H ΕΕ, μεγάλος ένοχος και όχι ασπίδα απέναντι στην ενεργειακή ακρίβεια – Σοσιαλισμός η μόνη διέξοδος για τους λαούς

Εκδήλωση με θέμα «Ακρίβεια – ενεργειακή φτώχεια για το λαό, για να θησαυρίζουν πολεμικοί – ενεργειακοί όμιλοι στην ΕΕ. Να χάσει το κεφάλαιο για να νικήσουμε εμείς!» πραγματοποίησε η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ στο ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες.

Καλωσορίζοντας τους συμμετέχοντες, ο Κώστας Παπαδάκης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ευρωβουλευτής του Κόμματος, κατήγγειλε την απαράδεκτη στοχοποίηση του ευρωβουλευτή Λευτέρη Νικολάου – Αλαβάνου από ουκρανική ιστοσελίδα, τονίζοντας: «Είναι γελασμένοι ότι με τέτοιες μεθοδεύσεις θα βάλουν εμπόδια στη δράση του ΚΚΕ. Το σύνθημα «καμία εμπλοκή, καμία θυσία για του πολέμου τα σφαγεία» θα ακουστεί και σήμερα που είναι η μεγάλη επέτειος του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου και γενέθλια ημέρα του ΚΚΕ και βέβαια στη μεγάλη πανελλαδική απεργία στις 25/11».

Στην εισηγητική του ομιλία, ο Λευτέρης Νικολάου – Αλαβάνος αναφέρθηκε αρχικά στις δεκάδες παρεμβάσεις της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, την αποκάλυψη των αντιλαϊκών οδηγιών, την υποστήριξη των αγώνων φορέων και σωματείων.

Συνεχίζοντας τόνισε: «Η ΕΕ παραπλανούσε τους λαούς ότι η «πράσινη» μετάβαση θα φέρει φθηνή ενέργεια. ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, στήριξαν από κοινού την «Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία» που επιδοτεί τους «πράσινους» μονοπωλιακούς ομίλους. Ψήφισαν τον Ευρωπαϊκό Νόμο για το κλίμα με αντιλαϊκούς στόχους ως το 2050.

Το ίδιο και με το Χρηματιστήριο της Ενέργειας που οδήγησε σε τεράστιες ανατιμήσεις. Από κοινού ψήφισαν τους κανονισμούς για τους «ιδίους πόρους» της ΕΕ («πράσινα» χαράτσια, «πράσινοι» δασμοί και επέκταση του «εμπορίου ρύπανσης») που προστίθενται στις πλάτες των εργατικών-λαϊκών νοικοκυριών, προκειμένου να αντλήσουν κεφάλαια για να πριμοδοτήσουν τις επενδύσεις των μονοπωλιακών ομίλων.

Η φυσιολογική λειτουργία της καπιταλιστικής αγοράς, και όχι κάποια παρέκκλιση, αποτελεί τη βασική αιτία της ενεργειακής φτώχειας και ακρίβειας που κλιμακώνεται ασφαλώς με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και την τυπική έναρξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου, η ΕΕ αποφάσισε να κόψει την προμήθεια ρωσικού φυσικού αερίου και πετρελαίου, που έφτανε το 40-45% των ευρωπαϊκών αποθεμάτων. Με το REPowerEU του 2022, η ΕΕ αναγόρευσε το φυσικό αέριο ως «μεταβατικό καύσιμο». Στη Μέση Ανατολή, μετά τη βρώμικη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, τα χτυπήματα δεξαμενόπλοιων και το σταμάτημα της διανομής πετρελαίου και φυσικού αερίου ανεβάζουν ακόμη περισσότερο τις τιμές. Σήμερα, η ευρωπαϊκή τιμή αναφοράς φυσικού αερίου έχει σχεδόν τριπλασιαστεί, και στα τέλη Οκτωβρίου έφτασε τα 102€/MWh, το υψηλότερο 4 χρόνων. Από αυτά, ωφελούνται οι αμερικανικοί όμιλοι LNG και μια ολόκληρη ευρωπαϊκή αλυσίδα ομίλων που κερδίζει από την αγορά, τη μεταφορά, την επαναεριοποίηση και τη μεταπώληση του LNG, ενώ ο λαός πληρώνει πολύ ακριβότερα το αέριο. Το Σεπτέμβριο, το ΚΚΕ κατέθεσε πρόταση για το σταμάτημα των κυρώσεων στη Ρωσία. Εξάλλου, οι κυρώσεις εφαρμόζονται σύμφωνα με τα συμφέροντα των ομίλων, για να ενισχυθεί η θέση των ευρωπαϊκών απέναντι στους ανταγωνιστές τους, και όχι για την υπεράσπιση κάποιου θολού «διεθνούς δικαίου». Όλα υποτάσσονται στο στόχο της ΕΕ να εξασφαλίσει πάση θυσία στα μονοπώλιά της να βρεθούν στο τραπέζι που θα μοιραστούν πάνω από 600 δις της ανοικοδόμησης της Ουκρανίας, που εποφθαλμιούν τις ενεργειακές και άλλες πλουτοπαραγωγικές πηγές, για κρίσιμες πρώτες ύλες, καθώς διαθέτει 25 από τις 34 κρίσιμες πρώτες ύλες που ιεραρχεί η ΕΕ (λίθιο, γραφίτη, τιτάνιο, μαγγάνιο). Περιπλέκει τα πράγματα το γεγονός ότι 40% βρίσκεται σε κατεχόμενα από τη Ρωσία εδάφη. Γι’ αυτό όλες οι πτέρυγες του Ευρωκοινοβουλίου, από τους Εθνικιστές και τους φιλελεύθερους, ως τους σοσιαλδημοκράτες, τους πράσινους και την νατοϊκή αριστερά, ψηφίζουν σταθερά την αύξηση κατά 80% των πολεμικών δαπανών.

Όμως, για την υπεράσπιση των κερδών των ομίλων θεσπίζονται «ρήτρες διαφυγής».

Υπό την πίεση της Ελληνικής κυβέρνησης στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, τα πρόστιμα των εκπομπών των πλοίων των εφοπλιστών μετακυλίονται είτε στα μεταφερόμενα αγαθά, αυξάνοντας τις τιμές τους, είτε στους επιβάτες, αυξάνοντας την τιμή των εισιτηρίων. Τα μέτρα που παρουσιάζονται ως «προστασία του περιβάλλοντος» στοχεύουν στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών ομίλων απέναντι σε ΗΠΑ και Κίνα.

Τόσο η κυβέρνηση της ΝΔ όσο και η βολική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος Τσίπρα, όλων των άλλων αστικών κομμάτων που πίνουν νερό στο όνομα της ΕΕ, επιδίδονται σε αποπροσανατολιστικούς καυγάδες για το τι «επιτρέπει η ΕΕ» και το πλαίσιο της κοστολογημένης εξαθλίωσης. Όμως, με τη συμβολή και τη συναίνεση όλων τους, έχει επιβληθεί η μονιμοποίηση των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης στην ενέργεια και τα καύσιμα με ενσωμάτωση της σχετικής Οδηγίας, την οποία επίσης έχουν ψηφίσει όλοι τους.

Όσο για τις πλειοδοσίες περί επιβολής φόρου στα «ουρανοκατέβατα κέρδη», πρόκειται στην ουσία για τη φορολόγηση στο «κερασάκι» και όχι στην «τούρτα» της κερδοφορίας των μονοπωλίων. Πρόκειται για έναν ακόμη προσχηματικό φόρο για τα μονοπώλια που θησαυρίζουν και με τη στήριξη από «πράσινες» επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές.

Για να κερδίσει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος».

Η κεντρική ομιλία από τον Μάκη Παπαδόπουλο 

Παρακάτω παραθέτουμε αποσπάσματα από την κεντρική ομιλία που έκανε ο Μάκης Παπαδόπουλος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ:

«Παρά τα αλλεπάλληλα στρατηγικά σχέδια και συμφωνίες της ΕΕ για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης, η ενεργειακή ακρίβεια και η ενεργειακή φτώχεια καλπάζουν. Ο ίδιος ο αρμόδιος κοινοτικός επίτροπος Ενέργειας Νταν Γιοργκεσεν δηλώνει ότι 50 εκ. Ευρωπαίοι δεν μπορούν ήδη να θερμάνουν επαρκώς τα σπίτια τους και προτρέπει με θράσος τους λαούς να μειώσουν την κατανάλωση και τις μετακινήσεις τους! Πρόσφατη μελέτη της ΕτΕπ μάς πληροφορεί ότι το 34% των κατοίκων της ΕΕ έχει ήδη μειώσει τη θέρμανση του σπιτιού, με το ποσοστό στην Ελλάδα να φτάνει το 41%.

Τα επιτελεία της Κομισιόν παρουσιάζουν το πρόβλημα ως αποτέλεσμα των πολέμων στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία για τους οποίους δεν ευθύνεται η ΕΕ. Πέρα όμως απ’ τις τεράστιες ευθύνες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ για την κλιμάκωση των πολέμων και τη στροφή στην πολεμική οικονομία, η ενεργειακή ακρίβεια στην ΕΕ δεν είναι νέο φαινόμενο.

Πολύ πριν απ’ την ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν, η Έκθεση Ντράγκι είχε επισημάνει ότι οι ευρωπαϊκές εταιρείες δαπανούν για ενέργεια 2-3 φορές περισσότερο απ’ τις ανταγωνίστριές τους στις ΗΠΑ και στην Κίνα.

Η αλήθεια είναι ότι οι ίδιες οι στρατηγικές κατευθύνσεις της ΕΕ, που ακολουθούν όλες οι αστικές κυβερνήσεις, πυροδοτούν την ενεργειακή ακρίβεια.

Συγκεκριμένα για την ενεργειακή ακρίβεια ευθύνονται:

α) Η «απελευθέρωση» της αγοράς και ο βασικός καθορισμός των τιμών απ’ το Χρηματιστήριο Ενέργειας.

Σ’ αυτό το πλαίσιο σ’ όλη την Ευρώπη και κάθε κράτος-μέλος, ελάχιστοι μονοπωλιακοί όμιλοι ελέγχουν το σύνολο της αγοράς, επιβάλλουν ψηλές τιμές και αποκομίζουν τεράστια κέρδη.

Στην Ελλάδα 4 όμιλοι ελέγχουν την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και 2 όμιλοι τη διύλιση πετρελαίου. (…)

β) Οι κρατικοί έμμεσοι φόροι για να διασφαλίζονται τα «ματωμένα πλεονάσματα» που απαιτεί το δημοσιονομικό πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας στην ΕΕ. Τα κρατικά έσοδα από αυτούς τους φόρους αυξάνουν αναλογικά, καθώς αυξάνουν οι τιμές. Η Ελλάδα αναδεικνύεται σε πρότυπο κρατικής φοροληστείας. Έχει τον τέταρτο ψηλότερο συντελεστή ΦΠΑ στα καύσιμα, ενώ στον ΕΦΚ βρίσκεται στην ίδια θέση με τη Γαλλία και ψηλότερα από τη Γερμανία, παρά τη μεγάλη διαφορά αγοραστικής δύναμης.

Η κυβέρνηση δηλώνει προκλητικά ότι το μέτρο της μείωσης του ΦΠΑ και του ΕΦΚ είναι αναποτελεσματικό, την ώρα που το εφαρμόζει και το προβάλλει ως θετικό στα νησιά του Β. Αιγαίου, στα Δωδεκάνησα και στα προϊόντα γυναικείας περιόδου.

γ) Ο ενεργειακός πόλεμος ΕΕ – Ρωσίας με τις κυρώσεις και την πολιτική απεξάρτησης της ΕΕ απ’ το ρωσικό αέριο.

Εδώ πρέπει να συνυπολογίσουμε το μεγάλο βαθμό ενεργειακής εξάρτησης της ΕΕ από ορυκτά καύσιμα που καλύπτουν πάνω απ’ το 50% των αναγκών της, καθώς και το γεγονός ότι το φθηνότερο ρωσικό αέριο αντικαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό απ’ το ακριβότερο αμερικανικό LNG, ενώ λόγω της μείωσης των ποσοτήτων ανέβηκε και η τιμή του ρωσικού αερίου. (…)

δ) Οι πολλαπλές αρνητικές επιπτώσεις της πράσινης μετάβασης και συγκεκριμένα, η απαξίωση φθηνών ενεργειακών πηγών (λιθάνθρακας, λιγνίτης) και γενικότερα η αύξηση των τιμών λόγω της επιβάρυνσης του λεγόμενου «εμπορίου ρύπων». Μετά το 2018 είχαμε εκτίναξη της επιβάρυνσης που έφτασε για το λιγνίτη τα 75 ευρώ/tn που αξιοποιήθηκε απ΄τις κυβερνήσεις για να ολοκληρωθεί το έγκλημα της απολιγνιτοποίησης, της απώλειας μιας βασικής εγχώριας πηγής φθηνής ενέργειας.

Παράλληλα υπήρξαν αλλεπάλληλες δέσμες πράσινων τελών μετάβασης, πράσινων φόρων και κρατικών πακέτων χρηματοδότησης των «πράσινων επενδύσεων» που συνεχίζεται σήμερα για τις νέες επενδύσεις αναβάθμισης των δικτύων και εγκατάστασης υποδομών αποθήκευσης.

Στο ίδιο πλαίσιο αποδυναμώθηκε κατά 20% σε σχέση με το 2009 η ικανότητα διύλισης στην ΕΕ και 35 διυλιστήρια στην Ευρώπη διέκοψαν τη λειτουργία τους.

ε) Οι αντιθέσεις κρατών μελών της ΕΕ και η αδυναμία συμφωνίας μεγάλης κοινής χρηματοδότησης για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης λόγω της ανισόμετρης ανάπτυξης.

Τα διάφορα μεγαλεπίβολα στρατηγικά σχέδια (από το Repower EU τον Μάη του ’22, έως το Accelerate EU τον Απρίλη του ’26) δεν καταλήγουν σε αποφάσεις επαρκούς κοινής χρηματοδότησης, κοινού δανεισμού και κοινών επενδύσεων για την υλοποίησή τους. (…)

Η αλήθεια είναι ότι τα κράτη-μέλη της ΕΕ έχουν διαφορετικές οικονομικές και δημοσιονομικές δυνατότητες, διαφορετικά ενεργειακά μείγματα και διαφορετικά συμφέροντα στον τομέα της Ενέργειας. (…)

στ) Φυσικά, η κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων με τη συνενοχή της ΕΕ, από την Ουκρανία έως τη Μέση Ανατολή, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εκτόξευση των ενεργειακών τιμών. Είναι χαρακτηριστική η εκτίναξη των κερδών των πιο ισχυρών πετρελαϊκών ομίλων των «9 αδελφών», που περιλαμβάνει και ομίλους σε χώρες που εμπλέκονται άμεσα σε στρατιωτική σύγκρουση, όπως η Aramco της Σαουδικής Αραβίας.

Η βαθύτερη αιτία που γεννά την ενεργειακή φτώχεια και την ενεργειακή ακρίβεια δεν είναι άλλη από την κανονική λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος στην Ελλάδα και διεθνώς. Ενός συστήματος που μετατρέπει την ενέργεια σε πανάκριβο εμπόρευμα και αυξάνει τον βαθμό εκμετάλλευσης, το ξεζούμισμα των εργαζομένων. Ενός συστήματος που γεννά την κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και βρίσκει ως προσωρινή διέξοδο τις κερδοφόρες επενδύσεις στον ενεργειακό πόλεμο, στην πολεμική οικονομία και στην κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Έξω η Ελλάδα από τον ενεργειακό πόλεμο

Ένας μύθος που επαναλαμβάνεται μονότονα απ’ όλα τα κόμματα του συστήματος είναι ότι η μετατροπή της χώρας σε ενεργειακή πύλη της Ευρώπης, οι ενεργειακές επενδύσεις αμερικανικών, γαλλικών, ξένων και εγχώριων ομίλων και η ανάληψη απ’ την Ελλάδα του ρόλου του σημαιοφόρου της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή, αποτελούν ασπίδα για τα κυριαρχικά δικαιώματα και την ειρήνη.

Τόσο η ιστορική πείρα όσο και οι σύγχρονες εξελίξεις αποδεικνύουν ότι οι μόνοι που έχουν λόγο να πανηγυρίζουν γι’ αυτά τα σχέδια είναι οι όμιλοι για τα μελλοντικά κέρδη τους και η αστική τάξη που προσδοκά ανταλλάγματα για να αναβαθμίσει τη θέση της στην ευρύτερη περιοχή. Είναι οι Έλληνες εφοπλιστές που κατέχουν περίπου το 30% των πλοίων που μεταφέρουν ενέργεια (πετρέλαιο και LNG) σ’ όλο τον κόσμο και το 60% του συνολικού στόλου της ΕΕ. (…)

Την ίδια στιγμή, ο αγώνας δρόμου για την υλοποίηση των ανταγωνιστικών σχεδίων για τη μεταφορά ενέργειας και τις εξορύξεις στην ευρύτερη περιοχή οξύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στις αστικές τάξεις, δίνει ώθηση στα «παζάρια» κυριαρχικών δικαιωμάτων και ρίχνει λάδι στη φωτιά των πολεμικών συγκρούσεων.

Οξύνει τον ανταγωνισμό μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο ανάμεσα στις αστικές τάξεις του Ισραήλ, της Τουρκίας και της Ελλάδας για το ποιοι δρόμοι μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων θα πάρουν προβάδισμα στην περιοχή (π.χ. ο Ινδικός ή ο Μεσαίος διάδρομος απ’ την Ασία στην Ευρώπη). (…)

Οξύνει κυρίως τον ανταγωνισμό ανάμεσα στον ευρωατλαντικό και στον ευρασιατικό άξονα στην περιοχή, π.χ. τα ευρωατλαντικά σχέδια απέναντι στον κινεζικό δρόμο BRI, όπου το Ιράν αποτελεί σημαντικό κρίκο, και στο Διεθνή Διάδρομο Μεταφορών Βορρά – Νότου, όπου συνεργάζονται Ινδία – Ιράν – Ρωσία. Αυτός ο ανταγωνισμός εκτείνεται σε όλα τα πεδία, από τον καθορισμό ΑΟΖ και την αξιοποίηση ενεργειακών κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου, μέχρι τον έλεγχο λιμανιών στρατηγικής σημασίας (π.χ. Ελευσίνα – Πειραιάς).

Ο ρόλος των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ είναι ήδη γνωστός και καθορίζεται απ’ τα στρατηγικά τους συμφέροντα: τη διατήρηση της συνοχής της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ, τα σχέδια συνεκμετάλλευσης ενεργειακών κοιτασμάτων, τις σημαντικές εμπορικές σχέσεις με την Τουρκία και στο σκέλος της πολεμικής οικονομίας. Γι’ αυτό και ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο συνέστησε στην Ελλάδα και στην Τουρκία «να τα βρουν» για να προχωρήσουν τα έργα στρατηγικής σημασίας για το ΝΑΤΟ.

Αντίστοιχα λειτουργούν οι επενδύσεις των ομίλων, όπως η αμερικανική Chevron, που προωθεί τις εξορύξεις της τόσο στη Λιβύη όσο και στην Ελλάδα, και η γαλλική Meridiam που έχει οικονομικά συμφέροντα και στην Τουρκία. Ομίλων που έχουν κάθε λίγο να πιέσουν για επώδυνους συμβιβασμούς για τα κυριαρχικά δικαιώματα, ώστε να ληστεύουν ανεμπόδιστα τους λαούς.

Η περιβόητη ευρωατλαντική ασπίδα απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα ήταν ανύπαρκτη απ’ την τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο έως τις Συμφωνίες της Μαδρίτης και του Ελσίνκι και μέχρι σήμερα. Έτσι φτάσαμε απ’ τις τουρκικές απαιτήσεις για «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, στο αφήγημα στης Γαλάζιας Πατρίδας στο παράνομο τουρκολιβικό μνημόνιο και στην ανοιχτή αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των ελληνικών νησιών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ρόλος της γαλλικής επιδιαιτησίας στην υπόθεση του καλωδίου GSI, ως μεσολαβητής στο παζάρι των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Με τη γαλλική ρηματική διακοίνωση που είτε έγινε για «ενημέρωση» είτε ζητά άδεια, βοηθά την προσπάθεια της Τουρκίας να διεκδικεί δικαιοδοσία στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Φυσικά σ’ αυτό το παζάρι μετέχει ενεργά και η ελληνική αστική τάξη για παράδειγμα, με τις εκπτώσεις δικαιωμάτων που έχει ήδη αποδεχτεί στις συμφωνίες της με την Ιταλία και την Αίγυπτο. Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά ότι έχει σημασία ποιος ασκεί και για ποιο σκοπό την πολιτική που αφορά τα κυριαρχικά δικαιώματα. Αν αυτή η πολιτική υπηρετεί τις ανάγκες του λαού ή τα κέρδη και τους ανταγωνισμούς των ομίλων.

Ταυτόχρονα, η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στον ενεργειακό πόλεμο την καθιστά στόχο αντιποίνων στην περίπτωση κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Τερματικοί σταθμοί LNG στη Ρεβυθούσα και την Αλεξανδρούπολη, λιμάνια όπως της Ελευσίνας, ενεργειακές υποδομές γίνονται στόχοι σ’ όλες τις σύγχρονες εμπόλεμες ζώνες. Το βλέπουμε απ’ την Ουκρανία έως τη Σαουδική Αραβία και γενικότερα τη Μέση Ανατολή. (…)

Είναι φανερό ότι ο λαός μας δεν έχει κανένα συμφέρον απ’ τη βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στον ενεργειακό πόλεμο, απ’ την υλοποίηση των ευρωατλαντικών σχεδίων και τη συμμαχία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ. Η ενεργειακή ακρίβεια θα συνεχίσει να τροφοδοτεί τα κέρδη των ομίλων και οι κίνδυνοι για το περιβάλλον θα μεγαλώσουν.

Γι’ αυτό και το ΚΚΕ δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν αποτελεί «εθνική υπόθεση» η εμπλοκή στον ενεργειακό πόλεμο, είτε αυτό αφορά τον Κάθετο Διάδρομο, είτε το καλώδιο GSI, η σύνδεση με την Αίγυπτο και με τη Σαουδική Αραβία, είτε οποιοδήποτε άλλο αντίστοιχο ενεργειακό σχέδιο. Για την επιτυχή υλοποίηση του καλωδίου GSI έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η ΕΕ που επιδοτεί το έργο, η Γαλλία που κατέχει πλέον το πλειοψηφικό πακέτο του φορέα υλοποίησης, η γαλλική «Nexans» που κατασκευάζει το καλώδιο και η ελληνική αστική τάξη. Όλοι αυτοί για τα κέρδη και τα μερίδιά τους στον ανταγωνισμό, μπορούν και να παζαρέψουν κυριαρχικά δικαιώματα και να ανάψουν τη φωτιά της πολεμικής σύγκρουσης.

Οι δυνάμεις του ΚΚΕ βρίσκονται στον αντίποδα των σχεδίων του μεγάλου κεφαλαίου. Βρίσκονται μπροστά στον αγώνα για να βγει η Ελλάδα απ’ τον ενεργειακό πόλεμο και γενικότερα απ΄ τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Η ενεργειακή κρίση στην Ελλάδα και η υπεροχή του σοσιαλισμού

Ας συνοψίσουμε την ενεργειακή εικόνα της σημερινής Ελλάδας.

Έχει ήδη εκδηλωθεί κρίση υπερπαραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος που οδήγησε σε αναγκαστικές περικοπές διάθεσης ρεύματος από ΑΠΕ στο σύστημα, για να μην κινδυνεύσει η ευστάθεια του συστήματος. Περικοπές που υπερτριπλασιάστηκαν την τελευταία τριετία.

Την ώρα που η ζήτηση στην Ελλάδα δεν ξεπερνά τα 11GW, ακόμα και τις ώρες αιχμής, οι κυβερνήσεις έχουν ήδη εγκρίνει και εξασφαλίσει όρους σύνδεσης στο σύστημα «πράσινες επενδύσεις ΑΠΕ» που ξεπερνούν τα 33 GW! Και στην ουρά αξιολόγησης του ΑΔΜΗΕ βρίσκονται ήδη νέες επενδυτικές προτάσεις που φτάνουν τα 48GW. (…)

Η ίδια η ζωή αποδεικνύει ότι χρειάζεται μια ανώτερη οργάνωση της κοινωνίας, όπου σκοπός της παραγωγής θα είναι οι ανάγκες μας και όχι το καπιταλιστικό κέρδος. Μια ανώτερη οργάνωση της κοινωνίας όπου θ’ αλλάξει ο ρόλος των εργαζομένων και απ’ το παρασκήνιο θα περάσουν στο προσκήνιο της Ιστορίας, θα συμμετέχουν καθημερινά, ενεργά στη λήψη και στον έλεγχο των αποφάσεων.

Η ίδια η ζωή φωτίζει πόσο αναγκαίος και ιστορικά επίκαιρος είναι ο σοσιαλισμός, ο επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας, στο έδαφος της κοινωνικής ιδιοκτησίας και της εργατικής εξουσίας.

Είναι ο ενεργειακός σχεδιασμός του σοσιαλισμού που μπορεί να αξιοποιήσει το σύνολο των εγχώριων ενεργειακών πηγών για να εξαλειφθούν η ενεργειακή φτώχεια και η ανεργία, να μειωθεί η ενεργειακή εξάρτηση της χώρας απ’ τις εισαγωγές, να προστατευτούν η ασφάλεια των εργαζομένων, το περιβάλλον και η υγεία των κατοίκων.

Ο σοσιαλισμός μπορεί να διασφαλίσει την ενιαία διεύθυνση της παραγωγής, της μεταφοράς και της διανομής της Ενέργειας, την ενιαία πανεθνική κατανομή μέσων παραγωγής και επιστημονικού – τεχνικού δυναμικού, με γνώμονα τη λαϊκή ευημερία.

Ας δούμε όμως πιο συγκεκριμένα και χειροπιαστά τι μπορεί να διασφαλίσει ο σοσιαλισμός σήμερα στην Ελλάδα:

1) Θα αξιοποιηθούν με νέες τεχνολογίες, αφού θα απαλλαγούμε απ’ τις δεσμεύσεις της «πράσινης μετάβασης» της ΕΕ, τα εγχώρια αποθέματα λιγνίτη.

2) Θα προχωρήσει η κατασκευή νέων μεγάλων υδροηλεκτρικών έργων και έργων αντλησιοταμίευσης, συμβάλλοντας και στις ανάγκες άρδευσης στον τομέα της αγροτικής παραγωγής.

Θα προχωρήσει η έρευνα και για αξιοποίηση μεγάλων γεωθερμικών πεδίων που υπάρχουν στη χώρα μας στους νομούς Αλεξανδρούπολης, Καβάλας, Φθιώτιδας και άλλες περιοχές.

3) Απαλλαγμένη απ’ τα δεσμά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, η εργατική εξουσία θα συνάψει αμοιβαία επωφελείς διεθνείς συμφωνίες για την έρευνα και αξιοποίηση των εγχώριων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

4) Θα δοθεί έμφαση στην εξοικονόμηση Ενέργειας και στην αναβάθμιση της εγχώριας παραγωγής υποδομών για την αξιοποίηση των ΑΠΕ, με προτεραιότητα τους μεγάλους ηλιακούς θερμοσίφωνες.

Με κατάλληλη χωροθέτηση που θα προστατεύει τη γη ψηλής παραγωγικότητας και τα δάση.

Πάνω απ’ όλα ο σοσιαλισμός θα κατοχυρώσει ότι όχι μόνο τα καύσιμα, αλλά και το ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό, τα τρόφιμα, η υγεία και η ίδια η εργατική δύναμη δε θα αποτελούν πλέον εμπορεύματα.

Αυτήν τη μοναδική ρεαλιστική επιλογή για τις ανάγκες του λαού φωτίζει με το ανατρεπτικό του Πρόγραμμα το ΚΚΕ. (…)

Με το ΚΚΕ στο δρόμο της ανατροπής

Για ν’ ανοίξει αυτός ο δρόμος της ανατροπής, οι δυνάμεις του ΚΚΕ βρίσκονται καθημερινά μπροστά, στην οργάνωση των αγώνων, την ώρα που τα κόμματα του συστήματος τους υπονομεύουν ή εμφανίζονται για να βγάλουν καμιά φωτογραφία.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στη στρατηγική «απελευθέρωσης» και πράσινης μετάβασης της ΕΕ, για την έξοδο της Ελλάδας απ’ τον ενεργειακό πόλεμο.

Δίνουμε καθημερινά τη μάχη για:

α) Κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης και ΦΠΑ στα καύσιμα και στο ρεύμα.

β) Ουσιαστικές αυξήσεις μισθών με ΣΣΕ, 13ος – 14ος μισθός και σύνταξη.

γ) Πλαφόν στα κέρδη των ενεργειακών ομίλων και των διυλιστηρίων.

δ) Αξιοποίηση των λιγνιτικών μονάδων με απειθαρχία στις υποχρεώσεις του εμπορίου ρύπων (της πράσινης μετάβασης της ΕΕ), που αυξάνουν τεχνητά το λιγνιτικό κόστος ηλεκτροπαραγωγής.

ε) Διακοπή των κυρώσεων και του εμπάργκο στην εισαγωγή φθηνότερου ρωσικού φυσικού αερίου, σε σύγκρουση με τις κατευθύνσεις της ΕΕ.

Φωτίζουμε ότι τώρα που τα δύσκολα είναι μπροστά μας, δεν είναι ώρα εφησυχασμού, αλλά ώρα επαγρύπνησης και αγώνα. Οργανώνουμε τη μεγάλη αγωνιστική πρωτοβουλία για να χάσει το κεφάλαιο, για να βγει η Ελλάδα απ’ τον ενεργειακό πόλεμο, για να απεμπλακεί απ’ τα επικίνδυνα ευρωατλαντικά σχέδια και τους πολέμους τους. Μπαίνουμε μπροστά και ανοίγουμε το δρόμο της ανατροπής για να κερδίσουμε όλοι εμείς!».

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Μάκης Σίμος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου των Εργαζομένων ΔΕΣΦΑ, ο οποίος σημείωσε μεταξύ άλλων:«Το τοπίο που λειτουργούν πλέον όλες οι εταιρείες του κλάδου της Ενέργειας είναι έντονων εξελίξεων και συμφωνιών που μπορεί να αλλάξουν μέρα τη μέρα. Η στήριξη του αμερικάνικου LNG ως βασικό καύσιμο, σε αντίθεση με το ρωσικό φυσικό αέριο είναι δεδομένη από όλα τα αστικά κόμματα και τις κυβερνήσεις τους μέχρι σήμερα. Από αυτή την επιλογή, βέβαια, πηγάζουν και οι αντίπαλοι, οι κίνδυνοι, τα αντικρουόμενα συμφέροντα.

Η κυβέρνηση, με νομοσχέδιο που ψηφίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα, δύναται να μεταβιβάσει το ποσοστό συμμετοχής του Δημοσίου στο μετοχικό κεφάλαιο του ΔΕΣΦΑ σε άλλη δημόσια εταιρεία. Από δημοσιεύματα φωτογραφίζεται η ΔΕΠΑ Εμπορίας. Δεν είναι μια απλή μεταβίβαση μετοχών, ούτε μία ενδεχόμενη συνηθισμένη ιδιωτικοποίηση, αρνητική φυσικά για τα λαϊκά συμφέροντα. Με το συγκεκριμένο άρθρο επιδιώκεται το κράτος να εγγυηθεί για τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης και των συμμάχων της σε αυτές τις συνθήκες της πολεμικής οικονομίας και προετοιμασίας, ώστε να μπορεί να προχωράει η υλοποίηση των όποιων σχεδιασμών.

Οι εργοδοτικές συνδικαλιστικές δυνάμεις, αλλά και πολιτικές δυνάμεις όπως το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα, έδωσαν βάρος στο ζήτημα της συμβατότητας της ρύθμισης με το ευρωενωσιακό δίκαιο. Από την άλλη, προβλήθηκε το χιλιοειπωμένο αίτημα, μάλιστα και ως φιλολαϊκό, της επανακρατικοποίησης του ΔΕΣΦΑ. Από την πλευρά μας, αναδείξαμε ότι και οι δύο αυτές προσεγγίσεις αφήνουν στο απυρόβλητο την ουσία του προβλήματος. Δεν μπορεί οι εργαζόμενοι να εγκλωβίζονται στην υπεράσπιση του ευρωενωσιακού δικαίου και, έστω και άθελά τους, να αθωώνουν την ίδια την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που άνοιξε τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση του ΔΕΣΦΑ. Άλλωστε, η απελευθέρωση της αγοράς Ενέργειας δεν ήταν λοξοδρόμηση από τις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις, αλλά βασική τους επιδίωξη.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να παλέψουν οργανωμένα μέσα από τα σωματεία τους ενάντια σε οποιαδήποτε μορφής ξεπουλήματος, άμεσης ή έμμεσης ιδιωτικοποίησης. Να είναι απέναντι σε οποιαδήποτε εξέλιξη πλήξει τις δικές τους εργασιακές σχέσεις και θα έχει αρνητικό κοινωνικό αντίκτυπο. Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να έχουν καμιά προσδοκία από τα παζάρια, την όποια μετοχική σύνθεση ή ακόμα και κρατική ιδιοκτησία, γιατί πάλι θα μπαίνει ως κριτήριο η κερδοφορία. Οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης και των μονοπωλίων προϋποθέτουν την ένταση της εκμετάλλευσης, τη χειροτέρευση των σχέσεων εργασίας. Ο εξοπλισμός και το μαζικό σχέδιο δράσης μπορεί να εξασφαλίσει την απεύθυνση σε μια κρίσιμη μάζα εργατών στους κρίσιμους και στρατηγικούς χώρους της Ενέργειας ώστε οι εργαζόμενοι του κλάδου να μη διεκδικούν μόνο καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίας, όσο αναγκαία κι αν είναι αυτά. Να μη θεωρούν δικά τους τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και να μη στοιχίζονται πίσω από τους ανταγωνισμούς τους στο όνομα κάποιου κοινού «εθνικού συμφέροντος».

Στη συνέχεια παρέμβαση πραγματοποίησε ο Σταύρος Χρηστίδης, εργαζόμενος στα ΕΛΠΕ, ο οποίος αναφέρθηκε σε τρία εμβληματικά στιγμιότυπα της πάλης των εργαζομένων του κλάδου, δηλαδή την απεργία του Φλεβάρη στο Θριάσιο, τον αγώνα των εργολαβικών εργαζομένων των ΕΛΠΕ στη Θεσσαλονίκη και την πρόσφατη απεργία στη Μότορ Όιλ. Μεταξύ άλλων, σημείωσε: «Κερδοφορία 1,1 δις πριν μία βδομάδα ανακοίνωσαν τα ΕΛΠΕ για το πρώτο εννιάμηνο, και αυτά, πέρα από τη σκληρή δουλειά των εργαζομένων προέρχονται και από την εμπλοκή του ομίλου στον πόλεμο, τόσο σε Ουκρανία, όσο και Μέση Ανατολή και από τα καύσιμα που προμηθεύει στο ΝΑΤΟ όλα αυτά τα χρόνια, και πιο έντονα τώρα. Τα ίδια τα στελέχη των εταιρειών λένε ότι η όλη διαδικασία του πολέμου αυτή την περίοδο ευνοεί την κερδοφορία. Ενώ ο κόσμος στην Ελλάδα δεν έχει να βάλει πετρέλαιο στις πολυκατοικίες. Όλη αυτή η κερδοφορία συνοδεύεται όμως και από εργοδοτικά εγκλήματα, με πρόσφατο τους 2 νεκρούς και τους 4 σακατεμένους στη Μότορ Όιλ. Είναι εμβληματική η απεργία στις 6/2 στην περιοχή του Θριασίου, που έβαζε στο επίκεντρο ότι δεν διαλέγουμε ανάμεσα σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, της Αμερικής και της Κίνας. Εκείνη την ημέρα έκλεισαν ναυπηγία, διυλιστήρια και έδωσαν ένα μήνυμα ότι το επόμενο διάστημα θα υπάρχουν περιθώρια για ακόμα μεγαλύτερες νίκες και κινητοποιήσεις. Έγινε η μεγάλη απεργία στη Μότορ Όιλ μετά από 40 χρόνια σε ένα κάτεργο, μετά από το τραγικό εργοδοτικό έγκλημα, σε έναν χώρο όπου δεν έμπαιναν σωματεία, οι εργαζόμενοι δεν είχαν φωνή, η τρομοκρατία ξεκινούσε πριν μπεις καν στην παραγωγή. Αντίστοιχα, μεγάλη πείρα μας αφήνει και η απεργία των εργολαβικών στα ΕΛΠΕ στη Θεσσαλονίκη, ενώ όλο αυτό το διάστημα ερχόμαστε αντιμέτωποι και με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό.

Όσο μένει στο απυρόβλητο η κερδοφορία των ομίλων οι εργαζόμενοι δεν έχουν να κερδίσουν κάτι. Μέσα από τα σωματεία τους πρέπει να διεκδικήσουν και να μην δεχτούν την ενσωμάτωση στα πολεμικά σχέδια των ομίλων. Όσο τα σωματεία δεν παίρνουν θέση τόσο γινόμαστε στόχος αντιποίνων. Πρέπει να αναδείξουμε τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, που μπορεί να ευημερήσει ο λαός.»

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...