Με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου, η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ πραγματοποίησε την Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου εκδήλωση με θέμα: «Η Ελλάδα και η Τουρκία στη δίνη των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η διέξοδος για τους λαούς», με ομιλητή τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα.
Τους παρευρισκόμενους στην εκδήλωση καλωσόρισε ο Γιάννης Ντουνιαδάκης, υποναύαρχος ΠΝ ε.α. και μέλος του Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ για τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας.
«Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον με έντονα και μόνιμα αναθεωρητικά χαρακτηριστικά», σημείωσε στην παρέμβασή του ο Ευάγγελος Χωραφάς, διευθυντής του ιστότοπου Geoeurope, ο οποίος κλείνοντας σημείωσε πως «υπάρχει η προοπτική της ανατροπής των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών στη χώρα. Μια τέτοια ανατροπή σε φιλολαϊκή κατεύθυνση θα άλλαζε και τα γεωπολιτικά δεδομένα και ισορροπίες και θα μας οδηγούσε σε άλλου είδους αμυντικές λογικές, σε κοινωνική βάση. Σε αυτή την πορεία το ΚΚΕ εντάσσεται, είναι μια πρωτοποριακή δύναμη και αυτό είναι σε θετική κατεύθυνση».
Ολόκληρη η παρέμβαση:
Θα κάνω μια σύντομη
παρέμβαση για το περιβάλλον στο οποίο
ζούμε και θα ζούμε τα επόμενα χρόνια,
για το πώς θα διαμορφωθεί και ποιες
προοπτικές μάς δίνει ως προς το
τι
πρέπει να κάνουμε.
Ζούμε σε μια
περιοχή όπου υπάρχουν αναθεωρητισμοί.
Ο ένας είναι ο γνωστός αναθεωρητισμός
της Τουρκίας: ένας επιθετικός εδαφικός
αναθεωρητισμός, που θέλει να αλλάξει
μια σειρά από πράγματα. Ξεκίνησε από
τις θεωρίες του Νιχάτ
Ερίν,
οι οποίες οδήγησαν στην εισβολή στην
Κύπρο. Ακολούθησε το δόγμα των «δυόμισι
πολέμων» το 1995, έπειτα το «στρατηγικό
βάθος» της δεκαετίας του 2000 και σήμερα
η «Γαλάζια Πατρίδα», ως υπόβαθρο αυτού
του αναθεωρητισμού.
Επίσης,
τελευταία αποκτήσαμε έναν καινούργιο
«φίλο», το Ισραήλ. Πέρα από τη γενοκτονία,
αν το εξετάσει κανείς γεωπολιτικά, το
Ισραήλ είναι μια χώρα δομικά αναθεωρητική.
Θέλει να αναθεωρεί το περιβάλλον γύρω
της, τα σύνορα, τους συσχετισμούς ισχύος,
τις συμφωνίες — τα πάντα. Αυτό κάνει
από την ίδρυσή του και αυτό θα συνεχίσει
να κάνει για όσο μπορούμε να
προβλέψουμε.
Υπάρχει και ένας
άλλος «φίλος» στην περιοχή: η Αίγυπτος.
Είναι μια ήπια αναθεωρητική χώρα. Την
ενδιαφέρουν ο έλεγχος του Νείλου και
της Διώρυγας του Σουέζ, η παρέμβαση στη
Λιβύη και, βεβαίως, η διατήρηση ισορροπιών:
ανάμεσα στους BRICS και στη Δύση.
Αυτές
είναι οι χώρες που βρίσκονται κοντά
μας.
Το πιο επικίνδυνο, όμως, είναι
ότι κοντά μας υπάρχει και μια μεγάλη
ζώνη αστάθειας. Περιλαμβάνει χώρες που
είναι περίπου διαλυμένες ή βρίσκονται
κοντά σε αυτή την κατάσταση· χώρες
αποσταθεροποιημένες. Πρόκειται για τη
Συρία, τον Λίβανο, τη Λιβύη και τα
κατεχόμενα της Κύπρου, τα οποία αποτελούν
μια μη πολιτική οντότητα.
Σε αυτές
τις περιοχές, σύμφωνα με εκτιμήσεις, θα
μπορούσε αύριο να συγκρουστεί η Τουρκία
με το Ισραήλ, καθώς τα συμφέροντά τους
είναι αντικρουόμενα σε ολόκληρη την
περιοχή. Αν προσθέσουμε και τη Σομαλία
και τη Σομαλιλάνδη, για
τον έλεγχο
της Ερυθράς Θάλασσας, έχουμε ολοκληρώσει
την εικόνα αυτού του χώρου, όπου οι
αναθεωρητικές δυνάμεις της περιοχής
θα μπορούσαν να συγκρουστούν.
Η
Ελλάδα είναι αναθεωρητική δύναμη; Η
Ελλάδα είναι
πλήρως ενταγμένη στο ΝΑΤΟ και στην
Ευρωπαϊκή Ένωση. Επομένως, οτιδήποτε
προέρχεται από εκεί και από το ΝΑΤΟ και
την Ευρωπαϊκή Ένωση και αποσκοπεί στην
αναθεώρηση άλλων ισορροπιών, η Ελλάδα
θα το ακολουθήσει. Όπως δείχνουν τα
τελευταία τουλάχιστον 25 χρόνια, κανένα
κόμμα εξουσίας δεν φαίνεται να έχει την
πρόθεση ή να ασκεί πολιτική που να
αλλάζει δυναμικά αυτή την πορεία.
Στα
Βαλκάνια τα πράγματα είναι λίγο πιο
ήρεμα. Υπάρχουν πάντα ο εθνικισμός και
ο εθνοτισμός. Ο σερβικός, ο αλβανικός
και ο βουλγαρικός εθνικισμός βρίσκονται
σε μικρότερη ένταση. Ωστόσο, υπάρχουν
οι μόνιμες παρεμβάσεις των μεγάλων
δυνάμεων στην περιοχή των Βαλκανίων,
οι οποίες κρατούν όλα αυτά τα ζητήματα
ζωντανά.
Μια και μιλάμε για τις
μεγάλες δυνάμεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες
θα ήθελαν να έχουν λυμένα τα χέρια τους,
ώστε να ασχοληθούν με την Κίνα. Δεν τα
έχουν, όμως, λυμένα. Έχουν σκαλώσει
στο Ιράν, όπου, ας πούμε, δεν μπορούν να
ισχυριστούν ότι νικούν με οποιονδήποτε
τρόπο. Έχουν σκαλώσει,
επίσης, στην Ουκρανία. Αυτή η διπλή
εμπλοκή τις διατηρεί ενεργές στη Μέση
Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο —
κάτι που πρέπει να λάβουμε υπόψη και
για τα επόμενα χρόνια.
Η παρουσία
της Ρωσίας στην περιοχή περιορίζεται
στην προσπάθεια να διαμορφώσει νέες
ισορροπίες με τη Συρία, ώστε να διατηρήσει
εκεί τις βάσεις της, καθώς και στην
επιρροή που εξακολουθεί να έχει στα
Βαλκάνια, κυρίως στη Σερβία και τη
Βοσνία.
Η Κίνα έχει στην περιοχή
γεωοικονομική παρουσία, όχι στρατιωτική
και όχι τόσο πολιτική. Διαθέτει έναν
γεωοικονομικό άξονα που καθορίζεται
από το δίδυμο του λιμανιού του Πειραιά
και του Βελιγραδίου.
Η Ευρωπαϊκή
Ένωση λέει πολλά, θα ήθελε να κάνει πολλά
και σχεδιάζει διάφορες παρεμβάσεις.
Στην ουσία, όμως, οι
βαθμοί
εξάρτησής της από τις Ηνωμένες Πολιτείες
—τουλάχιστον στα στρατιωτικά ζητήματα
και, το τελευταίο διάστημα, στα ενεργειακά—
την εμποδίζει να λειτουργήσει πιο
αυτόνομα.
Περιμένουμε, βεβαίως,
να εμφανιστεί ως ακόμη μία μεγάλη δύναμη
στην περιοχή, το επόμενο διάστημα, η
Ινδία, με φημολογούμενους αγωγούς και
άλλες παρεμβάσεις αυτού του είδους.
Μέσα
σε αυτό το πλέγμα, το οποίο είναι έντονα
στρατιωτικοποιημένο και θα παραμείνει
έτσι τα επόμενα χρόνια, τι μπορεί να
κάνει η Ελλάδα; Ποιες προοπτικές έχει
μπροστά της;
Οι προτάσεις που
προωθούνται είναι πολύ συγκεκριμένες.
Η μία προέρχεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση
και λέει ότι η Ελλάδα και άλλες χώρες
σαν αυτήν —όπως και η Ουκρανία, που
αποτελεί πρότυπο— θα πρέπει να
ακολουθήσουν τη στρατηγική του
«ακανθόχοιρου». Δηλαδή, να
γίνει σκατζόχοιρος, να
γίνουν στρατιωτικά τόσο καλά εξοπλισμένες,
ώστε να μην μπορεί κανείς να τις αγγίξει.
Αυτή είναι μια γραμμή που προωθεί η
Ευρωπαϊκή Ένωση για μια σειρά χωρών,
μεταξύ των οποίων προφανώς και η Ελλάδα,
επιδιώκοντας αρχικά να αυξήσει την
ανθεκτικότητά τους και, στη συνέχεια,
να τις καταστήσει «ακανθόχοιρους» και
στρατιωτικά.
Η δεύτερη πρόταση
έρχεται από τον νέο μας «φίλο», το Ισραήλ.
Τι μας λέει; Κάτι απλό: «Κάντε ό,τι κάνω
κι εγώ. Εξελιχθείτε όπως έχω εξελιχθεί
εγώ». Ποιο είναι, λοιπόν, το πρότυπο του
Ισραήλ; Είναι ένα παράξενο ζώο που
λέγεται ασβός του μελιού, ή μελοασβός.
Είναι ένα μικρό, επικίνδυνο και εξαιρετικά
επιθετικό ζώο, το οποίο μπορεί να τα
βάλει με μεγαλύτερα ζώα και τελικά να
επικρατήσει. Το Ισραήλ θεωρεί ότι αυτό
το πρότυπο θα μπορούσε να ταιριάξει και
στην Ελλάδα, εφόσον εξοπλιστεί κατάλληλα
και μπορέσει να κινητοποιήσει κατάλληλα
και το ανθρώπινο δυναμικό της.
Παράλληλα,
για την Κύπρο προτείνεται όχι μια
ειρηνική πορεία, αλλά η υιοθέτηση του
υποδείγματος της Σιγκαπούρης. Αυτό
αποκαλείται «δηλητηριασμένη γαρίδα»:
όποιος φάει αυτή τη μικρή γαρίδα —όποιος
επιχειρήσει να καταλάβει αυτή τη μικρή
πόλη— θα δηλητηριαστεί και θα
πεθάνει.
Αυτά μπορεί να φαίνονται
αστεία, αλλά δεν είναι. Πρόκειται για
στρατιωτικά και πολιτικά μοντέλα που
είναι
σε λειτουργία.
Δεν είναι απλές θεωρίες.
Το πιο
ανησυχητικό από όλα αυτά είναι όσα είπε
ο Ρούμπιο, ότι «βρείτε
τα», «δεν θα
επιτρέψουμε…», καθώς και όσα
επαναλαμβάνονται εδώ και πολλά χρόνια
από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών.
Υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσε κανείς
να πει ότι πρόκειται για μια συνηθισμένη
διαδικασία: ένας ηγεμόνας, στο πλαίσιο
μιας συμμαχίας όπως το ΝΑΤΟ, προσπαθεί
να ηρεμήσει τις δύο πλευρές που
συγκρούονται, την Ελλάδα και την
Τουρκία.
Αυτή θα ήταν μια βολική
εξήγηση. Όμως, με την κυβέρνηση που
υπάρχει σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες
—και δεν αναφέρομαι προσωπικά στον
Τραμπ, αλλά στο ευρύτερο ρεύμα του
MAGA
που
αναπτύσσεται και εκφράζεται και από
υπουργούς του—, τα σχήματα αυτά, όπως
το «3+1», στο οποίο συμμετέχουν οι Ηνωμένες
Πολιτείες, καθώς και άλλα παρεμφερή
σχήματα, μπορεί να αποδειχθούν εξαιρετικά
επικίνδυνα.
Αυτό ισχύει ιδίως αν
η αμερικανική κυβέρνηση θελήσει να
παρέμβει αποφασιστικά στην περιοχή και
να οδηγήσει την Ελλάδα και την Τουρκία
σε κάτι ανάλογο με τις Συμφωνίες του
Αβραάμ, τις οποίες υπέγραψε το Ισραήλ
και συνεχίζει να υπογράφει με αραβικές
χώρες.
Αυτές είναι όλες
οι προοπτικές που έχουμε;
Όχι,
δεν είναι μόνο αυτές. Υπάρχει και μία
ακόμη προοπτική: η ανατροπή των πολιτικών
και κοινωνικών συσχετισμών στη χώρα,
με φιλολαϊκή κατεύθυνση. Μια τέτοια
αλλαγή θα μετέβαλλε και τα γεωπολιτικά
δεδομένα και τις ισορροπίες, οδηγώντας
μας σε άλλου
είδους αμυντικές
λογικές, με κοινωνική βάση.
Σε
αυτή την πορεία εντάσσεται το ΚΚΕ. Είναι
μια πρωτοποριακή δύναμη, και αυτό είναι
θετικό για το μέλλον.
Ευχαριστώ
πολύ.
