Χρειαζόμαστε έναν καινούργιο κόσμο

Μαθητής - «τηλε-εκπαίδευση»
Μαθητής «τηλε-εκπαίδευση» / Πηγή: Eurokinissi

Σκεπτόμενος κάποιος έναν φοιτητή στην περίοδο της καραντίνας πιθανότατα να σκέφτεται ότι είναι μία περίοδος χαλάρωσης χωρίς τα καθημερινά άγχη.

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι δεν έχει αλλάξει κάτι ιδιαίτερα στις ζωές μας. Για να είμαι ειλικρινής τα άγχη ενός φοιτητή έχουν κι έναν λόγο παραπάνω να αυξάνονται αυτή την περίοδο.

Από τη στιγμή που ανακοινώθηκαν τα περιοριστικά μέτρα για το κλείσιμο των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων άρχισε να υπερισχύει ένα αίσθημα αβεβαιότητας καθώς δεν είχε ανακοινωθεί τίποτα σχετικά με το πώς θα συνεχιστούν  οι σπουδές των φοιτητών για το τρέχον ακαδημαϊκό εξάμηνο. Το επόμενο που ερχόταν στο μυαλό μου ήταν η εξεταστική. Θα προλάβαινε να διεξαχθεί η εξεταστική περίοδος στην προβλεπόμενη ώρα; Και αν ναι, με τι όρους;

Η Κυβέρνηση μόλις πρόσφατα ανακοίνωσε τη σταδιακή επιστροφή στα Πανεπιστήμια, η οποία εν τέλει δεν είναι και επιστροφή για να λέμε την αλήθεια. Οι δηλώσεις της κ. Κεραμέως δεν καθησύχασαν στο ελάχιστο τους φοιτητές καθώς μένουν ακόμα πολλά ερωτηματικά. Το βάρος παραμένει στην πλάτη ενός φοιτητή, ο οποίος στο υποβαθμισμένο εκπαιδευτικό σύστημα, αγωνιά να πάρει το πτυχίο του ώστε να βρει αμέσως μια δουλειά η οποία με τον οποιονδήποτε τρόπο θα μπορέσει να τον βοηθήσει οικονομικά.

Εκτός του ότι τα διαδικτυακά μαθήματα καθυστέρησαν να ξεκινήσουν 1-2 εβδομάδες, είδαμε πως οι καθηγητές πραγματοποιούν τα μαθήματα χωρίς κάποια ιδιαίτερη βοήθεια από το κράτος. Παράλληλα, όμως, με αυτό το κενό των δύο εβδομάδων οι υποχρεώσεις των φοιτητών, όπως το διάβασμα και οι εργασίες, τρέχαν. Την ίδια ώρα, δεν υπήρχε καμία πληροφόρηση για τα συγγράμματα  κι έτσι όλοι οι φοιτητές βασιστήκαμε στις σημειώσεις του κάθε καθηγητή που πιθανόν να υπήρχαν στο e-class και που δεν αρκούν συνήθως.

Όταν ανακοινώθηκε η ηλεκτρονική διδασκαλία δεν πίστεψα ότι θα λειτουργήσει. Όπως και έγινε. Για αρκετό καιρό υπήρχαν πολλά τεχνικά προβλήματα με αποτέλεσμα να μην μπορούν να πραγματοποιηθούν τα μαθήματα. Αλλά είναι αρκετά αντικειμενικό, αν το σκεφτούμε, το να μην δουλέψει η διαδικασία της ηλεκτρονικής διδασκαλίας. Και αν θέλετε, μέχρι ένα σημείο, είναι και αρκετά υποκριτικό το να θεωρεί δεδομένο το Υπουργείο Παιδείας ότι κάθε σπίτι διαθέτει τουλάχιστον έναν υπολογιστή και σύνδεση στο διαδίκτυο. Γιατί δεδομένης της κατάστασης και των συνθηκών κάθε σπίτι πρέπει να τα διαθέτει αυτά. Τη στιγμή που σε ένα σπίτι υπάρχουν εργαζόμενοι γονείς και τουλάχιστον ένα παιδί, οι οποίοι ταυτόχρονα θα πρέπει να δουλεύουν και να παρακολουθούν μαθήματα.

Ως φοιτήτρια της Πληροφορικής είδα και μία άσχημη πλευρά του αντικειμένου σπουδών μου, το οποίο κατά βάση ισχύει και στους χώρους εργασίας. Οι ώρες των μαθημάτων είναι πολλές μαζί με τα εργαστήρια, με τα μαθήματα να ξεκινάνε συνήθως από νωρίς το πρωί. Το φόρτο έρχεται να γεμίσει με τις εργασίες που μας υποβάλλονται. Έτσι πολλές φορές καταλήγουμε να περνάμε μέχρι και μία ολόκληρη μέρα μπροστά από μία οθόνη.

Κάτι που με τρομάζει ιδιαίτερα είναι η κανονικοποίηση μίας τέτοιας κατάστασης. Μπορεί να ασχολούμαι με την τεχνολογία αλλά πάνω από όλα δεν ξεχνώ ότι είμαι άνθρωπος και νιώθω την ανάγκη να αλληλεπιδρώ τόσο με τους συμφοιτητές μου όσο και με τους καθηγητές μου. Με έναν τέτοιο τρόπο η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να θάψει για ακόμη μία φορά τα χρόνια προβλήματα των πανεπιστημίων, όπως η χωρητικότητα των αμφιθεάτρων και οι υποδομές των εργαστηρίων, ρίχνοντας το βάρος προσωπικά σε κάθε φοιτητή.

Κ.Ζ

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...