Η μνήμη του Μίκη τιμήθηκε στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας

Αφιέρωμα στο Μίκη Θεοδωράκη στην Κόκκινη Πλατεία, σύμφωνα με βίντεο που δημοσίευσε στο facebook η Ρωσική Πρεσβεία στην Αθήνα.

Την ίδια στιγμή, το πορτραίτο του Μίκη πλαισιωμένο με την ελληνική σημαία προβαλλόταν σε γιγαντοοθόνες με φόντο το Κρεμλίνο, ενώ το συγκρότημα “Θησέας” ερμήνευε έργα του.

«Η θλιβερή είδηση του θανάτου του μεγάλου συνθέτη τραυμάτισε τις καρδιές όχι μόνο των κατοίκων της Ελλάδας. Ο Μίκης Θεοδωράκης ολοκλήρωσε το επίγειο ταξίδι του, αλλά η μουσική του θα ζήσει στις καρδιές μας».

Τα έργα του Θεοδωράκη αγγίζουν τις καρδιές όλων των λαών, όλων των καταπιεσμένων, των διωκόμενων στη γη. Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι μια μουσική ιδιοφυία που συνέβαλε καθοριστικά στην πολιτιστική αναβίωση της μεταπολεμικής Ελλάδας. Αυτή η πολιτιστική συνεισφορά ήταν πάντα συνυφασμένη με τους αγώνες και τους πόνους του ελληνικού λαού (…).
Οι μελωδίες και τα τραγούδια έχουν γαλουχηθεί από τα μεγάλα έργα κορυφαίων εθνικών ποιητών. Σε δύσκολους καιρούς, στις μέρες του σκληρού αγώνα του λαού της χώρας ενάντια στο φασισμό, ενάντια στον καπιταλισμό, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις επεμβάσεις, τα στρατιωτικά πραξικοπήματα, ήταν μπροστάρης.

Στη συνέχεια αναφέρεται ευρέως βιογραφικό «Ο Μίκης που κατέκτησε τον κόσμο κατάγεται από τη Χίο» … και στη συνέχεια τα παιδικά του χρόνια, ο πόλεμος –«συμμετείχε στο Κίνημα Αντίστασης, συνελήφθη από τους Ναζί και βασανίστηκε».
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα (1946-1949), ο συνθέτης στάλθηκε εξόριστος στο νησί της Ικαρίας και στη συνέχεια τοποθετήθηκε σε στρατόπεδο στο νησί της Μακρόνησου, όπου επίσης βασανίστηκε και ξυλοκοπήθηκε.
Το 1950 αποφοίτησε από το Ωδείο Αθηνών, τάξη σύνθεσης υπό τον Φιλοκτήτη Οικονομίδη. Στη συνέχεια, από το 1954 έως το 1959, στο Ωδείο του Παρισιού, σπούδασε μουσική ανάλυση με τον Olivier Messiaen και διευθύνει με τον Eugene Vigo -συνθέτοντας πρελούδια δωματίου και σονάτες, συμφωνικά έργα και τρία μπαλέτα.

Το 1959, ο συνθέτης επέστρεψε στην Ελλάδα, δημιούργησε ορχήστρα και εκλέχτηκε βουλευτής με την αριστερή ΕΔΑ (1964-1967).
Τον Απρίλιο του 1967, λίγο μετά το πραξικόπημα των Μαύρων Συνταγματαρχών, ο Θεοδωράκης πιάστηκε απαγόρευσαν τη μουσική του και φυλακίστηκε, ενώ το 1968 απελευθερώθηκε υπό πίεση της παγκόσμιας κοινής γνώμης και στάλθηκε εξορία.
Ακολουθούν (γνωστές σε μας λεπτομέρειες …Ωρωπός κλπ. με την επισήμανση ότι διάσημα πολιτιστικά πρόσωπα (Shostakovich Bernstein Miller Belafonte) τον υπερασπίστηκαν ζητώντας την απελευθέρωσή του –κάτι που έγινε το 1970 ο συνθέτης αφέθηκε ελεύθερος. Από το 1970 ζει στη Γαλλία και σαν εμιγκρές συνέχισε να αγωνίζεται, διοργανώνοντας συναυλίες ενάντια στη χούντα, μέχρι την πτώση της τον Ιούλη του 1974, όταν επέστρεψε ξανά στην Ελλάδα.

Σε όλη του τη ζωή ο Μίκης αγωνίστηκε για τις καθολικές ανθρώπινες αξίες μέχρι το θάνατο του στις 2-Σεπ

Ακολουθεί ευρεία αναφορά στο έργο του –θυμίζοντας εισαγωγικά τα λόγια του «Αν δεν είχα βιώσει όλα αυτά, δεν θα είχα γράψει αυτή τη μουσική».
Συνέθεσε κομμάτια όλων των τύπων και ειδών –όντας “δημιουργός του ίσως πιο αναγνωρίσιμου «ελληνικού ρυθμού» στον κόσμο – το Συρτάκι, της ταινία «Ζορμπάς» (1964)”.
«Η μουσική δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός για μένα, είναι κάτι βιωματικό», είπε
Ο συνθέτης αγαπούσε επίσης την κλασική μουσική, συνέθεσε συμφωνίες, ορατόρια, μουσική για μπαλέτο, όπερα και έργα δωματίου, με έργα του να έχουν ερμηνευτεί από διεθνούς φήμης τραγουδιστές και συγκροτήματα όπως οι Beatles, Shirley Basey, Joan Baez και Edith Piaf.

Έγραψε μουσική για σημαντικές ταινίες όπως η Φαίδρα (1962), ο Αλέξης Ζορμπάς (1964), το “Ζ” (1969) και το Σέρπικο (1973). Το 1970, του απονεμήθηκε το βραβείο BAFTA για την πρωτοτυπία για το soundtrack για την ταινία “Z”, ενώ ήταν υποψήφιος στην ίδια κατηγορία το 1974 για την ταινία ” État de Siège” (κατάσταση πολιορκίας) και το 1975 για την ταινία “Serpico”, επίσης υποψήφιος για Grammy το 1966 και το 1975 για το soundtrack για τις ταινίες Zorbas και Serpico.

Τα σημαντικότερα είναι τα έργα του, γραμμένα στο ύφος της «μελωδικής ποίησης», βασιζόμενος σε ποιήματα των βραβευμένων ποιητών ελληνικής και ξένης καταγωγής: Γιάννης Ρίτσος (Βραβείο Ειρήνης Λένιν 1976), Γεώργιος Σεφέρης (Νόμπελ 1963), Πάμπλο Νερούδα (Νόμπελ 1971), Οδυσσέας Ελύτης (1979). Το 2000 ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ Ειρήνης.

Στο μεταξύ ο ΥπΕξ της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ εξέφρασε συλλυπητήρια για την απώλεια του Μίκη Θεοδωράκη:
Εκτιμούμε πολύ τη συνεισφορά του στην ενίσχυση της φιλίας μεταξύ των λαών μας. Η μνήμη για αυτόν τον μεγάλο άνθρωπο, με τη δύσκολη μοίρα, θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας“.

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαγιάννης

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...