Η Μάχη της Κοκκινιάς και το τραγούδι σύμβολο του Μάνου Λοΐζου

eam-epon

Το 44’  βρίσκει την Αθήνα και τον Πειραιά σε μια συνεχώς αυξανόμενη αντιστασιακή δράση ενάντια στους Γερμανούς κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

Η Κοκκινιά, η προσφυγούπολη του Πειραιά, έθρεψε στους κόλπους της  πολλούς αντάρτες και ο λαός της στεκόταν υποστηρικτής και συνεργάτης και ακοίμητος φρουρός  των ανταρτών της.

Η Κοκκινιά,  μπαίνει στο στόχαστρο των Γερμανών καθώς γνώριζαν πως χτυπώντας την θα έπλητταν ολόκληρο  το αντιστασιακό κίνημα.  

Το  6ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ είχε αναλάβει την υπεράσπιση της Κοκκινιάς. Δίπλα στον ΕΛΑΣ βρίσκονταν τα μέλη του ΕΑΜ, οι ΕΠΟΝίτες και κυρίως η συντριπτική πλειοψηφία του λαού της που είναι έτοιμοι να γράψουν  άλλη μια ηρωική ιστορία ενάντια στο φασισμό.

Στις 4 Μάρτη  προσπαθούν να εισχωρήσουν  στην πόλη ταγματασφαλίτες και χωροφύλακες. Όμως οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ   απαντούν δυναμικά και αποτρέπουν την εισβολή στην πόλη. Το ίδιο βράδυ μέλη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ πραγματοποιούν σύσκεψη και αποφασίζουν γενική επιφυλακή και ταυτόχρονα την   ενημέρωση των πολιτών.

Την επομένη μέρα  στις 5 Μάρτη ο λαός της πόλης απαντά δυναμικά με συλλαλητήριο ενάντια στην τρομοκρατία στην πλατεία Αγ. Νικολάου.

Στις 6 Μάρτη και ο λαός του Πειραιά συμπαραστέκεται στους Νίκαια.  Οι εργάτες με συλλαλητήριο νεκρώνουν το λιμάνι και κλείνουν τους δρόμους της πόλης δυσκολεύοντας την κίνηση των Γερμανών. Την ίδια στιγμή η Κοκκινιά δέχεται οργανωμένη επίθεση  από Ταγματασφαλίτες χωροφύλακες και Γερμανούς. Ύστερα από ηρωικές μάχες οι Γερμανοί αναχαιτίζονται. Ο λαός πανηγυρίζει και οι τοίχοι γεμίζουν συνθήματα.

Στις 7 Μάρτη, ο κλοιός γύρω από την Κοκκινιά στενεύει ασφυκτικά αφού οι Γερμανοί την  πολιορκούν από τα ξημερώματα αυτή τη φορά με περισσότερη οργή. Σε κάθε στενό γίνονται μάχες. Οι Ναζί υπερτερούν  και με οπλοπολυβόλα καταλαμβάνουν τα κεντρικά σημεία. Ο ΕΛΑΣ αποφασίζει την αντεπίθεση με όσα πυρομαχικά του έχουν απομείνει και  αποφασισμένος να πολεμήσει με πέτρες ή ακόμα και με τα χέρια. Δεν είναι μόνος, ο λαός της πόλης βρίσκεται στο πλευρό του, με αυτοθυσία. Ο ανεφοδιασμός είναι αδύνατος αφού οι είσοδοι της πόλης  είναι κλειστές από χιλιάδες οπλισμένους Ναζί και φασίστες συνεργάτες του. Οι Γερμανοί αιφνιδιάζονται και οπισθοχωρούν, ταμπουρώνονται σ ένα σχολειό πάνω από τον Αη Γιώργη της Νίκαιας.

 Το επόμενο πρωί 8 Μάρτη αρχίζουν τις επιδρομές στα σπίτια αναζητώντας κρυμμένους Ελασίτες. Το μεσημέρι τελικά οι Γερμανοί και οι ταγματασφαλίτες αποχωρούν από την  Κοκκινιά παίρνοντας μαζί τους 300 αιχμαλώτους στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου Απ αυτούς οι 35 εκτελέστηκαν.

Αυτή η αντίσταση του λαού της Κοκκινιάς, όσο αιματοβαμμένη και αν ήταν, έδωσε το παράδειγμα σ’ όλους τους δήμους και τις συνοικίες της πρωτεύουσας, για να σταθούν αντιμέτωποι σε εκατοντάδες μάχες με τον κατακτητή και τους συνεργάτες του, να τους νικήσουν και να τους υποχρεώσουν ν’ αλλάξουν τα σχέδιά τους. 

Οι Γερμανοί έφυγαν ηττημένοι, θα ξαναγυρίσουν, όμως, τον Αύγουστο του ίδιου έτους για να πάρουν εκδίκηση, βάφοντας την Κοκκινιά και την Ιστορία της, για άλλη μια φορά με αίμα,  στο γνωστό «Μπλόκο της Κοκκινιάς» για το οποίο ο Ν. Γκάτσος έγραψε ένα άλλο τραγούδι θρύλο

«Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά
είδα το μπόγια να περνά και το φονιά
γύρευα χρόνια μες στον κόσμο να τον βρω
μα περπατούσε με το χάρο στο πλευρό.
Νυν και αεί….»

Δείτε ακόμα...