Η εικόνα της πλατείας Συντάγματος πλημμυρισμένης με σκηνές, με εκατοντάδες φοιτητές και φοιτήτριες, έκανε τον γύρο της χώρας. Η τραγική κατάσταση, που εκφράζεται και στην αποφασιστικότητα των φοιτητών, είναι πλέον γνωστή. Το ίδιο και τα αιτήματα των φοιτητών, που η κυβέρνηση δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν τα ξέρει. Πολύ περισσότερο, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν είναι σύγχρονα και ρεαλιστικά.
Γιατί δεν είναι σύγχρονο στην Εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης να μας λένε να γυρίσουμε στην Εποχή των Παγετώνων, διαλέγοντας αν θα φάμε ή αν θα ζεσταθούμε τον χειμώνα.
Δεν είναι φυσιολογικό να ακούμε ότι «δεν υπάρχουν λεφτά», την ώρα που δίνονται δισεκατομμύρια για πολεμικούς εξοπλισμούς, άσχετους με την άμυνα της χώρας, και αποστολές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, εκτός συνόρων.
* * *
Δεν θα ανεχτούμε να μας λένε πως «έδωσαν ό,τι μπορούσαν για το στεγαστικό επίδομα», την ώρα που το συνολικό ετήσιο ποσό του είναι ακριβώς το ίδιο με την επιδότηση ρεύματος 95 εκατομμυρίων ευρώ για τους βιομηχάνους που ανακοίνωσε πριν λίγες μέρες ο πρωθυπουργός. Σε μία μέρα χάρισαν στους …αναξιοπαθούντες βιομηχάνους – από τα λεφτά της φορολογίας των οικογενειών μας – όσα δίνουν για τους φοιτητές σε ένα χρόνο.
Γιατί είναι επιλογή της κυβέρνησης, με βάση την πολιτική του κέρδους που ακολουθεί, να αξιοποιεί κτίρια του Δημοσίου και των πανεπιστημίων για επιχειρηματικούς σκοπούς αντί για τις ανάγκες μας. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα: 100 δωμάτια της Φοιτητικής Εστίας Πανεπιστημίου Αθηνών που τον Δεκέμβρη ολοκληρώνεται η ανακαίνισή τους (μετά από 5 χρόνια!) θα παραδοθούν για να μείνουν οι φοιτητές – πελάτες των επί πληρωμή ξενόγλωσσων προγραμμάτων, και όχι οι φοιτητές του ΕΚΠΑ.
Ούτε είναι σύγχρονο να υπάρχουν τεράστια πανεπιστήμια, χιλιάδων φοιτητών, που δεν διαθέτουν εστία, όπως το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών ή το Πανεπιστήμιο Πειραιά. Να υπάρχουν φοιτητές που δικαιούνται εστία, ακόμα και με τα απαράδεκτα κριτήρια της κυβέρνησης, αλλά να μην υπάρχουν διαθέσιμα δωμάτια, όπως για τους 224 φοιτητές του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Γιατί είναι πολιτική επιλογή να δίνουν αφορολόγητο πετρέλαιο στους εφοπλιστές και αφορολόγητα καύσιμα στις αεροπορικές εταιρίες, όχι όμως σε σχολεία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια….
Προφανώς τα παραπάνω και πολλά άλλα διαμορφώνουν το αίσθημα ανασφάλειας για το μέλλον, την αγωνία για τα όνειρα και την προοπτική που νιώθει η νέα γενιά.
* * *
Αυτή είναι η πολιτική που βγάζει τους νέους στον δρόμο σε όλη την Ευρώπη. Από την Ελλάδα μέχρι τη Γαλλία και την Ισπανία. Η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που στηρίζουν τόσο η κυβέρνηση της ΝΔ όσο και η βολική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ και του κόμματος Τσίπρα. Καμία λύση στα προβλήματα των φοιτητών δεν μπορεί να δοθεί με την εναπόθεση ελπίδων σε όσους αντιμετωπίζουν τη μόρφωση και τη στέγαση ως εμπορεύματα και τις ανάγκες μας ως κόστος.
Αλλωστε, το ΠΑΣΟΚ είναι που «προσυπογράφει» την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, και το κόμμα του κ. Τσίπρα που σε πρόσφατη ανακοίνωσή του μιλά για «χρηματοδότηση των δημόσιων ΑΕΙ για αναπτυξιακούς στόχους», δηλαδή για την ενίσχυση της εμπορευματικής λειτουργίας, της προσαρμογής στις ανάγκες της κερδοφορίας των μεγάλων ομίλων.
Ούτε είναι τυχαίο ότι η ΠΑΣΠ στα πανεπιστήμια αποδείχθηκε ο καλύτερος σύμμαχος της ΔΑΠ, υπονομεύοντας και καταψηφίζοντας τις φοιτητικές κινητοποιήσεις για τη στέγη και την ακρίβεια και εμφανίζοντας ως λύση την αιτία του προβλήματος, δηλαδή την πολιτική της εμπορευματοποίησης και τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
* * *
Η μόνη λύση και διέξοδος είναι αυτό που αποδείχθηκε ότι φοβούνται η κυβέρνηση, τα παπαγαλάκια της και το σύστημα. Φοβούνται το να δυναμώσει η διεκδίκηση, η πάλη για σύγχρονες, αναβαθμισμένες σπουδές. Για τη ζωή που έχουμε ανάγκη σήμερα. Ο δρόμος για να τα κερδίσουμε είναι δρόμος που έρχεται σε σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους.
Δεν είναι τυχαία η αγωνία της κυβέρνησης και διαφόρων παπαγάλων που αρθρογραφούν με τίτλους «Μητσοτάκης: Με το βλέμμα σε φοιτητές και μαθητές για πιθανό “γαλλικό” κύμα κινητοποιήσεων», ούτε η προσπάθεια να βάλουν εμπόδια στην αγωνιστική δράση.
Ξέρουν ότι η όξυνση των λαϊκών προβλημάτων, η διάψευση προσδοκιών, η ανασφάλεια για το μέλλον διαμορφώνουν συνθήκες για να υπάρξουν μαζικές αντιδράσεις, απότομα ξεσπάσματα, συμμετοχή χιλιάδων φοιτητών στην πάλη για τα δίκαια αιτήματά τους. Αυτό επιβεβαιώνει και η συζήτηση στα αμφιθέατρα, η αποδοχή των αιτημάτων, το «κάτι πρέπει να γίνει» που ακούμε από περισσότερους.
Γι’ αυτό επιστρατεύουν την καταστολή και τη συκοφαντία. Αλλά και τα κροκοδείλια δάκρυα, την υποκρισία του «έχετε δίκιο αλλά δεν υπάρχουν δημοσιονομικά περιθώρια». Βέβαια, αυτά τα «δημοσιονομικά περιθώρια», που γίνονται «καραμέλα» όταν μιλάνε για τις ανάγκες και τα αιτήματά μας, εξαφανίζονται όταν πρόκειται για τη στήριξη των βιομηχάνων, των τραπεζιτών κ.ά., ή όταν μιλάνε για τις ΝΑΤΟικές δαπάνες.
* * *
Σήμερα όμως υπάρχουν περισσότερες δυνατότητες σε κάθε έτος και Τμήμα, σε κάθε αμφιθέατρο, να βγει μια ομάδα πρωτοπόρων φοιτητών μπροστά, να ενημερώσει, να διαφωτίσει για τις αιτίες και τους ενόχους, να οργανώσει τη συλλογική συζήτηση και τη διεκδίκηση, να τραβήξει στην πάλη ευρύτερες δυνάμεις, νέους που δεν συμμετείχαν ξανά στη δράση των συλλόγων και στους φοιτητικούς αγώνες.
Γι’ αυτό τώρα πρέπει η σπίθα που άναψε να γίνει πυρκαγιά. Χιλιάδες περισσότεροι να μπουν στον αγώνα. Να πλημμυρίσουν το Σύνταγμα και άλλες πόλεις με σκηνές ξανά την ερχόμενη Τρίτη. Να βουλιάξουν οι δρόμοι και οι πλατείες με τα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια την Τετάρτη 21 Οκτώβρη. Για να γίνει πράξη το σύνθημα «Από την Ελλάδα μέχρι τη Γαλλία, παλεύουμε για δωρεάν δημόσια Παιδεία».
Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» – 15/10/2026
