Για να γυρίσει ο ήλιος χρειάζεται και «το άλλο μισό του ουρανού»

Εργοστάσιο Κλωστοϋφαντουργίας
Εργοστάσιο Κλωστοϋφαντουργίας / Πηγή: Eurokinissi

Στις 8 Μάρτη του 1857, στη Νέα Υόρκη, έγινε η αρχή. Τότε που μια μεγάλη διαδήλωση εργατριών στις κλωστοϋφαντουργίες και στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης βάφτηκε στο αίμα, καθώς αποφάσισαν να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Δεκάωρη δουλειά, φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας, μεροκάματα ίσα με των αντρών.

Ήταν τα πρώτα βήματα στην ιστορία, που οι γυναίκες διεκδίκησαν το δικαίωμα να ζουν και να εργάζονται σε ανθρώπινες συνθήκες. Από τότε πέρασαν 164 χρόνια.

Στη Β’ Διεθνή Συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών Γυναικών, πριν από 111 χρόνια, η Γερμανίδα Κλάρα Τσέτκιν πρότεινε και υιοθετήθηκε να γιορτάζεται κάθε χρόνο η επέτειος για την ηρωική θυσία των απεργών εργατριών, που έγινε στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη.

Το κίνητρο της αυτοθυσίας τους φωτίζει την ασίγαστη ανάγκη κυρίως των γυναικών της εργατικής τάξης, για την κατάργηση της δουλείας αλλά και της μήτρας που τη γέννησε, που δεν είναι άλλη από την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και τον διαχωρισμό της κοινωνίας σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Στην πορεία αυτών των 111 ετών, χιλιάδες γυναίκες αγωνίστριες επέλεξαν το δρόμο του οργανωμένου αγώνα, της αντίστασης στο σύστημα που τρέφεται αναπαράγοντας την ανισοτιμία των γυναικών της εργατικής τάξης. Χιλιάδες γυναίκες με τη συμμετοχή τους στο λαϊκό κίνημα, ανάγκασαν το καπιταλιστικό σύστημα να κάνει παραχωρήσεις, που ήταν σημαντικές, αλλά που δεν κάλυψαν τις ανάγκες και φυσικά συνέχισαν να συντηρούν τη γυναίκα ως μέσο εκμετάλλευσης.

Ο Μαρξ, ο Ένγκελς και στη συνέχεια ο Λένιν απέδειξαν πως η απελευθέρωση της γυναίκας από την ταξική εκμετάλλευση και την καταπίεσή της μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Από τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες, όπως η Αμερική, έως τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας, ξεδιπλώνεται η βαρβαρότητα σε βάρος των γυναικών, ανάλογα με τη θέση κάθε χώρας στο καπιταλιστικό σύστημα. Για τη σημερινή κατάσταση των γυναικών στην Αφρική, την Ασία και σε άλλες χώρες του κόσμου, όπου κυριαρχεί η αληθινή βαρβαρότητα που παραπέμπει σε προηγούμενους αιώνες, ευθύνεται συνολικά το καπιταλιστικό σύστημα.

Εκατομμύρια γυναίκες βλέπουν τα παιδιά που έφεραν στον κόσμο να πεθαίνουν από την πείνα.

Δεκάδες χιλιάδες γυναίκες, θύματα των πολέμων που προκαλούν οι ΗΠΑ, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αναγκάζονται να ακολουθήσουν το δρόμο της προσφυγιάς κάτω από αντίξοες συνθήκες, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή των παιδιών τους και τη δική τους. Αν τελικά γλιτώσουν, «πεθαίνουν» καθημερινά εγκλωβισμένες σε στρατόπεδα μεταναστών, που θίγουν κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Και πόσες άλλες γυναίκες γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης μέσω της εμπορίας ανθρώπων, αφού εγκαταλελειμμένες στην τύχη τους, ψάχνουν τον δρόμο μιας δήθεν καλύτερης ζωής. Μικρά κορίτσια, που ξεπουλιούνται συνήθως με σκοπό την σεξουαλική δουλεία, την καταναγκαστική εργασία ή την σεξουαλική εκμετάλλευση.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ ξεπροβάλλει το πρόσωπο αυτής της σκληρής πραγματικότητας.

Η πανδημία ήρθε για να ξεγυμνώσει την αιτία της βιαιότητας που υπάρχει ακόμα και στην Αμερική και την Ευρώπη. Οι αστικές κυβερνήσεις θεωρούν κόστος την υγεία της γυναίκας. Τα δικαιώματα των γυναικών καθημερινά καταστρατηγούνται με νέα μέτρα, που υπονομεύουν τη συμμετοχή στα εργατικά σωματεία, το δικαίωμα στην απεργία, τη συνδικαλιστική δράση. Ακόμα και κάτω από την απειλή της νέας οικονομικής κρίσης, καταχρώνται την απομόνωση και το φόβο της πανδημίας για να περάσουν νέους αντεργατικούς και αντιλαϊκούς νόμους.

Χιλιάδες γυναίκες υγειονομικοί καταρρέουν καθημερινά από τη σωματική και ψυχική κόπωση και την υπερεργασία, αφού αναγκάζονται να καλύψουν τις τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό υπερβαίνοντας τις δυνάμεις τους.

Χιλιάδες νέες γυναίκες, χωρίς πρωτοβάθμια φροντίδα στη μητρότητα, αναγκάζονται να χρυσοπληρώσουν ιδιωτικές κλινικές, χιλιάδες απολυμένες ή με αναστολή συμβάσεων σηκώνουν στους ώμους, όχι μόνο τη γενίκευση της τηλεργασίας και τον εκφοβισμό της απόλυσης τους, αλλά και τις πιέσεις που ασκεί ο εγκλεισμός στην ψυχολογία και την εκπαίδευση των παιδιών τους. Η πληροφορική και οι εφαρμογές της αξιοποιούνται για να ενισχυθεί η εργασία από το σπίτι και να καλυφθούν οι ελλείψεις του κράτους για την υγεία, την Προσχολική και Ειδική Αγωγή, τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών.

Η φετινή επέτειος αποτελεί μέρα απολογισμού 111 ετών πάλης. Συνεχίζει ως φάρος φωτεινός το κάλεσμα για αγώνα προς τις μισθωτές, τις άνεργες, τις συνταξιούχους, τις αυτοαπασχολούμενες, τις ενοικιαζόμενες εργαζόμενες, τις υποαπασχολούμενες στην πόλη και στην ύπαιθρο, τις νέες μητέρες, τις μαθήτριες, τις φοιτήτριες, τις επιστήμονες, τις γυναίκες που δέχονται κάθε είδους πιέσεις και βία στον αθλητικό ή καλλιτεχνικό χώρο, σε κάθε εργασιακό ή κοινωνικό πλαίσιο, τις γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες, τις γυναίκες μονογονεϊκών και πολύτεκνων οικογενειών, τις γυναίκες ΑμεΑ και τις μητέρες παιδιών με αναπηρία να πάρουν θέση στο συλλογικό αγώνα για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση.

Στον όρο ισοτιμία αποτυπώνεται ο αγώνας των γυναικών για ίσα δικαιώματα με τον άντρα στην εργασία, τη μόρφωση, την οικογένεια, σε κάθε πτυχή της κοινωνικής δραστηριότητας. Αυτός ο αγώνας για να δώσει καρπούς συνδέεται αναπόσπαστα με τον αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση που έχει στόχο της κατάργηση κάθε μορφής ταξικής εκμετάλλευσης και κοινωνικής ανισότητας και αφορά άντρες και γυναίκες.

Απέναντι σ αυτήν την πραγματικότητα μόνο αν οι γυναίκες μαζί με όλο το λαό μπουν στο προσκήνιο, θα έρθουν καλύτερες μέρες. Και όπως όμορφα αποτύπωσε στο ποίημα του ο Τζέιμς Όπενχάιμ για την απεργία των εργατριών:

Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός φέρνουμε τις μεγάλες μέρες
το ξεσήκωμα των γυναικών είναι ξεσήκωμα όλης της ανθρωπότητας
όχι πια σκλάβοι και τεμπέληδες, δέκα που μοχθούν για έναν που ξαπλώνει
αλλά ένα δίκαιο μοίρασμα στ’ αγαθά της ζωής,
«Ψωμί και Τριαντάφυλλα, Ψωμί και Τριαντάφυλλα»

Ρούλα Καραγιάννη

Δείτε ακόμα...