Η γιορτή της Μητέρας

Πάει ένας αιώνας που η συνείδηση της ανθρωπότητας «αφυπνίστηκε» και κάποια Κυριακή του Μάη καθιέρωσε την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ.
Ο θεσμός αυτός υιοθετήθηκε και από τη χώρα μας το 1928, με την πρωτοβουλία των γυναικείων οργανώσεων.
Σήμερα ανήκει σε μια από τις πλέον εμπορευματοποιημένες «ημέρες»
ΜΑΝΑ ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ, η μορφή της μάνας στη λαογραφία: «Ωχ, μάνα μου!», επιφώνημα πόνου, έκπληξης, τρόμου. «Εχασε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα», σε στιγμές μεγάλης συμφοράς. «Λούζεις με, χτενίζεις με, ξέρω ποια ‘ναι η μάνα μου». Η «μάνα του νερού», η πηγή του νερού. «Μάνα» λένε το πρωτότυπο κάθε αντιγράφου. «Το μάννα», κατά την Αγία Γραφή ήταν μια θαυμάσια τροφή που αντικατέστησε το ψωμί…

Οι επέτειοι καθιερώνονται –υποτίθεται για να θυμίζουν κάποια γεγονότα, που έγιναν σταθμοί στην ιστορία, ή για να τιμηθούν κάποιοι ήρωες.
Σήμερα μέρα σημαδιακή 76 χρόνια από τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, με την απόπειρα  να ξαναγραφεί (διαστρεβλωμένη) η ιστορία (βλ και διάσκεψη της ΕΕ «για το μέλλον της Ευρώπης»)  ο ηρωισμός του απελευθερωτή Κόκκινου στρατού πάει χέρι-χέρι με την Πελαγία Νίλοβνα τη ΜΑΝΑ του Μαξίμ Γκόρκι, που αμφισβητεί την κρατούσα τάξη και στρατεύεται στον αγώνα για τη μεγάλη επανάσταση στην πάλη του επαναστατικού προλεταριάτου για το σοσιαλισμό, κάτω από την καθοδήγηση του κόμματος της εργατικής τάξης, και τη γέννηση του νέου ανθρώπου μέσα σε αυτόν τον αγώνα.
Η εγκλωβισμένη σε μια μαρτυρική οικογενειακή ζωή, έρμαιο της συστηματικής σωματικής και ψυχικής κακοποίησης, αποκομμένη από την κοινωνία –όπως χιλιάδες μανάδες σήμερα, με το θάνατο του άντρα της και την ωρίμανση του μονάκριβου γιού της, κοινωνικοποιείται και η πολιτική δράση του Παύλου και των συντρόφων του ενάντια στην αυταρχική κρατική εξουσία την συγκινεί, μέχρι που ο αγώνας τους γίνεται και δικός της: αναζητά την αλήθεια, στα μάτια των συναγωνιστών της είναι η δική τους μάνα, έτοιμη να θυσιαστεί για τον κοινό σκοπό.

Η πολιτεία μας –όπως παντού το σημερινό αστικό κράτος, «τιμάει» κάθε χρόνο με ψεύτικα λόγια και κορώνες τις μανάδες, τσαλαπατώντας το δικαίωμα στη μητρότητα, κουτσουρεύοντας τα ανεπαρκή νομοθετικά μέτρα κλπ. διακηρύσσοντας ότι δίνει «ό,τι καλύτερο έχει στο παιδί για να κάνει η μάνα καθημερινή γιορτή, γιατί μάνα και παιδί είναι ένα» και μαζί τα ανούσια Google doodle

Χρειάστηκε, να μεστώσει η ψυχή μας από πλήθος πικρές εμπειρίες, για να εκτιμήσουμε σωστά τις σιωπηλές θυσίες της μάνας και μέσα απ’ αυτές να προσεγγίσουμε το νόημα και την ουσία της πραγματικής αγάπης της.
Και με ώριμη πια κρίση να πούμε πως η μάνα, με τα μητρικά αισθήματά της, βρίσκεται πιο κοντά στα πανανθρώπινα ιδανικά.
Οι μάνες έχουν το φυσικό προνόμιο να γεννούν ανθρώπους και το ηθικό προνόμιο να πλάθουν ανθρώπους. Στην κοινωνία της εκμετάλλευσης, όμως –συχνά, αυτό που παίρνουν, δίνουν. Δυστυχία δέχονται, δυστυχία αντανακλούν, χωρίς να το θέλουν, επάνω στα παιδιά τους, γιατί από τα χέρια της βγαίνουν ευτυχισμένα παιδιά όταν και η ίδια, σαν άνθρωπος, είναι ευτυχισμένη.
Η ιστορία γνωστή ξεκίνησε το 1850, ως ημέρα μνήμης και πένθους των γυναικών που είχαν χάσει τα παιδιά τους –κυρίως στον πόλεμο, με επικεφαλής την Anna Jarvis.
«Mother’s day» και όχι «Mothers’ day», – και στα ελληνικά, είναι η «Γιορτή της Μητέρας»: κι έχει τη σημασία του ο ενικός, αφού όπως επέμενε και τόνιζε η Anna Jarvis: «Δεν ήταν μια γιορτή για όλες τις μανάδες. Ήταν για την καλύτερη μάνα που είχες την τιμή να γνωρίσεις στη ζωή σου, τη δική σου δηλαδή, είτε ως γιος είτε ως κόρη».

Κι αν σήμερα, η Γιορτή της Μητέρας έχει εμπορευματοποιηθεί, το ίδιο συνέβαινε και στα πρώτα χρόνια της καθιέρωσης της! Τα λουλούδια και τα γλυκά κυρίως, αλλά και ακριβά δώρα από τους πλούσιους, έδιναν κι έπαιρναν, με την Anna Jarvis να γίνεται έξαλλη, για τον εμπορικό χαρακτήρα, που πήρε η Ημέρα της και μάλιστα, μέχρι το τέλος της ζωής της στις αρχές του 1940, πάλεψε με όλες τις δυνάμεις της, για να αποτρέψει τον καταναλωτικό χαρακτήρα, που είχε πάρει η Ημέρα, αλλά φυσικά χωρίς επιτυχία.
Υπολογίζεται ότι θα ξοδευτούν σήμερα, περίπου 23.1 δις $!
Και ναι, είναι η τρίτη πιο καταναλωτική «Ημέρα», μετά τα Χριστούγεννα και τη Γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου!
Η Γιορτή της Μητέρας δεν γιορτάζεται παγκοσμίως, τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Την ημέρα αυτή τη γιορτάζουν 117 χώρες, ενώ 21 χώρες την γιορτάζουν στις 8 Μαρτίου, μαζί με την Ημέρα της Γυναίκας.

Η αγάπη της μάνας, που αποτελεί και τον πρωταρχικό παράγοντα για την ομαλή, νοητική και ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού, για να είναι θετική και εποικοδομητική χρειάζεται ευνοϊκές υλικές και ηθικές συνθήκες. Και καταλήγει κανείς στη σκέψη πόσο απαράδεκτο είναι το φαινόμενο μέσα σε σύγχρονες «δημοκρατικές» κοινωνίες τα αιώνια θύματα να είναι: η μάνα, το παιδί, η γυναίκα.
Το ζήτημα της ουσιαστικής προστασίας της μητρότητας είναι μέσα στις κοινωνικές διεκδικήσεις των εργαζομένων και οι κυβερνώντες πολύ καλά γνωρίζουν ότι η υπογεννητικότητα στη χώρα μας έχει άμεση σχέση με τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργεί η γέννηση ενός παιδιού, ιδιαίτερα για την εργαζόμενη μητέρα.
Οι αντιλήψεις, παράλληλα και οι απαιτήσεις από τη ζωή της σύγχρονης γυναίκας, άλλαξαν. Η μητρότητα είναι μια από τις πλευρές της προσωπικότητας της, αλλά όχι η μοναδική. Εξω από τη σύγχρονη πραγματικότητα είναι πια και οι αντιλήψεις εκείνες που εγκλωβίζανε σε παρωχημένες εποχές τη γυναικεία ύπαρξη και δραστηριότητα μόνο στο ρόλο της μητέρας, καταδικάζοντας τον «έσω» κόσμο της σε νάρκωση, μακριά από τη γιορτή της δημιουργίας και της κοινωνικής δράσης.

Η ΜΑΝΑ-ΑΝΘΡΩΠΟΣ δεν έχει στον τόπο μας απασχολήσει και τόσο, γιατί χρειάζεται μια άλλη ισοτιμία της γυναίκας μέσα στις ήδη «νομοθετημένες» πρόσφατα και παλιότερα «ισοτιμίες» της. Γενναία προστατευτικά μέτρα για τη μητρότητα, που θα βοηθήσουν να μπορεί να βιώνει με χαρά το προνόμιο να γεννά και να ανατρέφει έναν νέο άνθρωπο, το παιδί της, τη δουλειά, την κοινωνική παρουσία. Κι αυτά τα δικαιώματα η σύγχρονη εργαζόμενη Ελληνίδα της λαϊκής οικογένειας όχι μόνο δεν τα απεμπολεί, αλλά τα κατοχυρώνει αγωνιστικά.

Τα ΜΜΕ –παγκοσμίως, ήδη αναλίσκονται σε «λυρικές κορόνες” για τη μέρα αυτή και θα αποσιωπήσουν όχι μόνο τις αιτίες που γεννούν τα προβλήματα των μανάδων, αλλά και τα ίδια τα προβλήματα.
Όλα αυτά τη στιγμή που περικόπτονται οι κρατικές δαπάνες στους τομείς της υγείας, κοινωνικής πρόνοιας και παιδείας, προβάλλονται και εφαρμόζονται οι «ευέλικτες» μορφές εργασίας και η «επιχειρηματικότητα» σαν «λύση» για το συγκερασμό οικογένειας και εργασίας, που φορτώνουν με ενοχές τις γυναίκες για την υπογεννητικότητα και τις στρέφουν σε ρόλους μητέρας, νοικοκυράς, και εθελόντριας για την κοινωνική πολιτική, χωρίς κόστος για το κράτος, με πολιτική φυλετικής διάκρισης σε βάρος της…

Επιμέλεια Γιάννης Παπαγιάννης

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...