Κανένα περιθώριο

Την ώρα που οι ηγέτες της Κίνας, των ΗΠΑ και της Ρωσίας διαβεβαίωναν για τις …καλές προθέσεις τους να πορευθούν «εν ειρήνη», συνέβαιναν τα εξής:

Ο «Συνασπισμός των Προθύμων», που αποτελείται κυρίως από ευρωπαϊκά κράτη του ΝΑΤΟ, συνεδρίασε για να αποφασίσει ένα νέο γενναίο πακέτο βοήθειας στο καθεστώς Ζελένσκι και τους όρους μιας ενδεχόμενης «ειρήνης», όπου οι προτεινόμενες «εγγυήσεις ασφαλείας» οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε νέο κύκλο κλιμάκωσης.

Η Ουκρανία επιτιθόταν για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες στη γέφυρα της Κριμαίας, με τη Ρωσία να καταγγέλλει τη χρησιμοποίηση ολλανδικών πυραύλων και την άμεση εμπλοκή του ΝΑΤΟ στη σύγκρουση, προειδοποιώντας για σφοδρά αντίποινα. Οι ρώσικες στρατιωτικές δυνάμεις συνεχίζουν τις επιθέσεις σε στρατηγικές υποδομές της Ουκρανίας.

Στο εσωτερικό της ΕΕ δυναμώνει ο καβγάς για τον πολεμικό προϋπολογισμό της, ποιος θα ωφεληθεί και ποιος θα πληρώσει τη χασούρα από την αναπροσαρμογή των δαπανών προς τα πάνω. Η επίδραση του πολέμου στην οικονομία, σε συνδυασμό με το ορατό ενδεχόμενο μιας νέας καπιταλιστικής κρίσης, κάνει ακόμα πιο βαθιές τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις αστικές τάξεις των ευρωπαϊκών κρατών. Η Φινλανδία για παράδειγμα ζήτησε προχτές απευθείας διαπραγματεύσεις Ευρώπης – Ρωσίας…

Στη Μέση Ανατολή, οι Αμερικανοί ενισχύουν τις πολεμικές δυνάμεις τους, έχοντας ήδη τρία αεροπλανοφόρα να περιπολούν ανοιχτά του Ιράν. Το Ισραήλ πιέζει για σαρωτικούς βομβαρδισμούς στο Ιράν, σχεδόν καθημερινά ένα πλοίο γίνεται στόχος στον Περσικό Κόλπο και οι ΗΠΑ απειλούν ανοιχτά το Ιράν ότι είναι έτοιμες να κλιμακώσουν ξανά τις επιθέσεις.

Το Ιράν έχει προειδοποιήσει για πολλοστή φορά από τις 11 Νοέμβρη ότι αν οι ΗΠΑ χρησιμοποιήσουν ΝΑΤΟικές εγκαταστάσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος για να εξαπολύσουν επιθέσεις εναντίον του, τότε αυτές θα γίνουν στόχος αντιποίνων, μεταφέροντας επί της ουσίας τον πόλεμο στην καρδιά της Ευρώπης. Πέρα από την Κύπρο, όπου αμερικάνικα αεροσκάφη έχουν αρχίσει να μετασταθμεύουν στην ανασκευασμένη βάση της Πάφου, είναι δεδομένο ότι οι ΝΑΤΟικές εγκαταστάσεις στην Ελλάδα βρίσκονται μέσα στο βεληνεκές των ιρανικών αντιποίνων.

Οι ανταγωνισμοί και ο πόλεμος είναι το στοιχείο που κυριαρχεί στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό στερέωμα, όπως δείχνουν οι συγκρούσεις που συνεχίζονται σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, αλλά και τα παράλληλα μέτωπα σε όλο τον κόσμο, όπου οι βασικοί «παίχτες» προσπαθούν να πλασαριστούν σε καλύτερες θέσεις, να αποσπάσουν συμμάχους από τους αντιπάλους τους ή να κερδίσουν νέους, σε μια αδυσώπητη μάχη για τη διαμόρφωση των συσχετισμών.

Όλα αυτά συνυπάρχουν βέβαια με παζάρια. Όπως αυτά που γίνονται με τη μεσολάβηση των Καταριανών για τον πόλεμο στο Ιράν. `Η αυτά που στήνονται κατά καιρούς για την εξέλιξη του πολέμου στην Ουκρανία, όπου τώρα οι Ευρωπαίοι ΝΑΤΟικοί ψάχνουν άδεια καρέκλα για να κάτσουν. Κι όπως αυτά που έγιναν τις προηγούμενες μέρες στην Κίνα, περιλαμβανομένης και της τριμερούς συνάντησης.

Στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, όπου όλες οι παλιές συνθήκες έχουν πλέον σπάσει ή αμφισβητούνται ανοιχτά, οι καπιταλιστές και οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις τους δίνουν ο καθένας τη μάχη του, απέναντι σε εχθρούς και συμμάχους: Οι ΗΠΑ για να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία τους που αμφισβητείται, όχι στα λόγια και στα χαρτιά, αλλά στο πεδίο της οικονομικής, στρατιωτικής και πολιτικής υπεροχής. Η Κίνα για να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία από τις ΗΠΑ. Και η ΕΕ για να μην την πνίξουν τα απόνερα της σύγκρουσης.

Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα, όπου εναλλάσσονται συγκρούσεις και παζάρια, εξάρσεις και υφέσεις, προσωρινές συμφωνίες και μόνιμες ρήξεις. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η πορεία κλιμάκωσης των ανταγωνισμών, που εκφράζονται πλέον ανοιχτά με πόλεμο, έχοντας εγκαινιάσει προ πολλού μια νέα και ανεπίστρεπτη φάση του καπιταλισμού.

Για τους λαούς, δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για εφησυχασμό ότι «όπως τσακώθηκαν, έτσι θα τα βρουν». Και να θέλανε άλλωστε, είναι τέτοιο το διακύβευμα της σύγκρουσης και το βάρος των αντιθέσεων που δεν μπορούν. Όσο μιλάνε για ειρήνη, τόσο προετοιμάζονται για πόλεμο. Κι όσο αυτοί ακονίζουν τα σπαθιά τους, τόσο ψηλότερα πρέπει να σηκώσει ο λαός τη σημαία της δικής του αυτοτελούς πάλης για να μπορέσει να τους σαρώσει. Γιατί οι θυσίες είναι δεδομένες. Το θέμα είναι για ποιον θα τις κάνει ο λαός…

  • Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη» της Παρασκευής 20 Νοέμβρη 2026

Δείτε ακόμα...