Η πρώτη δασκάλα μένει πάντα στη μνήμη των παιδιών λόγω θέσης…

Κάρτες μαθητών

Της Ρούλας Καραγιάννη

«Η πρώτη δασκάλα μένει πάντα στη μνήμη των παιδιών λόγω θέσης…

Όμως η θέση που κερδίσατε στην καρδιά της κόρης μας κατακτήθηκε από την αγάπη, την υπομονή και το σεβασμό που της δείξατε όλη τη χρονιά!

Σας ευχαριστούμε που βρεθήκατε ΠΡΩΤΗ στο δρόμο της τον μαθητικό και της ανοίξατε με αγάπη την πόρτα του σχολείου…

Μόνο έπαινοι αξίζουν για τη δουλειά σας».

Διαβάζοντας αυτή την κάρτα που ήρθε στα χέρια μου, αντιλαμβάνομαι για μια ακόμη φορά  το ρόλο του δασκάλου που μπορεί να είναι δάσκαλος ή ΔΑΣΚΑΛΟΣ. Αντιλαμβάνομαι το μέγεθος της ευθύνης, γιατί είναι στη διάθεση κάθε δασκάλου για το αν τα παιδιά θα μετράνε άστρα ή θα βολοδέρνουν σε κάτι άλλο που ποτέ δεν τους έδειξε κανείς. Ο σεβασμός και η εκτίμηση είναι το καταστάλαγμα της ζωής του καθενός μας που δεν ανεβαίνει στην έδρα, αλλά που εκεί, ανάμεσα στα παιδιά αφουγκράζεται τις ανησυχίες τους και μαζί με τα παιδιά ανοίγει μονοπάτια που οδηγούν στους μεγάλους δρόμους της ζωής, της αυτοπραγμάτωσης, της διεκδίκησης των δικαιωμάτων του κάθε ανθρώπου.

Διαβάζοντας αυτή την κάρτα ξέρω πως αυτή είναι η αμοιβή του κάθε δασκάλου που για μια ακόμη χρονιά αγωνίστηκε δίνοντας από την ψυχή του τους τρόπους για τη γνώση, συνέπλευσε με τους μαθητές του και συμπαραστάθηκε σε κάθε τους προσπάθεια, σε κάθε μικρό η μεγάλο αγώνα, από τα πρώτα γράμματα ως τον μεγάλο και αγχώδη αγώνα των πανελλαδικών εξετάσεων.

Διαβάζοντας αυτή την κάρτα ξέρω πως αυτά τα λόγια δεν ανήκουν μόνο σε μένα, αλλά στον κάθε δάσκαλο που είναι αδιόριστος.

Σε κάθε δάσκαλο που κάθε Σεπτέμβρη δεν ξέρει αν θα προσληφθεί αναπληρωτής και που δεν ξέρει σε ποιο νησί θα βρεθεί. Σε κάθε δάσκαλο που το μόνο που ξέρει είναι πως ο μισθός δε θα φτάσει για τα ακτοπλοϊκά και για το ενοίκιο.

Σε κάθε δάσκαλο που καλείται να διεκπεραιώσει πολλαπλούς ρόλους όπως εκείνον του ψυχολόγου, του οικογενειακού συμβούλου, του κοινωνικού λειτουργού, του ηλεκτρολόγου, του υδραυλικού και του ευρηματικού χειροτέχνη, του τραπεζοκόμου στο ολοήμερο, του νοσοκόμου, του σκηνοθέτη, του σκηνογράφου και κυρίως του εμψυχωτή!

Σε κάθε δάσκαλο που υποβαστάζει με τους ώμους του το όραμα του δημόσιου σχολείου, που θέλουν να καταποντίσουν με τις πολιτικές τους.

Αυτά τα λόγια της κάρτας είναι ο πλούτος και αμοιβή σε κάθε δάσκαλο που το Υπουργείο Παιδείας απαξιώνει, μειώνει θέσεις εργασίας, αφαιρώντας μαθήματα προετοιμάζει τη διαθεσιμότητα και με την αξιολόγηση ανοίγει την πόρτα των απολύσεων.

Αυτά τα λόγια και η αναγνώριση από τους γονείς μόνο μπορούν να του δώσουν δύναμη και πείσμα να συνεχίσει να στέκεται όρθιος στις επάλξεις.

Άλλη μια σχολική χρόνια έφτασε στο τέλος της που όμως αυτή τη φορά δεν έμοιαζε με τις άλλες. Δεν αποχαιρετήσαμε με αγκαλιές τα παιδιά μας, δεν τους ετοιμάσαμε αποχαιρετιστήρια γιορτή για να τα καμαρώσουμε εμείς και οι γονείς τους και οι εκδηλώσεις αποφοίτησης της έκτης τάξης έμειναν σιωπηλές.

Η συγκίνηση μόνο είναι η ίδια. Κι αυτή η συγκίνηση θα μας φέρει πάλι κοντά, στους ίδιους διαδρόμους, στις ίδιες αίθουσες στις ίδιες σχολικές αυλές, στους ίδιους αγώνες. Αυτή η συγκίνηση θα μας φέρει πάλι εκεί που είναι η θέση μας. Κάτω από την έδρα, εκεί, ανάμεσα στα παιδιά μας!

Καλό καλοκαίρι, σε όλους τους μαθητές, τους γονείς τους και σε όλους τους συναδέλφους!

Ρούλα Καραγιάννη

Δείτε ακόμα...