Η στάση της Ελλάδας και της Κύπρου στα διχοτομικά σχέδια που εξυφαίνονται

Από τη συνάντηση του Έλληνα Υπ. Εξ, Ν. Δένδια με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Ν. Αναστασιάδη
Από τη συνάντηση του Έλληνα Υπ. Εξ, Ν. Δένδια με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Ν. Αναστασιάδη / Πηγή: Eurokinissi

Μια σε βάθος εξέταση της ιστορίας του Κυπριακού ζητήματος, θα αποδείκνυε ότι αυτή ακριβώς η ιστορία, εδώ και αρκετές δεκαετίες, δεν είναι τίποτε άλλο από μια συρραφή των επιδιώξεων των ΗΠΑ, της Μ. Βρετανίας, του ΝΑΤΟ, αλλά και της ΕΕ αργότερα, για να εντάξουν το νησί στα γενικότερα γεωστρατηγικά τους σχέδια στη Μεσόγειο, στη Μέση και στην Εγγύς Ανατολή, σε αυτές της μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας περιοχές με τους πλοπυσιους υδρογονάνθρακές τους.

Σ’ αυτήν την υπόθεση, ενεργητικό και σίγουρα αρνητικό για τα συμφέροντα των λαών ρόλο, διαδραμάτισαν και συνεχίζουν διαδραματίζουν, οι αστικές τάξεις τόσο της Ελλάδας όσο και της Τουρκίας και οι αστικές κυβερνήσεις τους, κοινοβουλευτικές και ανοιχτά δικτατορικές. Οι επιδιώξεις αυτές αφορούν τόσο τις δεκαετίες που προηγήθηκαν της τουρκικής εισβολής και κατοχής του 38% της Κύπρου, (είναι επίκαιρη η επέτειό της) όσο και τις πιο πρόσφατες. Πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι το ύπουλο Σχέδιο Ανάν που απέρριψε ο κυπριακός λαός, αλλά και οι συζητήσεις των τελευταίων χρόνων «και η βασική θέση για τα δύο συνιστώντα κράτη κινούμενη στην κατεύθυνση της συνομοσπονδιοποίησης, διχοτομικής λύσης».

Σήμερα, τόσο η κυπριακή όσο και η ελληνική κυβέρνηση, αναγορεύουν σε «θεματοφύλακες» των κυριαρχικών δικαιωμάτων τους, τους ευρωατλαντικούς «συμμάχους», αυτούς δηλαδή που θεωρούν την Τουρκία «στρατηγικής σημασίας» εταίρο για την ανάσχεση της Ρωσίας και της Κίνας.

Για το ΝΑΤΟ, κυρίαρχη είναι η συνοχή και η ενδυνάμωση της ΝΑ πτέρυγάς του, που αποτελεί βασική συνισταμένη στην ισχυροποίηση κυρίως της αντιρωσικής «μέγγενης», για τις ΗΠΑ είναι κομβικής σημασίας η παραμονή της Τουρκίας στο λεγόμενο «δυτικό στρατόπεδο» και για την ΕΕ, με προεξάρχουσα τη Γερμανία, είναι σημαντικότατη η διατήρηση ανοικτού του κερδοφόρου εμπορικού δίαυλου με την Τουρκία.

Για όλους αυτούς, (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ), το Διεθνές Δίκαιο, οι αμέτρητες καταδικαστικές αποφάσεις του ΟΗΕ για την τουρκική εισβολή και κατοχή για 48 χρόνια του 40% του νησιού, οι εκατοντάδες αγνοουμένων, οι δεκάδες χιλιάδες ξεριζωμένων ελληνοκυπρίων, οι κλεμμένες περιουσίες, ο εποικισμός των κατεχόμενων με «εισαγόμενους» Τούρκους, η καταστροφή κάθε ιστορικού και πολιτισμικού στοιχείου στα κατεχόμενα, αποτελούν «ψιλά γράμματα».

Δυστυχώς, όλα αυτά τα εγκλήματα, πέρα από ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, φαίνεται ότι αποτελούν «ψιλά γράμματα» και για τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου. Οι αστικές τάξεις των χωρών αυτών, στο βωμό της λεγόμενης «γεωπολιτικής αναβάθμισης», δηλαδή της δημιουργίας προϋποθέσεων  για ακόμη μεγαλύτερα κέρδη, μέσω των κυβερνήσεων των χωρών τους, αδίστακτα αναθέτουν σε ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ την «υψηλή εποπτεία» της «προόδου» και της «επίλυσης» του κυπριακού, δηλαδή της διχοτόμησης.

Μετά τις προκλητικές ανακοινώσεις του Ερντογάν από τα κατεχόμενα, για το μερικό άνοιγμα των Βαρωσίων, οι πρώτες οδηγίες που έδωσε ο κύπριος πρόεδρος Αναστασιάδης ήταν, ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών να ενημερώσει τον Ύπατο Εκπρόσωπο Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ για τις εξελίξεις. Ο δε έλληνας υπουργός εξωτερικών Δένδιας, ενημέρωσε την υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νούλαντ για τις τουρκικές ενέργειες στα Βαρώσια.

Απ’ τα παραπάνω, συνάγεται ότι σήμερα το Κυπριακό, φαινομενικά βρίσκεται μεταξύ της Σκύλας και της Χάρυβδης. Μπορεί απ’ τη μία να υπάρχει η πρόταση της Τουρκίας για δύο ξεχωριστά κράτη και από την άλλη το «καλό» σενάριο, που κάνει λόγο για δυο «συνιστώντα κράτη», νομιμοποιώντας όμως επί της ουσίας κι αυτό τη διχοτόμηση, με το σημείο αυτό να αποτελεί αφετηρία για όλες τις «μεσολαβητικές προσπάθειες», αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί μονόδρομο.

Είναι αναγκαία η ύπαρξη λαϊκής πάλης, στην κατεύθυνση δημιουργίας μιας Κύπρου ενιαίας και ανεξάρτητης, ένα και όχι δύο κράτη, με μία και μόνη κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα και χωρίς ξένους εγγυητές, βάσεις και στρατεύματα, με το λαό νοικοκύρη στη χώρα του.

Αυτός είναι ο δρόμος  που συμβαδίζει με τις ανάγκες του αγώνα και του ελληνικού λαού, ενάντια στην εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, για την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, την ενίσχυση της κοινής πάλης όλων των λαών της περιοχής, για να ανατραπεί η καπιταλιστική βαρβαρότητα, που ευθύνεται για τους πολέμους και τα βάσανα, που περνούν οι λαοί.

Νίκος Παπαναστάσης
Αντισυνταγματάρχης ε.α.
Βουλευτής του ΚΚΕ

Δείτε ακόμα...