Κερδίσαμε μια μάχη, ο πόλεμος συνεχίζεται!

Στους δρόμους του Περάματος - "Ο λαός απαιτεί οι ΝΑΖΙ στη φυλακή - ΠΑΜΕ"
Φώτο Αρχείου / Στους δρόμους του Περάματος – “Ο λαός απαιτεί οι ΝΑΖΙ στη φυλακή – ΠΑΜΕ” / Φωτογραφία αναγνώστη alt.gr

Αναμφισβήτητα η χθεσινή μέρα ήταν ξεχωριστή, διαφορετική από τις άλλες. Είχε ειδικό ιστορικό βάρος και θα τη θυμόμαστε εσαεί ως την ημέρα που (ίσως για πρώτη φορά) καταδικάστηκε ο ναζισμός στην Ελλάδα. Τα συναισθήματα όσων βρισκόμασταν έξω από το Εφετείο την περασμένη Τετάρτη ήταν έντονα, πολλά και διαφορετικά. Ανυπομονησία για την ανακοίνωση της απόφασης, άγχος για το αποτέλεσμά της, λύπη και οργή για τα δεινά που προκάλεσε το ναζιστικό μόρφωμα και άξαφνα μια ασύλληπτη χαρά μόλις η ναζιστοσυμμορία καταδικάστηκε. Ένα παρατεταμένο χειροκρότημα, γέλια, κραυγές και δάκρυα χαράς και ένα αίσθημα δικαίωσης απλώθηκε στο συγκεντρωμένο πλήθος που σχημάτισε μια μεγαλειώδη αντιφασιστική συγκέντρωση. 

Πέρασαν μόλις λίγα δευτερόλεπτα από την ανακοίνωση της απόφασης, μέχρι να ξεκινήσουν τα επεισόδια μεταξύ της αστυνομίας και των αγνώστου ταυτότητος “μπαχαλάκηδων” που πάντοτε πιστοί στο ραντεβού τους με τους αστούς παρακρατικούς εντολείς τους, είναι παρόντες για να διαλύσουν το λαϊκό ταξικό κίνημα. Για μία ακόμη φορά απέτυχαν παταγωδώς. Το ταξικό κίνημα δε λύγισε μήτε για μία στιγμή, στάθηκε ορθό, ακριβώς όπως το περιγράφει ο Φώτης Αγγουλές στο ποίημά του, ακριβώς όπως το θέλει να στέκει η ιστορία και η ζωή.

Από την δίκη της Νυρεμβέργης
Από την δίκη της Νυρεμβέργης

Ωστόσο, τώρα που το αίμα κυλά πιο ψυχρό στις φλέβες, πρέπει να κοιτάξουμε τα δεδομένα, να τα αξιολογήσουμε και να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα για το αύριο. Τι συνέβη προχθές; Οι επιφανείς σβαστικοφόρες έχιδνες θα κλειστούν στα κλουβιά τους και οι αφανείς θα χωθούν ξανά στις τρύπες τους. Κανείς δε γνωρίζει για πόσο. Διότι σαφώς κερδίσαμε μία μάχη, μα ο πόλεμος συνεχίζεται και θα συνεχίζεται όσο υπάρχει ο καπιταλισμός. 

Είναι απαραίτητο να καταλάβουμε όλοι μας βαθιά το φασισμό, όπως μας ζητάει ο Φώντας Λάδης. Πρέπει να γίνει αυτονόητο για όλους μας πως ο φασισμός είναι σύμφυτος με τον καπιταλισμό, είναι ριζωμένος στο γονιδίωμα του, είναι ένα όπλο στη φαρέτρα του, το οποίο χρησιμοποιεί για να ξεπεράσει τις ενδογενείς περιοδικές κρίσεις του. Είναι το μαντρόσκυλο που αμολάνε οι κεφαλαιοκράτες όταν οι αστικές δημοκρατίες τους γίνονται πιο αυταρχικές, ασκούν οπισθοδρομικές πολιτικές λιτότητας, ψηφίζουν τρομονόμους και χτυπούν τις λαϊκές μάζες. Δεν είναι κάτι ανεξάρτητο, δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Δεν πεθαίνει μόνος του, ούτε τον σκοτώνει μια καταδικαστική απόφαση. Πρέπει να τον τσακίζεις αδιάκοπα όπου τον συναντάς, πρέπει να τον χτυπάς ασταμάτητα στη ρίζα του, μέχρι να τη σπάσεις και να τον ξεριζώσεις. Και η ρίζα του είναι ο καπιταλισμός. Αυτός γεννά χρέη, αυτός γεννά κρίσεις, αυτός γεννά πολέμους, αυτός γεννά χούντες, αυτός γεννά τους ναζί, τους φασίστες, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα κρεματόρια. Αυτός γεννά την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. 

O Ιωσήφ Μένγκελε ανάμεσα στους Ρίχαρντ Μπάερ και Ρούντολφ Χες
Ο Ιωσήφ Μένγκελε μαζί με άλλα καθάρματα των ΝΑΖΙ, τους Ρίχαρντ Μπάερ και Ρούντολφ Ες

Να γιατί προχθές κερδίσαμε μια μάχη, προδήλως πολύ σημαντική και καλώς κάναμε που το γιορτάσαμε, μα ένα λεπτό αργότερα η ταξική πάλη συνεχίστηκε, διότι η ταξική πάλη είναι ένας πόλεμος που συνεχίζεται με τους χρυσαυγίτες εντός ή εκτός φυλακής. Και θα έρθουν ακόμη πολλές μάχες που θα δώσουμε στους δρόμους του αγώνα, άλλες θα τις κερδίσουμε, άλλες θα τις χάσουμε, μα θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για πάντα μέχρι τη νίκη, όπως μας ορμήνεψε ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Και η νίκη θα έρθει όταν πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η νίκη θα έρθει με το σοσιαλιστικό τρόπο ανάπτυξης της κοινωνίας, με το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό, τη νιότη του κόσμου!

Και επειδή από την Τετάρτη το μεσημέρι και ύστερα ακούστηκαν πολλοί δακρύβρεχτοι και σπαραξικάρδιοι παιάνες χαράς και νίκης της δημοκρατίας από κάθε κατεύθυνση του αστικοδημοκρατικού τόξου, είναι χρήσιμο να αντιληφθούμε πως κάτω από τις μάσκες δεν ήταν όλα τα χαμόγελα αληθινά. Χαμογέλασαν αληθινά μόνο αυτοί που μάχονται τον καπιταλισμό και τα διάφορα προσωπεία του από τη γέννησή του και θα συνεχίσουν να τον πολεμούν μέχρι το θάνατό του. Όλων των υπολοίπων τα χαμόγελα ήταν κίβδηλα, υποκριτικά και μικροπολιτικά. Είναι τα ίδια πονηρά χαμόγελα που κλείνουν το μάτι στον καπιταλισμό, που στήνουν αστικές δημοκρατίες, που συναλλάσσονται κάτω από τραπέζι με το κεφάλαιο, που πίστευαν παλιότερα σε μια πιο “σοβαρή χρυσή αυγή” που θα είχε θέση στο κοινοβούλιο, που της έδιναν βήμα στα ΜΜΕ. Και βέβαια υπάρχουν και μισό εκατομμύριο πρόσωπα που δε χαμογέλασαν προχθές, διότι το δηλητήριο του ναζισμού κυλάει ακόμα στις φλέβες τους.

Δεν εφησυχάζουμε!

Συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στο φασισμό και στο σύστημα που τον γεννά!

Διονύσης Μαλαπέτσας

Δείτε ακόμα...