Τον Νίκο Ζαχαριάδη, Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, τίμησαν οι αντιπροσωπείες της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ και της ΟΠ Αττικής της ΚΝΕ, σήμερα, που συμπληρώνονται 53 χρόνια από τον θάνατο του.
Στο Α’ Νεκροταφείο, στον τάφο του Νίκου Ζαχαριάδη, που είχε πλαισιωθεί από κόκκινες σημαίες, εναπόθεσαν κόκκινα Γαρίφαλα.
Στην λιτή εκδήλωση μίλησε ο Νίκος Ζαχαρόπουλος, μέλος της ΚΕ, ο οποίος κατέθεσε και λουλούδια εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ.
Εκ μέρους της ΚΝΕ, λουλούδια κατέθεσε ο Νίκος Φάσσας, μέλος ΚΣ της ΚΝΕ και του Γραφείου της ΟΠ Αττικής της Οργάνωσης.
Λουλούδια επίσης κατατέθηκαν εκ μέρους της οικογένειας του Νίκου Ζαχαριάδη.
Η ομιλία στην εκδήλωση
Στην ομιλία του στην εκδήλωση, ο Ν. Ζαχαρόπουλος αναφέρει:
«Συντρόφισσες και σύντροφοι,
φίλες και φίλοι,
Σαν σήμερα, πριν 53 χρόνια, 1η Αυγούστου του 1973, έδινε τέλος στη ζωή του στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, στη Σοβιετική Ένωση, ο Νίκος Ζαχαριάδης.
Τον τιμάμε σήμερα εδώ, στο Α’ νεκροταφείο, όπου μεταφέρθηκε, με ευθύνη του ΚΚΕ, η σορός του, τον Δεκέμβρη του 1991.
Τιμάμε τον αταλάντευτο κομμουνιστή, τον αλύγιστο ηγέτη, το γέννημα της ταξικής πάλης και του ΚΚΕ. Που έζησε μια ζωή παλεύοντας για τους σκοπούς του ΚΚΕ, για τη νίκη του σοσιαλισμού – κομμουνισμού, για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Τιμάμε τον κομμουνιστή, το κομματικό μέλος και καθοδηγητή -Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ από το 1931 έως το 1935 και Γενικός Γραμματέας της έως το 1956 ήταν- που συγκέντρωνε μεγάλες κομμουνιστικές αρετές: Διέθετε οξυμένο ταξικό κριτήριο, σταθερό προσανατολισμό στην ανάγκη αυτοτελούς ύπαρξης και ενίσχυσης του Κόμματος, αφοσίωση και πρωτόβουλο πνεύμα στην υλοποίηση των κομματικών καθηκόντων.
Σύντροφοι και φίλοι,
Ο Νίκος Ζαχαριάδης γεννήθηκε στην Αδριανούπολη το 1903. Στα εφηβικά του χρόνια γνώρισε τις συνέπειες των Βαλκανικών Πολέμων και του Α’ Παγκοσμίου ιμπεριαλιστικού Πολέμου, αλλά και της νίκης της Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία το 1917, η οποία τον βρήκε εργάτη και συνδικαλιστή στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης.
Το 1922 ταξίδεψε ως ναυτεργάτης στη Μαύρη Θάλασσα, γνωρίζοντας από κοντά την νεαρή σοσιαλιστική σοβιετική εξουσία. Τον ίδιο χρόνο έγινε μέλος της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών, της θρυλικής ΟΚΝΕ. Το 1923 φοίτησε έπειτα από πρόταση των σοβιετικών συνδικάτων στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων της Ανατολής, ΚΟΥΤΒ, από εκεί και το ψευδώνυμο του “Κούτβης”. Τον Ιανουάριο του 1924 στάθηκε στην τιμητική φρουρά στο φέρετρο του Λένιν.
Τον ίδιο χρόνο ήρθε στην Ελλάδα και δούλεψε στην ΟΚΝΕ Αθήνας, στην ΟΚΝΕ Θεσσαλονίκης ως καθοδηγητικό στέλεχος, στην ΚΕ της ΟΚΝΕ, στην Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης, στην ΚΟ Πειραιά (1926) ως Γραμματέας και στην ΚΟ Θεσσαλίας (1927) ως Γραμματέας επίσης. Το 1925 δημόσια υπερασπίστηκε την “μπολσεβικοποίηση” του Κόμματος, τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, τον συνδυασμό νόμιμης και παράνομης δουλειάς, την περιφρούρηση του Κόμματος, την επαγρύπνηση για τη δράση του ταξικού εχθρού.
Πολλές είναι αυτό το διάστημα οι συλλήψεις και οι αποδράσεις του. Φυγαδεύτηκε στη Σοβιετική Ένωση και φοίτησε στη Διεθνή Λενινιστική Σχολή και έγινε μέλος του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκοι).
Το 1931, με απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς επέστρεψε στην Ελλάδα και εκλέχθηκε A΄ Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ. Ηγήθηκε στην αντιμετώπιση, της εντός του ΚΚΕ “φραξιονιστικής πάλης” και των ποικιλόμορφων οπορτουνιστικών αντιλήψεων, στην ανάπτυξη των ταξικών αγώνων και στην άνοδο της επιρροής του Κόμματος, σε συνθήκες σκληρής ταξικής πάλης, διώξεων, εκτελέσεων, δράσης των κρατικών εγχώριων και ξένων μυστικών υπηρεσιών κατά του ΚΚΕ, ακόμα και διάβρωσης των Κομματικών του Οργανώσεων.
Κατά τη δικτατορία Μεταξά, από το 1936, κρατήθηκε φυλακισμένος ενώ το 1941 το αστικό καθεστώς τον παρέδωσε στους Γερμανούς κατακτητές. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε στην Γκεστάπο της Βιέννης και από εκεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου έως τον Μάη του 1945. Πέρασε την εννιάχρονη δοκιμασία ως αλύγιστος, στρατευμένος κομμουνιστής, όπως αποτυπώνεται και στη δήλωση του στη Μυστική Κρατική Αστυνομία της Γενεύης:
«Ανακριτής: Δηλαδή εξακολουθείς να είσαι κομμουνιστής; Απάντηση: Δεν υπάρχει αμφιβολία. Ανακριτής: Αν σ’ αφήσουμε ελεύθερο θα εξακολουθήσεις τη δράση σου ενάντια στον εθνικοσοσιαλισμό; Απάντηση: Εννοείται».
Αυτός ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, ένας αλύγιστος κομμουνιστής, ένας καθοδηγητής που και με το προσωπικό του παράδειγμα, την στάση ζωής του, ενέπνευσε χιλιάδες κομμουνιστές επαναστάτες του Μεσοπολέμου και της Κατοχής. Σαν τα παλληκάρια, τους λεβέντες, τους ήρωες, τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής, που συγκλόνισαν για ακόμη μια φορά το λαό μας φέτος, όταν τον περασμένο Φλεβάρη ήρθαν στο φως οι μέχρι τότε άγνωστες φωτογραφίες από την εκτέλεση τους την Πρωτομαγιά του 1944.
Σύντροφοι και φίλοι,
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1945, ο Νίκος Ζαχαριάδης πρωτοστάτησε στη δημιουργία και στην ηρωική πάλη του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (1946 – 1949), της κορυφαίας εκδήλωσης της ταξικής πάλης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα, σε αυτόν τον δίκαιο και αναγκαίο αγώνα.
Φέτος τιμάμε τα 80 χρόνια από την έναρξη της εποποιίας αυτής. Ο ένοπλος ταξικός αγώνας του ΔΣΕ, αποτελεί παράγοντα µεγάλης δύναµης και συνειδητοποίησης της κοµµουνιστικής ευθύνης, έπαιξε μαζί με άλλα γεγονότα, ιδιαίτερο ρόλο ώστε το ΚΚΕ να σταθεί όρθιο. Όπως έχουμε επισημάνει ως Κόμμα, το γεγονός ότι σήµερα το ΚΚΕ θέτει στόχο να ανταποκριθεί στο κάλεσµα της ιστορίας για το σοσιαλισµό οφείλεται σε σηµαντικό βαθµό και στις βαθιές του ρίζες στις εργατικές – λαϊκές δυνάµεις και στους αγώνες τους.
Για αυτό, έχουμε μεγάλη ευθύνη να αναδείξουμε την αλήθεια για εκείνη την περίοδο. Να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τον πρωτόγονο αντικομμουνισμό περί «ξενοκίνητων ΕΑΜοβούλγαρων» και «κοµµουνιστοσυµµοριτών», που θα δυναμώνει όσο η πολεµική προετοιµασία θα απαιτεί να στρατευτούν οι εργατικές – λαϊκές δυνάµεις κάτω από την ξένη σηµαία των εκµεταλλευτών τους και του καπιταλιστικού κράτους. Και παράλληλα, να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τον εκλεπτυσµένο αντικοµµουνισµό, τη λαθολογία, το επιχείρηµα περί δήθεν µάταιου αγώνα του ΔΣΕ, το ιδεολόγηµα ότι η επιλογή της ένοπλης πάλης ήταν τυχοδιωκτισµός της ηγεσίας του ΚΚΕ και προσωπικά του Γενικού Γραµµατέα της ΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη.
Στα χρόνια 1949 – 1955, ο σύντροφος Ζαχαριάδης, έδειξε ακλόνητη επιμονή στην ανάγκη ύπαρξης και ενίσχυσης των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων, στον συνδυασμό της παράνομης με τη νόμιμη δράση. Στο τελευταίο του γράμμα μάλιστα, μεταξύ άλλων έγραψε: “Το ΚΚΕ ήταν και παραμένει το κόμμα μου και κανένας δεν μπορεί να το χτυπήσει και να το λερώσει χρησιμοποιώντας το όνομά μου (…) Το Κουκουέδικο πέρασε πολλές αντάρες και μπόρες, όμως να το ξεριζώσει κανένας δεν μπόρεσε, γιατί αυτό θα σήμαινε να ξεριζώσει τον ίδιο το λαό (…) Με το ΚΚΕ δεν είχα ούτε έχω ανοιχτούς λογαριασμούς. Ούτε μπορούσα ποτέ να ‘χω”.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του Κόμματος το 2011, αποκατέστησε πλήρως τον Ν. Ζαχαριάδη στο ΚΚΕ και σημειώνει μεταξύ άλλων: “Η καθαίρεση του Ν. Ζαχαριάδη και η διαγραφή του ήταν πράξεις άδικες. Η κατηγορία εναντίον του για συνεργασία με τον εχθρό ήταν πράξη συκοφαντική, ενώ οι κατηγορίες για καλλιέργεια της προσωπολατρίας και για την εγκαθίδρυση στο ΚΚΕ ανώμαλου εσωκομματικού καθεστώτος αποτελούσαν προπέτασμα καπνού και πρόσχημα για να περάσει στην πλειοψηφία των μελών της ΚΕ και του Κόμματος η δεξιά οπορτουνιστική στροφή.
Τόσο η επιτροπή των έξι ΚΚ, όσο και οι παραπάνω Ολομέλειες της ΚΕ του ΚΚΕ αξιοποίησαν αντιφάσεις της πολιτικής του Κόμματος όταν ήταν Γενικός Γραμματέας ο Ν. Ζαχαριάδης, καθώς και λαθεμένες ενέργειές του, όπως οι άστοχες και άδικες κατηγορίες κατά στελεχών του ΚΚΕ για συνεργασία τους με τον ταξικό αντίπαλο”.
Όλα τα παραπάνω, έχουν μεγάλη σημασία για το Κόμμα μας, στην πάλη που δίνει σήμερα, σήμερα που για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο βρισκόμαστε τόσο κοντά σε έναν Γ΄ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο. Η εντατική προετοιμασία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, των ιμπεριαλιστικών ανταγωνιζόμενων στρατοπέδων, είναι αντίστοιχη, ανάλογη με αυτήν του Μεσοπολέμου, όπου για αρκετά από τα χρόνια του ο Ζαχαριάδης πρωτοστάτησε στην πάλη του ΚΚΕ.
Η αναμέτρηση για την κατάκτηση της κορυφής της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας είναι αμείλικτη, ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα και τους συμμάχους τους.
Οι ανταγωνισμοί οξύνονται, όπως μαρτυρούν οι πολεμικές συγκρούσεις στο Ιράν, στην Ουκρανία και ενώ παρατηρείται τάση ενιαιοποίησης των δύο αυτών μετώπων.
Κάθε αστική τάξη παλεύει λυσσασμένα για τον έλεγχο του ορυκτού πλούτου, των ενεργειακών πηγών και των δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, της διασφάλισης γεωπολιτικών στηριγμάτων, των μεριδίων των αγορών.
Ο πόλεμος είναι τρόπος ύπαρξης του καπιταλισμού και η πορεία κλιμάκωσης, παρά τους επιμέρους συμβιβασμούς είναι ανεπίστρεπτη. Οι «ακλόνητες» και «ισχυρές» συμμαχίες των κυβερνήσεων, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, σέρνουν τον λαό σε περιπέτειες. Αποδεικνύεται, όμως, ότι δεν είναι παντοδύναμες, ότι δοκιμάζονται από μεγάλες αντιθέσεις.
Σύντροφοι και φίλοι,
Η ελληνική κυβέρνηση για λογαριασμό της αστικής τάξης συμμετέχει ενεργότατα στο πόλεμο. Με ιδιαίτερη επιθετικότητα, υπερασπίζεται και προωθεί τα στρατηγικά της συμφέροντα αυτοτελώς και μέσα από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Αυτούς τους στόχους υλοποιεί σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ με τη στήριξη των κομμάτων της βολικής αστικής αντιπολίτευσης, βάζοντας τον ελληνικό λαό σε μεγάλους κινδύνους, στο στόχαστρο αντιποίνων αντίπαλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Αυτός είναι ο δρόμος της καπιταλιστικής κερδοφορίας, της πολεμικής εμπλοκής και των εξοπλισμών, της «δημοσιονομικής πειθαρχίας», των μνημονίων διαρκείας και των ματωμένων πλεονασμάτων, των κατευθύνσεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, των στρατηγικών συμφωνιών με ΗΠΑ και Ισραήλ, του κράτους κατακτητή που σφαγιάζει τον παλαιστινιακό λαό. Είναι ο δρόμος που οδηγεί σε τραγωδίες σαν αυτή που ζούμε αυτές τις μέρες με το χαμό τριών συνανθρώπων μας, πυροσβεστών και τονίζει τόσο τις ελλείψεις όσο και τις προτεραιότητες του εχθρικού για το λαό αστικού κράτους. Το έγκλημα αυτού του εχθρικού κράτους επαναλήφθηκε και χθες με τις φλόγες να φτάνουν ξανά στον αστικό ιστό της Αθήνας. Αυτός ο δρόμος της αντιλαϊκής σταθερότητας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε νέες μεγάλες θυσίες, αλλά και σε έναν νέο κύκλο ψεύτικων προσδοκιών και ακόμη μεγαλύτερων απογοητεύσεων, σε όξυνση της καταστολής, όπως αποτυπώνει και η χθεσινή σύλληψη του προέδρου του Εργατικού Κέντρου Λάρισας.
Υπάρχει όμως και ο άλλος δρόμος διεξόδου, που προτείνει το ΚΚΕ. Αυτός αποτελεί το μοναδικό εναλλακτικό και ριζικά διαφορετικό σχέδιο για την ελληνική κοινωνία και δίνει απάντηση σε όλα τα φλέγοντα προβλήματα των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας από τη σκοπιά της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού.
Το ΚΚΕ είναι έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του για την προοπτική της εργατικής – λαϊκής διακυβέρνησης και εξουσίας, με τη θέληση και την ενεργή συμμετοχή της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, επειδή το ΚΚΕ έχει πρόταση και Πρόγραμμα που μας βγάζει από τα σημερινά αδιέξοδα, επειδή δεν έχει δεσμεύσεις και εξαρτήσεις από το σύστημα, γι’ αυτό μπορεί και σήμερα να είναι μπροστά στους αγώνες, επικεφαλής μιας μαχητικής εργατικής – λαϊκής αντιπολίτευσης, βράχος και φάρος για τα εργατικά – λαϊκά συμφέροντα.
Σήμερα, το ΚΚΕ βλέπει δυνατότητες ώστε ο λαός να παρέμβει πιο αποφασιστικά, να ανοίξει τον δρόμο της ανατροπής του σημερινού άδικου συστήματος και του κράτους του.
Να συγκρουστεί και να νικήσει, διαμορφώνοντας ένα νέο κράτος με θεσμούς που θα υπηρετούν την εργατική – λαϊκή εξουσία, έχοντας τσακίσει τον ομφάλιο λώρο με την πηγή κάθε αδικίας, δηλαδή με την καπιταλιστική ιδιοκτησία.
Δικαιώνοντας έτσι τον αγώνα όλων των αλύγιστων της ταξικής πάλης!
Δικαιώνοντας έτσι ήρωες σαν τον Νίκο Ζαχαριάδη!
Δικαιώνοντας έτσι την υπερεκατοντάχρονη Ιστορία του ΚΚΕ!»
