Η αναβίωση της μάσκας σ ένα καλοκαίρι που πεθαίνει κάτω από το βάρος της ατομικής ευθύνης.
Με ύφος σοβαρό και προβληματισμένο και με γνώμονα δήθεν το αίσθημα ευθύνης για τη διασφάλιση της δημόσιας υγείας ο Νίκος Χαρδαλιάς ανακοίνωσε τα νέα μέτρα αντιμετώπισης του κορονοϊού δηλώνοντας: «Προσαρμόζουμε τη στρατηγική μας σε κάθε αλλαγή των δεδομένων και ανάλογα με τις εξελίξεις είμαστε έτοιμοι να χρησιμοποιήσουμε διάφορα μέτρα-εργαλεία που ανταποκρίνονται στο είδος της διασποράς και απαντούν στα ποιοτικά και χωροταξικά χαρακτηριστικά των κρουσμάτων. Πάντα με γνώμονα να διασφαλίσουμε τη Δημόσια Υγεία, την υγεία των πολιτών».
Όπου όλα αυτά τα μέτρα- εργαλεία προσαρμόστηκαν ως δια μαγείας στο εξής ένα: Η ατομική ευθύνη!
Ας αναλάβει την ευθύνη του όποιος θέλει να παντρευτεί ή να πεθάνει.
Ας αναλάβει την ευθύνη του όποιος θέλει να ταξιδέψει γιατί δεν γίνονται τεστ σε όλους όσους έρχονται στη χώρα μας, γιατί κανένας εφοπλιστής δεν προσέλαβε γιατρό στα πλοία του.
Ας αναλάβει την ευθύνη του όποιος αρρωστήσει και χρειαστεί νοσοκομείο γιατί δεν ενισχύθηκε το ΕΣΥ και ο ιός δεν έγινε η αφορμή για την εξασφάλιση υποδομών
Ας αναλάβει την ευθύνη του όποιος χρειαστεί ΜΕΘ γιατί έτσι κι αλλιώς οι ΜΕΘ δεν επαρκούσαν και για περιστατικά πριν τον κορονοϊο.
Ας αναλάβει την ευθύνη του όποιος χρησιμοποιεί ΜΜΜ γιατί τα δρομολόγια είναι μειωμένα και δημιουργείται συνωστισμός. Γιατί μπορεί να απαγορεύεται οι επιβάτες να κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλον και απέναντι, αλλά οι όρθιοι μπορούν να στοιβάζονται σαν σαρδέλες μετατρέποντας κάθε μετακίνηση σε υγειονομική βόμβα.
Ας αναλάβει την ευθύνη του όποιος δουλεύει σε εργοστάσιο γιατί κανένα μέτρο δεν πάρθηκε για την προστασία του εργάτη στο χώρο εργασίας του.
Σε λίγο τα σχολεία θα ανοίξουν και κανένας τους δε θα αναλάβει την ευθύνη για τις καθαρίστριες που δεν μονιμοποιήθηκαν και που ανατέθηκε η ευθύνη της καθαριότητας των σχολείων στους Δήμους. Κανένας δε θα αναλάβει την ευθύνη να γίνονται τεστ σε όλους τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς.
Σα μέτρο θα συζητηθεί μόνο αν τα παιδιά θα επιστρέψουν όλα με μάσκες, ή αν θα επιστρέψουν εκ περιτροπής με ταυτόχρονη εξ αποστάσεως εκπαίδευση ή αν θα κλείνουν ανάλογα την περίπτωση τα σχολεία ανά περιοχή. Αλήθεια ποιος θα καταφέρει να διαχειριστεί ένα παιδί του Νηπιαγωγείου η του Δημοτικού να παραμείνει στο σχολείο 6 ώρες με μάσκα την οποία θα χάνει στην αυλή ή θα την ξαναβάζει αφού του έχει πέσει κάτω; Ποιος θα προμηθεύσει τα σχολεία με χιλιάδες μάσκες; Ή μήπως το κόστος θα επιβαρύνει πάλι τους ίδιους τους γονείς; Όπως και για τόσα άλλα;
Αν αφαιρέσουμε όλα αυτά και αναλογιστούμε πως σε πολλά ξενοδοχεία οι εργαζόμενοι δουλεύουν 12ωρα χωρίς μάσκα, εκείνο που απομένει είναι «η Ελλάδα είναι μια ασφαλής χώρα για διακοπές» με μια πανδημία που εξαπλώνεται κι έναν λαό που πρέπει να αναλάβει την ατομική του ευθύνη επιρρίπτοντας όμως τις ευθύνες σ αυτούς που τον εμπαίζουν!
Όχι μέτρα στα δικά τους μέτρα τους λοιπόν και η ευθύνη μόνο δική μας!
Ρούλα Καραγιάννη
