Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού

Αμυγδαλιά λιακάδα

Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού. Ταινία!!! Ίσως κάπου μακρυά, να ξανασυναντηθούμε τυχαία. Ίσως δώσουμε μια ακόμη ευκαιρία.

Παιχνίδια του μυαλού μου. Στη δουλειά. Σήμερα. Με την Πανδημία στην Ελλάδα. Με την πλάτη μου φορτωμένη όλη την “ατομική ευθύνη”. Ένα μόνο μέτρο αναγγείλαν για μένα. Εργαζόμενος πατέρας δύο παιδιών. Ειδική Άδεια 3 ημερών +1 Κανονική από των διακοπών μου. Ας είναι. Λέω να τη πάρω…

Χρειάζεται ψυχή για να επιβάλλεις το δικαίωμα σου

Χρειάζεται επιμονή και ψυχή για να επιβάλλεις το δικαίωμα σου. Σε πολλές περιπτώσεις, σήμερα, οι εργοδότες βρίσκουν ευκαιρία να περάσουν στους εργαζόμενους ότι μέχρι τώρα ξανασκέφτονταν ή και φοβούμενοι τις αντιδράσεις, το ανέβαλλαν.

Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται

Ο σοφός λαός

Τις τελευταίες μέρες κάθε φορά που περνάμε την είσοδο της εταιρίας που εργαζόμαστε βρισκόμαστε μπροστά σε νέες εκπλήξεις. Και εκεί που δοκιμάζονται οι αυταπάτες μας… Ακούμε τα έκτακτα μέτρα προστασίας της εταιρίας και νομίζουμε ότι κάποιος ενδιαφέρεται για την υγεία μας…
Αλλά…
Τσεκούρι!!!
Έρχεται η εκ περιτροπής εργασία, η “on call” – απλήρωτη εργασία – ετοιμότητα στο σπίτι. Έρχονται οι υπερωρίες και ξανά το “βάλτε πλάτη”.

Δε χωράνε επιπολαιότητες εδώ. Τώρα όλοι μαζί θα αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα. Περιμένω από σας ωριμότητα.

Προϊστάμενος τμήματος

Σ’ αυτό το κλίμα και με τα – αναγκαία κατά τα άλλα – ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ, έχεις το “θράσος” να ζητήσεις την ειδική άδεια;

Οι απαντήσεις: “Ο διευθύνων είπε όλοι στα πόστα τους”. “Μα είσαι τρελός; εδώ ανακαλούμε τις άλλες άδειες”. “Σε παρακαλώ… δεν θα πρεπε ούτε να το σκέφτεσαι. Δείχνει ανωριμότητα“. “Μεταξύ μας τώρα… Μην το ζητήσεις καν”

Και ποιος να σε βοηθήσει τώρα;

Και τώρα από ποιον να ζητήσεις συμβουλή ή βοήθεια. Από τον παλιό σου συμμαθητή που ‘ναι τώρα δικηγόρος; Από τον ξάδερφο της συντρόφου σου, που είναι συμβασιούχος στη Επιθεώρηση Εργασίας; Ή μήπως να έπαιρνες ένα τηλέφωνο το κ. Γιώργο, απόστρατο στρατηγό της Πυροσβεστικής, που μένει από πάνω σου, στη πολυκατοικία; Έστω από κάποιον με οποιαδήποτε στολή.

Θα τους δοκιμάσω όλους πριν πάρω τον συνάδελφό μου που – 3 χρόνια, τώρα – μου λέει να γραφτώ στο κλαδικό σωματείο. Με πρήζει κάθε φορά που το ΠΑΜΕ οργανώνει μια διαμαρτυρία. Όλο και κάτι θα ξέρει. Εκεί στο σωματείο όλο τέτοια συζητάνε. Πώς, δηλαδή, συλλογικά να αντιμετωπίζουν τον κάθε εργοδότη, λέει.

Δεν πειράζει που σφίγγεται το στομάχι μου… Συμβαίνει σε πολλούς… φαντάζομαι. Θα κάνω το βήμα και για μια φορά θα λύσω το πρόβλημα. Ίσως να μείνει και κάτι καλό από αυτή την ιστορία. Η πανδημία θα περάσει. Η εκμετάλλευση όμως θα συνεχίσει. Μήπως αρχίσει ο διευθύνων να με παίρνει στα σοβαρά.

Η λιακάδα

Έξω έχει λιακάδα.
Κοίτα τώρα… μπορεί και να μην το λέει η ψυχή μου ακόμη. Ας είναι. Δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Ίσως στην επόμενη αδικία. Στην επόμενη αγανάκτησή μου.

Αρχίζω να βήχω!

Που ξέρεις; Μπορεί και να τρομάξει κανείς.

Υ.Γ. Πολύ καλή δουλειά το ALT.GR.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων για το χώρο.

Εργάτης πατέρας δύο παιδιών κάτω των 15 ετών

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...