Γ. Σιδέρης: Η ανθρωπότητα θα μετρούσε λιγότερα θύματα αν η Υγεία δεν «πουλιόταν και αγοραζόταν»

Ο Γιώργος Σιδέρης, ιατρός, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος Υγείας - Πρόνοιας του ΚΚΕ
Ο Γιώργος Σιδέρης, ιατρός, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος Υγείας – Πρόνοιας του ΚΚΕ

Την παρουσίαση της έκδοσης «Πανδημία COVID-19: Ο καπιταλισμός στη Δύση του», που επιμελήθηκε το Τμήμα Υγείας – Πρόνοιας του ΚΚΕ έκανε ο Γιώργος Σιδέρης, ιατρός, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος Υγείας – Πρόνοιας του ΚΚΕ ο οποίος σημείωσε: 

«Αν θέλει κάποιος να συμπυκνώνει τα δυόμιση χρόνια που πέρασαν από υγειονομικής σκοπιάς θα δει ότι:

Από τη μία: Πήρε δέκα μήνες στον επιστημονικό κόσμο να φτιάξει εμβόλιο. Μέχρι σήμερα μπήκαν σε διαδικασία προκλινικών μελετών ή φάσεων 1, 2, 3 πάνω από 200 εμβόλια. Στα δύο χρόνια που πέρασαν έχουν συγγραφεί και κυκλοφορήσει χιλιάδες επιστημονικές εργασίες γύρω από την COVID-19. Πολυκεντρικές διεθνείς μελέτες για φάρμακα και ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό που αποδεδειγμένα σώζουν ζωές, βελτιώνουν τη βαρύτητα της νόσου, μειώνουν τις μέρες νοσηλείας και διασωλήνωσης. Σε λίγες μέρες κατασκευάστηκαν υπερσύγχρονα μέσα ατομικής προστασίας. Δεκάδες νοσοκομεία χτίστηκαν κυριολεκτικά σε λίγα εικοσιτετράωρα. Από την πρώτη ώρα δεκάδες χιλιάδες υγειονομικοί σε όλο τον πλανήτη έδωσαν μάχη, φοιτητές Ιατρικής εθελοντικά προσέφεραν στην καταγραφή, πρόληψη και επιτήρηση. Εκπαιδευμένο επιστημονικό και εργατικό δυναμικό άλλων κλάδων συμβάλλει σε τεράστια τεχνολογικά επιτεύγματα που μπορούν να βοηθήσουν στην έγκαιρη και σωστή ιχνηλάτηση, στη θεραπεία, στην υποστήριξη.

Θα δει όμως και από την άλλη: «Προηγμένα» υγειονομικά κράτη – παρά την προβλέψιμη πανδημία -και ενώ είχαν τη δυνατότητα- να βρίσκονται απροετοίμαστα σε υποδομές, εξοπλισμό και προσωπικό, εκατόμβες νεκρών, εμβολιασμός σε μονοψήφια νούμερα του πληθυσμού των πιο φτωχών χωρών του πλανήτη, μετατροπή των συστημάτων Υγείας σε μιας νόσου, την ώρα που η λοιπή νοσηρότητα σκοτώνει ή επιδρά με ασύλληπτους ρυθμούς. Αμύθητα κέρδη των πολυεθνικών φαρμάκου για τα εμβόλια πριν καν αυτά έρθουν. Πόλεμος καπιταλιστικών κρατών, υγειονομικοί που φορούσαν σκουπιδοσακούλες για προστασία, ειδικά νοσοκομεία λοιμωδών νοσημάτων που έκλεισαν, χιλιάδες υγειονομικοί άνεργοι, ιδιωτικός τομέας Υγείας που θησαυρίζει, παροπλισμένες ολόκληρες ειδικότητες της Ιατρικής. Καμία σοβαρή επιδημιολογική επιτήρηση και φαρμακοεπαγρύπνηση. Πρωτοβάθμια Υγεία που φυτοζωεί.

Κάθε μέρα εκδηλωνόταν η σύγκρουση του νέου που εκφράζεται μέσα από την ιδεολογία του ΚΚΕ και του παλιού, που σαπίζει, είναι στη δύση του και ευθύνεται για εκατόμβες νεκρών και όχι μόνο.

Αυτά τα δύο χρόνια μαζί με τον καθημερινό αγώνα, την καθημερινή δουλειά ακούγαμε και διαβάσαμε πολλά. Γεννήθηκε εξ αρχής η ιδέα, αλλά κυρίως η ανάγκη, να αξιοποιηθούν επιστημονικές μελέτες, ανακοινώσεις, δημοσιεύματα, στοιχεία, εγχώρια και διεθνή, προκειμένου να υπάρχει όσο το δυνατόν πληρέστερη γνώση και με βάση την διαλεκτική – υλιστική αντίληψη και εργατική – λαϊκή πολιτική προσέγγισή μας να διαμορφώνουμε θέσεις, στόχους πάλης, πολιτική δράση και παρέμβαση στο εργατικό – λαϊκό κίνημα.

Στην κατεύθυνση αυτή αξιοποιήθηκαν υγειονομικοί, μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ, οπαδοί και φίλοι, άλλοι επιστήμονες υγειονομικοί που εκτίμησαν τη συνέπεια και τη σοβαρότητα της στάσης του ΚΚΕ στα ζητήματα της πανδημίας και βοήθησαν με τις ειδικές γνώσεις τους, τους οποίους ευχαριστούμε από καρδιάς.

Ξεκινώντας την παρουσίαση της έκδοσης θα ήθελα να σταθώ στην ταξικότητα, αν μου επιτρέπεται η έκφραση, του ιού.

Στο άρθρο με τίτλο «Είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στον ιό; Μία διεθνής ανασκόπηση για τις επιπτώσεις της πανδημίας στα φτωχά λαϊκά στρώματα» επιχειρούμε να απαντήσουμε στο χιλιοειπωμένο επιχείρημα ότι “ο ιός δεν κάνει διακρίσεις”, τους χτυπάει όλους το ίδιο, πλούσιους και φτωχούς. Είναι έτσι; Η επιστημονική έρευνα άλλα δείχνει, αφού:

Τα επίκεντρα της πανδημίας με ρεκόρ κρουσμάτων και θανάτων σε πολλαπλές έρευνες βρέθηκαν να είναι οι φτωχογειτονιές των μεγάλων αστικών πόλεων του πλανήτη. Αυτό επιβεβαιώνεται από τις μητροπόλεις της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου, του Σαντιάγο της Χιλής, από το Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, τη Βομβάη της Ινδίας. Δεκάδες οι επιστημονικές εργασίες που αποδεικνύουν ότι οι κάτοικοι πυκνοκατοικημένων συγκροτημάτων και περιοχών, περιοχών υψηλής ατμοσφαιρικής ρύπανσης, οι Βιομηχανικές Ζώνες είναι οι περιοχές που η εργατική τάξη, οι μετανάστες, οι βιοπαλαιστές, οι φτωχοί πλήχτηκαν ανισότιμα.

Όπως αναφέρει στέλεχος του Πανεπιστημίου Δημόσιας Υγείας της Καλιφόρνια «Οι μειονότητες αποτελούν τους εργάτες πρώτης γραμμής σε εμπόριο, λαϊκές αγορές, διαμετακομιστικές υπηρεσίες… Αυτοί οι εργάτες, που πλειοψηφούν οι έγχρωμοι πληθυσμοί, δεν έχουν την πολυτέλεια της απομόνωσης στο σπίτι, ως μέτρο κοινωνικής αποστασιοποίησης και μείωσης διασποράς». Στη χώρα μας, τα ανεπαρκή στοιχεία σε σχέση με το σαφέστατο ταξικό πρόσημο του ιού δεν αποτελεί καθόλου “αμέλεια” ότι δεν υπάρχουν. Παρόλα αυτά είναι σαφές πως η ταξικότητα εκφράστηκε και με άλλους τρόπους, όπως στο ποιοι είχαν πρόσβαση σε ελάχιστες ή σμπαραλιασμένες δομές περίθαλψης.

Το μέτρο του κατ’ οίκον περιορισμού των θετικών κρουσμάτων αφορούσε φτωχούς και πλούσιους. Το ίδιο είναι όμως για την τετραμελή οικογένεια στο “δυάρι” με αυτήν της δίπατης μεζονέτας με τον κήπο και χωρίς την ανάγκη του πενιχρού επιδόματος για να τα βγάλει πέρα;

Τα αστικά επιτελεία βάφτισαν την πανδημία απρόβλεπτηαπειλή.

Αλήθεια, για ποια απρόβλεπτη απειλή μιλάνε όταν ο ίδιος ο ΠΟΥ, μόνο κατά το χρονικό διάστημα 2011-2018, αναφέρει πως ήρθε αντιμέτωπος με σχεδόν 2500 επιδημίες, ενώ από το 2009 μέχρι σήμερα μετρούμε επτά περιπτώσεις σοβαρών επιδημιών (Η1Ν1, Έμπολα, SARS, MERS, Γρίπη των πτηνών, Ζίκα, SARS-CoV-2);

Η εμφάνιση μιας πανδημίας στην εποχή μας δεν είναι “κεραυνός εν αιθρία”, όσο και αν παρουσιάζεται έτσι από τις αστικές κυβερνήσεις. Αυτό που δεν τονίζεται σε διάφορες επιστημονικές ή άλλες συζητήσεις με αφορμή την πανδημία COVID-19 είναι οι αιτίες που επιδρούν στη συχνότητα ανάδυσης και εξέλιξης νέων μολυσματικών ιών. Δεν διερευνάται ή αποσιωπάται συνειδητά η σχέση που έχουν με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, έτσι όπως εκδηλώνονται στην παραγωγή τροφίμων, στη γεωργία, την κτηνοτροφία, την ιχθυοτροφία, αλλά και στις συνολικότερες περιβαλλοντικές αλλαγές που έχουν προκύψει ως αποτέλεσμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και λειτουργίας όλων των τομέων οργάνωσης της οικονομίας και συνολικά της κοινωνίας.

Επιπλέον, πως μπορεί να θεωρείται αόρατος ένας εχθρός για τον οποίο τον πρώτο χρόνο είχαν δημοσιευτεί 99.000 και μέχρι σήμερα έχουν δημοσιευτεί 266.000 εργασίες το αφήνουμε στην κρίση σας.

Αυτά τα ζητήματα διαπραγματεύεται το πρώτο άρθρο της έκδοσης με τίτλο: «Ιστορικά δεδομένα και προσέγγιση των σύγχρονων αιτιών εξάπλωσης των επιδημικών και πανδημικών φαινομένων» με αναφορές όχι μόνο στο σήμερα, αλλά και στο πώς οι κλασικοί του μαρξισμού και ο ίδιος ο Μαρξ μελέτησε μέσα από τις σελίδες του Κεφαλαίου αντίστοιχους παράγοντες.

Αν παρατηρήσουμε πιο καθαρά την εικόνα, θα δούμε ότι το παραμύθι περί απρόβλεπτης απειλής διατρανώθηκε ακριβώς για να εξηγήσει ότι ήταν απροετοίμαστα τα Συστήματα Υγείας.

Επιστημονικά, ιδεολογικά και πολιτικά φάνηκε όμως κάτι άλλο. Ότι οι αντοχές των Συστημάτων Υγείας ξεπεράστηκαν, επειδή τα υλικά πάνω στα οποία οικοδομούνταν ήταν σάπια, επειδή καθορίζονται με βάση το κέρδος και τις κάθε φορά αντοχές της καπιταλιστικής οικονομίας.

  • Για παράδειγμα, όλοι μάθαμε για τη Λομβαρδία. Όλοι μας μάθαμε για μία πόλη της, το Μπέργκαμο, που θα μείνει στην ιστορία για το ξεκλήρισμά της κατά το πρώτο κύμα της πανδημίας, μετρώντας πάνω από 16.000 θανάτους από COVID-19 σε ένα μήνα. Λίγοι όμως έμαθαν ότι οι φρικιαστικές εικόνες που παρακολουθήσαμε ήταν ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα. Λίγοι έμαθαν ότι εκεί οι αυτοκινητοβιομήχανοι αρνούνταν έστω και το παραμικρό μέτρο προστασίας στους χώρους δουλειάς, πόσο μάλλον το κλείσιμό της για τις πρώτες μέρες. Ακόμα λιγότεροι έμαθαν πως στην περιοχή της Λομβαρδίας με πληθυσμό όσο η Ελλάδα (περίπου 10 εκατομμύρια), ο ετήσιος μισθός των ειδικευόμενων (ασκούμενων) ιατρών γενικής ιατρικής ήταν υποδιπλάσιος άλλων ειδικοτήτων, π.χ. καρδιολογίας, με αποτέλεσμα μόνο 90 άτομα να ακολουθήσουν αυτήν την ειδικότητα. Ακόμα πιο λίγοι έμαθαν ότι ο πρόεδρος του Πανιταλικού Ιατρικού και Οδοντιατρικού Συλλόγου έχει δηλώσει ότι «η ειδικότητα της οικογενειακής ιατρικής είναι κόστος και κακή επένδυση για όποιον σκοπεύει να αποκτήσει χρήματα από τον τομέα της Υγείας». Επιπλέον, την τελευταία δεκαετία η χρηματοδότηση προς την ΠΦΥ μειώθηκε. Με πιο απλά λόγια: ακόμα και όταν πέθαιναν 1000 άνθρωποι την ημέρα δεν υπήρχαν ιατροί πρώτης γραμμής ειδικοτήτων να καλεστούν ούτε καν να επιταχθούν, ενώ το Μιλάνο, κατά την έναρξη του πρώτου κύματος, είχε μόλις 5 ιατρούς Δημόσιας Υγείας και Υγιεινής.
  • Αν πάμε στη χώρα μας, όλοι γνωρίζουμε πως η πανδημία βρήκε το ΕΣΥ με τραγικές ελλείψεις, σοβαρά υποστελεχωμένο με πάνω από 30.000 κενές οργανικές θέσεις προσωπικού και 6.000 κενές οργανικές θέσεις γιατρών, με σταδιακά και χρόνο με το χρόνο υποχρηματοδοτημένο, με 8 κλειστά νοσοκομεία την τελευταία δεκαετία και κυρίως με παντελή απουσία Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας αφού εκατοντάδες πρωτοβάθμιες δομές έκλεισαν ή συγχωνεύτηκαν και υπάρχει μείωση σχεδόν του 50% του προσωπικού της από το 2009. Παρεμπιπτόντως, στη χώρα μας οι γιατροί Δημόσιας Υγείας και Υγιεινής είναι 9.

Αυτά και αντίστοιχα στοιχεία για όλες τις ευρωπαϊκές καπιταλιστικές χώρες αναδεικνύονται στο άρθρο με τίτλο «Πώς βρήκε η πανδημία τα συστήματα Δημόσιας Περίθαλψης: Οι αντιλαϊκές επιπτώσεις της εμπορευματοποίησης και της επιχειρηματικότητας μέσα από την ευρωπαϊκή εμπειρία».

Οι “αντοχές” του συστήματος δεν διαμορφώθηκαν μόνες τους. Αφού με την αντιλαϊκή τους πολιτική όλες οι εναλλασσόμενες αστικές κυβερνήσεις τις διαμόρφωσαν, μετά τις επικαλούνται, αποσιωπώντας φυσικά την αιτία. Και εδώ προβάλλουν το αποτέλεσμα ως αιτία… 

Η πανδημία λοιπόν φανέρωσε σε όλη την Ελλάδα και τον καπιταλιστικό κόσμο, ακόμα και στις μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες – “πρότυπο” για τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις τη χρεωκοπία των εμπορευματοποιημένων Συστημάτων Υγείας. Αυτός είναι ο λόγος που αυτά έγιναν φύλλο – φτερό και άφησαν απροστάτευτο τον κάθε λαό.

Αυτός είναι και ο λόγος που χιλιάδες ασθενείς αποκλείστηκαν, άλλοι από τις αναγκαίες εξετάσεις, άλλοι από θεραπείες και χειρουργεία, για να αντέξει την “πίεση” των ασθενών από Covid-19. Ενδεικτικά:

  • Κατά το πρώτο κύμα της πανδημίας στις ΗΠΑ, οι θάνατοι από έμφραγμα αυξήθηκαν κατά 10%, στη δε Νέα Υόρκη, το επίκεντρο της πανδημίας στις ΗΠΑ, κατά 140%.
  • Στην Ελλάδα, παρατηρήθηκε μείωση 75% στις εισαγωγές των καρδιολογικών περιστατικών, ενώ σε έρευνα για το διάστημα Φλεβάρη – Νοέμβρη του 2020 παρατηρήθηκαν επιπλέον 6.100 θάνατοι από τον αναμενόμενο μέσο όρο του 2015 – 2019, με το 62% να είναι “non-covid” θάνατοι».
  • Λαμπρό παράδειγμα για τα παραπάνω είναι θέμα της ψυχικής Υγείας και από αυτή την άποψη είναι διαφωτιστικά τα στοιχεία που παρουσιάζονται στο άρθρο «Πρώτη προσέγγιση των επιπτώσεων της πανδημίας στην ψυχική Υγεία» και αφορούν τις επιπτώσεις στην ψυχική Υγεία των λαών. Ενδεικτικά αναφέρουμε πως σε έρευνα που διεξήγαγε το Εργαστήριο Πειραματικής Ψυχολογίας του Τμήματος Ψυχολογίας του ΕΚΠΑ τον Μάη / Ιούνη του 2021 σε 1.232 εργαζόμενους στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα της χώρας, η οποία έδειξε αυξημένα ποσοστά άγχους, κατάθλιψης, σωματοποίησης, θυμού, μοναξιάς, χαμηλής εργασιακής ποιότητας ζωής, χαμηλής γενικότερης ποιότητας ζωής κ.ά. Ενδεικτικά αναφέρουμε επίσης ότι σύμφωνα με τον αμερικανικό Σύλλογο Νοσοκομείων Παίδων, μόνο μέσα στο πρώτο εξάμηνο του έτους, είχε ήδη καταγραφεί αύξηση 45% στις περιπτώσεις αυτοτραυματισμού και αυτοκτονίας παιδιών και εφήβων ηλικίας 5-17 ετών, συγκριτικά με το 2019.

Ένας από τους λόγους που έγιναν όλα αυτά, εκτός των άλλων, είναι γιατί σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, μπροστά σε μια τόσο κρίσιμη κατάσταση, καμία αστική κυβέρνηση δεν έθιξε το “άγιο δισκοπότηρο”, τα κέρδη των καπιταλιστών επιχειρηματιών στην Υγεία. Το λαϊκό αίτημα για “επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας” για να ανακουφιστεί η πίεση στα δημόσια νοσοκομεία, όχι απλά δεν έγινε πράξη, αλλά αντίθετα η κυβέρνηση κράτησε τον ιδιωτικό τομέα “Covid-free” από τη νοσηρότητα και περίθαλψη, ενώ τον τροφοδότησε με σχεδόν όλη την Covid διαγνωστική.

Πιο συγκεκριμένα στο άρθρο της έκδοσης με τίτλο «Η πανδημία ως ευκαιρία: Ενίσχυση του ιδιωτικού και επιτάχυνση της παραπέρα εμπορευματοποίησης του κρατικού συστήματος Υγείας στην Ελλάδα» αναφέρονται αποκαλυπτικά τέτοια παραδείγματα που δείχνουν ότι ο ιδιωτικός τομέας Υγείας κάθε άλλο παρά αδιάφορος έμεινε στην πανδημία. Όχι από την πλευρά της συμβολής στην αντιμετώπισή της, αλλά ως αξιοποίηση της ευκαιρίας για “δουλειές” με αυτούς που αποκλείονταν από τις δημόσιες μονάδες, αλλά και για ανακατεύθυνση των δραστηριοτήτων του σε νέα πεδία όπως τα Big Data και η Τηλεϊατρική. Ταυτόχρονα, απέκλειε τους COVID-19 ασθενείς, διότι αυτοί ήταν “υψηλού κόστους” και με περιορισμένα σχετικά περιθώρια κέρδους.

Ένα μόνο παράδειγμα που υπάρχει στο αντίστοιχο άρθρο της έκδοσης αναφέρει: «Στο πρώτο κύμα της πανδημίας, όπου έγιναν πάνω από 700 εισαγωγές Covid-19 στο ΕΣΥ, ο ιδιωτικός τομέας αρνήθηκε να παραχωρήσει κάποια κλίνη. Στο δεύτερο κύμα με περίπου 21.734 εισαγωγές στο ΕΣΥ, ο ιδιωτικός τομέας, αφού χρηματοδοτήθηκε αδρά από το κράτος, διέθεσε μόλις 200 κλίνες και μάλιστα αυτές αφορούσαν μόνο μια ιδιωτική κλινική στη Βόρεια Ελλάδα και για ασθενείς στη φάση της αποθεραπείας, στο τρίτο κύμα με 50.620 εισαγωγές στο ΕΣΥ ο ιδιωτικός Τομέας διέθεσε 278 κλίνες και στο τέταρτο με 38.444 εισαγωγές στο ΕΣΥ διέθεσε 450 κλίνες. Στο σύνολο το 95% των κλινών του ιδιωτικού τομέα έμεινε “covid-free”, ενώ για κάθε περιστατικό Covid η κυβέρνηση διπλασίασε τα νοσήλια με τα οποία χρηματοδοτούσε το κράτος από 800€ σε 1.600 €. Την ίδια ώρα, η κερδοσκοπία με τα τεστ έφτασε σε αστρονομικά επίπεδα, έως και 350 ευρώ το τέστ».

Το ΚΚΕ είχε τη δική του μεγάλη συμβολή για να πιστέψει ο λαός ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνο αν μαζί με τα μέτρα προστασίας συνεχίζει να παλεύει, να αγωνίζεται, να οργανώνεται και ταυτόχρονα να μην υποκύπτει στην οργανωμένη τρομοκρατία από το κεφάλαιο, τα αστικά κόμματα και ΜΜΕ περί “ατομικής ευθύνης”.

Η κυβέρνηση και όλοι οι πυλώνες του συστήματος από την πρώτη στιγμή κρύφτηκαν πίσω από την ατομική ευθύνη για να αποκρύψουν την ευθύνη του κράτους, την κυβερνητική ευθύνη. Φταίνε τα “μυστικά πάρτυ της νεολαίας”, “τα οικογενειακά τραπέζια” και άλλα δαιμόνια (όπως ακριβώς έφταιγαν για το φιάσκο με τις πυρκαγιές τα πεύκα και με το χιονιά και τα χιλιάδες σπίτια χωρίς ρεύμα οι οδηγοί χωρίς αλυσίδες και τα πρωτόγνωρα καιρικά φαινόμενα).

Βέβαια κουβέντα δεν βγάζουν για τους χώρους και τις πληθυσμιακές ομάδες που δεν έχουν να πουν ούτε αυτά τα σαθρά επιχειρήματα. Τι έγινε για παράδειγμα στους οίκους ευγηρίας, στις δομές προσφύγων και μεταναστών, στις δομές χρονίως πασχόντων. Και αυτοί μυστικά πάρτυ έκαναν; Τι έγινε στα σχολεία, στα ΜΜΜ, στους τόπους δουλειάς. Οφείλαμε λοιπόν να μελετήσουμε και αυτό το θέμα στο οποίο μπαίνουν ιδιαίτερες πλευρές μέσα από το άρθρο με τίτλο: «”Ευάλωτες” πληθυσμιακές ομάδες και πληθυσμοί σε κλειστές προνοιακές δομές κατά τη διάρκεια της πανδημίας».

Όλες οι κυβερνήσεις κούναγαν το δάχτυλο, ενοχοποιούσαν όσους νόσησαν για να κρύψουν τις δικές τους αντιλαϊκές πολιτικές και παλινωδίες, τα πρωτόκολλα που ήταν κομμένα και ραμμένα στις ανάγκες του κεφαλαίου.

Στο άρθρο με τίτλο «Η επιδημική ετοιμότητα και ο ρόλος των υπηρεσιών Δημόσιας και Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας» αναδεικνύονται ακριβώς αυτές οι πλευρές που καθόρισαν τα λεγόμενα επιδημιολογικά μοντέλα. Διαβάζοντας αυτό το άρθρο, μπορούν να αποκτήσουν άλλο περιεχόμενο οι καθημερινές συζητήσεις περί λοκντάουν, ιχνηλάτησης, επιτήρησης, συνολικά υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας. Γιατί μέσα σε αυτά τα δύο και πλέον χρόνια αποδείχτηκε πως τα διάφορα επιδημιολογικά μοντέλα δεν ήταν και τόσα πολλά όσο φαίνονται, αλλά ήταν υποταγμένα στη δοσμένη οικονομία, την καπιταλιστική και τους δοσμένους κλάδους της βιομηχανίας της. Έτσι για παράδειγμα, θα βρούμε τις ΗΠΑ που δεν υιοθέτησε σε κάποιες πολιτείες ούτε μία μέρα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης κατ’ εντολή των μονοπωλίων πετρελαίου (βλέπετε το πετρέλαιο δεν επεξεργάζεται με τηλεργασία), θα δούμε το παράδειγμα των χωρών της ΕΕ που τα λοκντάουν ήταν τόσο όσο, θα δούμε και το λαμπρό παράδειγμα της μικρής Κούβας στο τομέα της καταγραφής, ιχνηλάτισης και εν τέλει Δημόσιας Υγείας. Γιατί οφείλουμε να πούμε καθαρά, πως παρά τις επιμέρους διαφορές στη διαχείριση της πανδημίας, ιδιαίτερα στην πρώτη φάση της εκδήλωσής της, η στρατηγική όλων των αστικών κρατών είναι ενιαία και έχει ως κριτήριο τη διασφάλιση της σταθερότητας του καπιταλιστικού συστήματος και την αντιμετώπιση των επιπτώσεων στην οικονομία από τη σκοπιά της στήριξης του κεφαλαίου. Υγεία του λαού και καπιταλιστική οικονομία είναι τελικά δύο ασύμβατες έννοιες. Ποιος έχει ξεχάσει τα λεγόμενα πρωτόκολλα του τουρισμού και τον επικεφαλής της TUI, Φριτς Γιούσεν, που δήλωνε την Πρωτομαγιά του 2020 ότι «η Ελλάδα είναι μεταξύ των χωρών που προετοιμάζονται πολύ εντατικά για την επιστροφή των τουριστών;

Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε την παλιά Ιπποκράτειο αρχή “κάλλιο προλαμβάνει ή θεραπεύειν” που σημαίνει πως η αρχή των πάντων στην Υγεία αφορά την πρόληψη. Τέτοιες πλευρές μπαίνουν στο προαναφερθέν άρθρο, αλλά και στο άρθρο με τίτλο: «Ο SARS-CoV-2 ως παράγοντας επαγγελματικού κινδύνου: Οι αναξιοποίητες δυνατότητες πρόληψης και προστασίας της Υγείας στους χώρους δουλειάς», το οποίο φωτίζει επιστημονικά και από τη σκοπιά της Ιατρικής της Εργασίας που υπηρετεί τους εργαζόμενους πως η προστασία τους στην εργασία συνδέεται ολόπλευρα με την πρόληψη και αντιμετώπιση του συνόλου των παραγόντων επαγγελματικού κινδύνου και πως εν ολίγοις μετατράπηκαν οι χώροι δουλειάς σε χώρους υπερμετάδοσης.

Δυόμιση χρόνια μετά είναι πολύ περισσότερο ορατό πως η πανδημία αξιοποιήθηκε για να ενταθεί η καταστολή απέναντι στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα.

Άλλωστε, η νομοθέτηση των αντεργατικών μέτρων και η επιβολή τους από την εργοδοσία στους χώρους δουλειάς πάνε χέρι-χέρι με την ένταση του αυταρχισμού για την καταστολή των αντιδράσεων συνδικάτων και εργαζομένων που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους. Για αυτό η κυβέρνηση της ΝΔ συνέχισε το έργο χτυπήματος της λειτουργίας των συνδικάτων από εκεί που το άφησε η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Πέρασε νέο νόμο για τον περιορισμό και την απαγόρευση των διαδηλώσεων, προσπάθησε να επιβάλει νέα εμπόδια στην οργάνωση και λειτουργία των συνδικάτων, στην κατεύθυνση μετατροπής τους σε αποστεωμένους γραφειοκρατικούς οργανισμούς στην υπηρεσία της εργοδοσίας και του αστικού κράτους, προωθεί την πανεπιστημιακή αστυνομία.

Άλλωστε, σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας είναι προκλητική και εξόφθαλμη η προσπάθειά της να ταυτίσει όποιον αντιστέκεται με ομάδες που καμία σχέση δεν έχουν με το λαϊκό κίνημα, πόσο μάλλον με ακροδεξιές, φασιστικές ομάδες που η ίδια θρέφει και την ίδια βολεύουν. Με αφορμή το θέμα του εμβολιασμού, είναι σαφές ότι η κάθε αστική κυβέρνηση προσπάθησε να ταυτίσει τις επιφυλάξεις και τον φόβο ενός τμήματος του πληθυσμού με ακροδεξιές – συνωμοσιολογικές απόψεις που δεν είναι καθόλου αυθόρμητες. Δεν μπορεί άλλωστε να είναι αυθόρμητες οι εικόνες του δικτάτορα Παπαδόπουλου, το σύνθημα “λέμε ΟΧΙ στα εμβόλια” των υπόδικων νεοναζί Λαγού και Κασιδιάρη στις συγκεντρώσεις των αντιεμβολιαστών, στις οποίες εκτός των άλλων ακούστηκαν τα εξής γνωστά “υγειονομικά” συνθήματα: “Αυτή η γη δε σας ανήκει, αναρχικοί και μπολσεβίκοι”, “Χριστός Ανέστη εκ νεκρών”, “Τους καταδικάζουμε και θα τους κρεμάσουμε”.

Αυτές και άλλες πλευρές παρουσιάζονται στα άρθρα με τίτλο «Πανδημία και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις: Το παράδειγμα της κούρσας των ανταγωνισμών και της “διπλωματίας” των εμβολίων» και στο άρθρο με τίτλο: «Αντιεμβολιαστικές ομάδες: Η άλλη όψη της αστικής πολιτικής και του επιστημονικού ανορθολογισμού» στα οποία αναλύεται διεξοδικά πως:

  • το εμβόλιο αξιοποιήθηκε για να μετατοπιστεί η συζήτηση, η διαίρεση των εργαζομένων.
  • Πως αξιοποιήθηκαν οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί (που βγήκαν σε αναστολή άνευ αποδοχών) για να χτυπηθεί η μόνιμη σταθερή δουλειά.
  • Πως προσπάθησε η κυβέρνηση να ενοχοποιήσει όσους δεν παίρνουν απάντηση από τους κρατικούς φορείς σε υπαρκτά ερωτήματα, που αισθάνονται ότι αν «πάθουν κάτι» δεν θα ξέρουν πού να απευθυνθούν.
  • Πως παρουσίαζαν το εμβόλιο σαν κάτι που δεν είναι όπως το διαβατήριο μίας ξέφρενης καλοκαιρινής ζωής.
  • Πως επέδρασαν οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις είτε αυτές αφορούσαν την έλλειψη εμβολίου σε ολόκληρες ηπείρους και τον καθησυχασμό γύρω από αυτό το φαινόμενο είτε αυτές αφορούσαν εμπορικό πόλεμο καπιταλιστικών κρατών και εταιρειών.

Είναι χαρακτηριστικό αυτό το παράδειγμα που αναφέρεται σε ένα άρθρο της έκδοσης και που – τηρουμένων των αναλογιών- ισχύει και στη χώρα μας. Στις κοινότητες των αφροαμερικανών των ΗΠΑ ο όρος που χρησιμοποιείται από αρκετούς επιστήμονες για να περιγράψει την άρνηση εμβολιασμού δεν είναι το «anti-science», αλλά ο όρος «anti-scientist», αφού θεωρείται πως ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού αυτών των κοινοτήτων είναι αρνητικό λόγω των πολλαπλών περιστατικών ρατσισμού που έχει δεχθεί από υγειονομικούς (επί το πλείστον λευκούς) και λόγω του διαρκούς αποκλεισμού του από υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης. Τέτοια πατήματα έδωσαν πολλοί αξιότιμοι καθηγητές και λοιποί που τα σάλια τους κοσμούν ακόμα τα σακάκια της πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

Στη χώρα μας άλλωστε, οι περιοχές με μεγαλύτερο αριθμό κρουσμάτων είναι οι λαϊκές γειτονιές, οι κάτοικοι χαμηλού οικονομικού επιπέδου και μόρφωσης.

Την ίδια ώρα σε αυτές τις περιοχές βρίσκουμε κάποια από τα χαμηλότερα ποσοστά εμβολιασμού και είναι ισχυρότερη η παρέμβαση των αντιεμβολιαστικών ομάδων. Ακριβώς για αυτό το λόγο, οι αντιεμβολιαστικές κινήσεις αν δεν υπήρχαν, θα έπρεπε να δημιουργηθούν, αφού αποτελούν ένα από τα καλύτερα αναχώματα στη ριζοσπαστικοποίηση της σκέψης, πραγματική τροχοπέδη για την ταξική ερμηνεία των επιπτώσεων της πανδημίας, ιδανικό άλλοθι για το “έγκλημα” όλων των αστικών κυβερνήσεων εις βάρος της υγείας των φτωχών ανθρώπων.

Οι μεγάλες αντιφάσεις φάνηκαν μέρα με τη μέρα σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο. Άλλωστε, οι τραγικές απώλειες σε ανθρώπινες ζωές είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης της πανδημίας από όλες τις αστικές κυβερνήσεις που όλες τους έγιναν παράδειγμα προς αποφυγή.

Στη χώρα μας, το εργατικό – λαϊκό κίνημα με τη συμβολή του ΚΚΕ από την πρώτη μέρα αποδόμησε το επικίνδυνο και παραλυτικό αφήγημα της κυβέρνησης της ΝΔ για “εθνική ενότητα”, ότι “είμαστε όλοι μαζί”, ότι “είναι κοινός ο εχθρός”, προκειμένου να εξασφαλίσει σιγή “νεκροταφείου” ώστε να μη μιλάει κανείς για τον κίνδυνο από την εγκληματική πολιτική της. Δεν της πέρασε, παρόλο που πολύτιμο συμπαραστάτη είχε το ΣΥΡΙΖΑ του “θα λογαριαστούμε μετά”, της “εθνικής συνεννόησης”, του “πολιτικού μορατόριουμ”, “των υπουργών κοινής αποδοχής”. Ο λαός μας δεν έχει να περιμένει καλύτερες μέρες από το αυτό το κόμμα που, ακόμα και όταν ψέλλιζε κάτι φαινομενικά φιλολαϊκό, έτρεχε να υποβάλει τα σέβη του στους επιχειρηματικούς ομίλους και την κερδοφορία τους. Κάπως έτσι ακούσαμε από τα στελέχη του για “επίταξη του ιδιωτικού τομέα αλλά …σε λογικές τιμές”, “μέτρα ενίσχυσης της Δημόσιας Υγείας, αλλά… πάντα κοστολογημένα”. Αυτό το τονίζουμε γιατί τεχνηέντως τον τελευταίο χρόνο -γιατί τον πρώτο ήταν τελείως μουγκός- από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ και προσκείμενα σε αυτούς ΜΜΕ γίνεται προσπάθεια να αρθρωθεί υποτιθέμενος αντιπολιτευτικός λόγος για άλλη στρατηγική αντιμετώπισης της πανδημίας. Η πρόσφατη μάλιστα έκδοση του Τμήματος Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ που δεν είναι τίποτα άλλο από μία συρραφή των κοινοβουλευτικών του παρεμβάσεων οι οποίες αρχίζουν ένα χρόνο μετά την έναρξη της πανδημίας, χωρίς καμία ντροπή επαναλαμβάνουν τα περί εθνικής συνεννόησης.

Η στρατηγική σύμπλευση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ στα θέματα της Υγείας, αν και αναδεικνύεται ολοκληρωμένα στον Πρόλογο του ΠΓ που υπάρχει στην Έκδοση που παρουσιάζουμε σήμερα, εκδηλώθηκε για μία ακόμη φορά στο πρόσφατο φόρουμ – συνέδριο που διοργάνωσε γνωστό σάιτ εφημερίδας και συνομίλησαν σαν παλιοί γνωστοί και καλοί φίλοι διάφοροι φαρμακοβιομήχανοι – στελέχη ιδιωτικών ομίλων Υγείας- κυβερνητικοί συνδικαλιστές, ο Πρωθυπουργός και ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Αυτές οι συναινέσεις και συνευρέσεις επιβεβαιώνουν την εκτίμηση του ΚΚΕ ότι τα δύσκολα για την Υγεία της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων είναι επίσης μπροστά. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο, αφού η πολιτική και τα μέτρα που διαμόρφωσαν αυτό το άθλιο και επικίνδυνο σύστημα Υγείας για τον λαό παρουσιάζονται ως λύση και από τους δύο. Το “νέο ΕΣΥ” που την ουσία του δεν αμφισβητεί ο ΣΥΡΙΖΑ, που σχεδιάζει και προωθεί η κυβέρνηση προβλέπει νέο κύκλο καταργήσεων και συγχωνεύσεων νοσοκομείων και κλινικών, συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) για να κερδοφορεί περισσότερο ο ιδιωτικός τομέας, λειτουργία του ΕΟΠΥΥ ως ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία για ακόμα μεγαλύτερη αφαίμαξη των ασφαλισμένων, ενίσχυση της επιχειρηματικής λειτουργίας των δημόσιων νοσοκομείων με νέες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις των εργαζόμενων, ακόμη μεγαλύτερη αφαίμαξη των ασθενών, μεγάλη διαφοροποίηση μεταξύ των μονάδων Υγείας. Ένα μικρό δείγμα του είδαμε με το πρόσφατο νομοσχέδιο που αφορούσε τον ΕΟΠΥΥ, την πρωτοβάθμια φροντίδα και τα απογευματινά-επί πληρωμή- χειρουργεία και την είσοδο ιδιωτών στις Δημόσιες Μονάδες Υγείας. Ζητήματα που το ΚΚΕ εδώ και ένα μήνα έχει αναδείξει μέσα από τις σελίδες του Ριζοσπάστη.

Το ΚΚΕ συνέβαλε στον αγώνα για την προστασία της Υγείας και της ζωής του λαού. Ο αγώνας αυτός συνεχίζεται μαζί με τον αγώνα ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία, ενάντια στη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ που μας μπλέκει σε νέες περιπέτειες, ενάντια στην ακρίβεια, την καθήλωση των μισθών, τα ωράρια-λάστιχο, τη μερική απασχόληση, τις απολύσεις και το ξεσπίτωμα εργαζομένων, τις αυξήσεις σε ρεύμα, πετρέλαιο, καύσιμα, το ξεκλήρισμα των βιοπαλαιστών αγροτών, πρέπει να ενταθεί και να μαζικοποιηθεί το επόμενο διάστημα. Για να μην πληρώσει ο λαός τα σπασμένα της καπιταλιστικής κρίσης.

Γιατί όσον αφορά την Υγεία και την πανδημία,

Είμαστε πεισμένοι ότι η ανθρωπότητα θα μετρούσε λιγότερα θύματα, περισσότερες ανθρώπινες ζωές θα είχαν σωθεί, αν δεν υπήρχαν ο παράγοντας “κέρδος”, ο οικονομικός και γεωπολιτικός ανταγωνισμός μεταξύ των κρατών και των επιχειρηματικών ομίλων, αν η Υγεία δεν “πουλιόταν και αγοραζόταν”.

Οι εξελίξεις στον τομέα της Υγείας επιβεβαιώνουν ότι δύο δρόμους ανάπτυξης έχει μπροστά του ο λαός. Το ΚΚΕ παλεύει για μια κοινωνία με τέτοια οργάνωση της παραγωγής και των υπηρεσιών, όλης της οικονομίας, που η ανάπτυξή της θα καθορίζεται με αποκλειστικό γνώμονα τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και στην Υγεία.

Ο Πρόλογος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην έκδοση τεκμηριώνει τι μπορεί να διασφαλίσει ο Σοσιαλισμός, ο επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός, η εργατική εξουσία και από ποια κοσμοθεωρητική αντίληψη αντιμετωπίζει το ΚΚΕ το θέμα της Υγείας.

Γιατί κλείνοντας, δεν πρέπει να ξεχνάμε το θεμελιώδες:

Στον καπιταλισμό, η Υγεία αντιμετωπίζεται από την πλευρά των συμφερόντων των καπιταλιστών, δηλαδή περιορισμένα, ως υπηρεσίες που συμβάλουν στην αναπαραγωγή της ικανότητας για εργασία.

Στον Σοσιαλισμό, από την πλευρά της εργατικής τάξης, αντιμετωπίζεται ως πλήρης προαγωγή της σωματικής, πνευματικής, ψυχολογικής και κοινωνικής ευημερίας του ανθρώπου, ώστε να τείνει σε κατάσταση πλήρους αρμονίας με το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον του.

Η Υγεία λοιπόν δεν είναι μία ουδέτερη έννοια, αλλά ένα πεδίο ταξικής αντιπαράθεσης και σύγκρουσης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων με το κεφάλαιο.

Το μέτωπο της Υγείας είναι βασικό μέτωπο πάλης όλου του λαού γιατί σχετίζεται συνολικά με τους όρους ζωής του. Ο αγώνας έχει ξεκινήσει και ελπίζουμε η έκδοση που παρουσιάζουμε σήμερα να συμβάλει έστω και λίγο στη νικηφόρα έκβαση του». 

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...