Για άλλη μια φορά από το βήμα της Ολομέλειας της Βουλής ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης ζήτησε στο πλαίσιο της δεύτερης ψηφοφορίας για τη Συνταγματική Αναθεώρηση «ευρείες συναινέσεις» μπροστά στο περιβόητο «εθνικό συμφέρον», δηλαδή μπροστά στον στόχο το αστικό κράτος να θωρακίσει την καπιταλιστική κερδοφορία και να διασφαλίσει ότι θα υπηρετήσει ακόμα πιο αποδοτικά τις ανάγκες του κεφαλαίου σε βάρος των αναγκών των εργαζομένων και συνολικότερα του λαού, σε συνθήκες μάλιστα όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πολεμικής προετοιμασίας.
Ο πρωθυπουργός ομολόγησε μέσα από την ομιλία του ότι οι προτάσεις της ΝΔ επιδιώκουν ένα Σύνταγμα που θα απελευθερώνει «τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου», δηλαδή τους επιχειρηματικούς ομίλους, το εφοπλιστικό κεφάλαιο, τις τράπεζες και τους στρατηγικούς επενδυτές που πλουτίζουν από τον ιδρώτα και τη φορολεηλασία των εργατικών – λαϊκών στρωμάτων, προσπερνώντας και τα τελευταία συνταγματικά εμπόδια. Αυτοί θα επωφεληθούν, άλλωστε, από τη συνταγματοποίηση των δημοσιονομικών κοφτών στις λαϊκές ανάγκες και των δημοσιονομικών κινήτρων σε «στρατηγικούς επενδυτές», αλλά και από τη διατήρηση της απαράδεκτης συνταγματικά κατοχυρωμένης εθελοντικής φορολογίας των εφοπλιστών.
Μίλησε επίσης για ένα «αποτελεσματικότερο κράτος», που θα υπηρετεί την ίδια λογική, κάτι που διαφαίνεται από τις προτάσεις για κατάργηση επί της ουσίας της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, με τη ΝΔ, μετά την άρνησή της να επαναφέρει τον 13ο και 14ο μισθό στο Δημόσιο και αφότου ψήφισε το αντιδραστικό Πειθαρχικό Δίκαιο, να εξαπολύει μια νέα, σφοδρότερη επίθεση σε βάρος τους και να προσπαθεί να διαμορφώσει πειθήνια όργανα στην υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής της εκάστοτε κυβέρνησης. Διαφαίνεται, όμως, και από την πρόταση για κατάργηση του άρθρου 16, με στόχο να ανοίξει ακόμη περισσότερο ο δρόμος για τη λειτουργία ιδιωτικών Πανεπιστημίων στη χώρα, αλλά και για την καλύτερη διασύνδεση της Ανώτατης Εκπαίδευσης με την πολεμική έρευνα και βιομηχανία.
Ο Κ. Μητσοτάκης σημείωσε, ακόμα, ότι οι προτάσεις της ΝΔ για τη Συνταγματική Αναθεώρηση δήθεν υπηρετούν και τη «διαφάνεια». Ωστόσο, αυτό που υπηρετείται στην πραγματικότητα είναι η προσπάθεια να αποκατασταθεί το κύρος των θεσμών ενός σάπιου και εκμεταλλευτικού κράτους, αλλά και η κλονισμένη εμπιστοσύνη του λαού σε αυτούς, σε μια περίοδο που κοινή αγωνία όλων των αστικών κομμάτων είναι να διασφαλιστεί η «σταθερότητα» του αστικού πολιτικού συστήματος ειδικά μπροστά σε ενδεχόμενους κλυδωνισμούς. Για αυτό, άλλωστε, προχωρά σε απλές τροποποιήσεις του απαράδεκτου άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών και του άρθρου 90 για τον διορισμό της ηγεσίας της Δικαιοσύνης και όχι στην κατάργησή τους όπως έχει προτείνει το ΚΚΕ.
Ο πρωθυπουργός μίλησε και για τον περιβόητο «ορίζοντα 2030» που παρουσίασε στη ΔΕΘ, δηλαδή για το κοστολογημένο «έως το τελευταίο ευρώ» πρόγραμμα που προτείνει η κυβέρνησή του απέναντι στα εξίσου κοστολογημένα προγράμματα των άλλων αστικών κομμάτων. Σε αυτό τον άθλιο «καυγά» των αστικών κομμάτων περί «κοστολόγησης» εμφάνισε τη ΝΔ ως πιο «υπεύθυνη πολιτική δύναμη», χαρακτηρίζοντας τον Τσίπρα και τον Ανδρουλάκη «όψεις του ίδιου νομίσματος, με ακοστολόγητες και αντιφατικές υποσχέσεις».
Όλοι μαζί, όμως, διαγκωνίζονται στην αρένα των δημοσιονομικών αναγκών της ΕΕ που αντέχουν δισεκατομμύρια για τις πολεμικές ανάγκες των ιμπεριαλιστικών ευρωατλαντικών σχεδιασμών και για τη στήριξη της κερδοφορίας και των στρατηγικών επιλογών της ελληνικής αστικής τάξης, αλλά δεν αντέχουν γενναίες αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, κατάργηση των άδικων έμμεσων φόρων και συνολικότερα πραγματικά μέτρα ελάφρυνσης του λαού από την ακρίβεια.
Σε αυτό αυτό το πλαίσιο σέρβιρε και το κάλπικο δίλημμα «ελπίδα ή περιπέτεια», παρουσιάζοντας ως «ελπίδα» ένα «κοστολογημένο σχέδιο» και ως «περιπέτεια» την περίοδο των μνημονίων, τα οποία εφάρμοσαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις και με τους αντιλαϊκούς – αντεργατικούς νόμους τους να εξακολουθούν να ισχύουν.
Την ίδια «υπευθυνότητα» επέδειξε και στον «εθνικό στόχο» της πολεμικής εμπλοκής, τονίζοντας ότι η χώρα «έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ από σταθερότητα, ομαλότητα και κοινωνική συνοχή και αμυντική θωράκιση της πατρίδας», σε «έναν ταραγμένο κόσμο, που κάθε γεωπολιτική μεταβολή έχει συνέπειες στην εσωτερική μας ζωή».
Όμως, η μόνη ελπίδα που έχουν οι εργαζόμενοι και ο λαός είναι να ενισχύσουν παντού, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, το ρεύμα αμφισβήτησης απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική και σε ένα σύστημα που μόνο αστάθεια και ανασφάλεια σημαίνει για τα εργατικά – λαϊκά στρώματα και τη νεολαία.
