Σε εκδήλωση με θέμα Ευρωπαϊκή Ένωση και εργασιακά δικαιώματα, που διοργάνωσαν στην Κοπενχάγη το Δανέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα (DKP) και το Συνδικάτο Οικοδόμων Κοπεγχάγης (BJMF), που είναι και μέλος της ΠΣΟ, μίλησε ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Λευτέρης Νικολάου-Αλαβάνος την Παρασκευή 5 Ιούνη.
Στην ομιλία του αναφέρθηκε λεπτομερώς στις αντιδραστικές αντεργατικές μεταρρυθμίσεις της ΕΕ σε βάρος των εργαζομένων όλων των κρατών-μελών, στα πλαίσια και της πολεμικής οικονομίας και πολεμικής κλιμάκωσης της ΕΕ.
Μεταξύ άλλων τόνισε:
«Η σημερινή ομιλία πραγματοποιείται σε μια χώρα που για δεκαετίες προβαλλόταν ως παράδειγμα της λεγόμενης κοινωνικής Ευρώπης. Σήμερα όμως, ακόμα και εδώ στη Δανία, αποδεικνύεται με τον πιο καθαρό τρόπο ότι όταν πρόκειται για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, για την ανταγωνιστικότητα και πλέον για την πολεμική οικονομία, τα εργατικά δικαιώματα θεωρούνται κόστος που πρέπει να περιοριστούν. Δεν είναι τυχαίο ότι η δανική κυβέρνηση προχώρησε στην αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 70 χρόνια. Και μάλιστα όταν παράλληλα προωθείται η παιδική εργασία από τα 13. Δηλαδή μια ολόκληρη γενιά εργαζομένων καλείται να δουλεύει από τα παιδικά χρόνια μέχρι τα βαθιά γεράματα. Και αυτό παρουσιάζεται ως “αναγκαία μεταρρύθμιση” για να αντέξει η οικονομία και το ασφαλιστικό σύστημα, με το κριτήριο που αντιμετωπίζει τις λαϊκές ανάγκες ως “κόστος”.
Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε εξελίξεις που επηρεάζουν συνολικά τη ζωή και τα δικαιώματα των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη. Γινόμαστε μάρτυρες αλλαγών στην εργατική νομοθεσία, εξελίξεων που διαμορφώνονται σε βάρος των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη, αλλά και για το τι προετοιμάζεται τα επόμενα χρόνια, μέσα στις συνθήκες της λεγόμενης πολεμικής οικονομίας. Δηλαδή τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των κυβερνήσεων και των επιχειρηματικών ομίλων, που απαιτεί νέα μέτρα σε βάρος της εργατικής τάξης, για να διασφαλιστεί η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία του κεφαλαίου. Βλέπουμε παντού στην Ευρώπη να προωθούνται ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις. Αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, χτύπημα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, διάλυση του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας, επέκταση της τηλεργασίας και της εργασίας μέσω ψηφιακών πλατφορμών χωρίς δικαιώματα. Όλα αυτά παρουσιάζονται ως “εκσυγχρονισμός”, ως “προσαρμογή στις νέες συνθήκες”, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν επιστροφή σε εργασιακές συνθήκες προηγούμενων αιώνων. Σήμερα, με πρόσχημα την “ανταγωνιστικότητα” απέναντι στις ΗΠΑ και την Κίνα και με αφορμή τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που μαίνονται στην περιοχή μας και διεθνώς, η ΕΕ προωθεί ακόμα πιο επιθετικά τη λεγόμενη πολεμική οικονομία. Η Δανία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, η βαθύτερη εμπλοκή στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, η συζήτηση για “ανθεκτικότητα” της οικονομίας και της αγοράς εργασίας, συνδυάζονται με πίεση για περισσότερα χρόνια δουλειάς, μεγαλύτερη “ευελιξία” και περιορισμό κοινωνικών δαπανών».
Αναφέρθηκε ακόμα στη συζήτηση για τον κατώτατο μισθό, λέγοντας: «Η ΕΕ επιχείρησε να παρουσιάσει τη σχετική Οδηγία ως δήθεν “κατάκτηση” για τους εργαζόμενους. Όμως τι πραγματικά προβλέπει; Δεν κατοχυρώνει ενιαίο κατώτατο μισθό, δεν εγγυάται αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, στηρίζει την καπιταλιστική εκμετάλλευση και την εργοδοτική αυθαιρεσία. Στην πράξη διαμορφώνει ένα πλαίσιο στο οποίο ο μισθός καθορίζεται με βάση τις “αντοχές της οικονομίας”, δηλαδή με βάση τις ανάγκες της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Στην πράξη, η πολιτική της ΕΕ αντιμετωπίζει τον μισθό ως “κόστος” που πρέπει να συμπιεστεί. Γι’ αυτό και παντού προωθούνται μηχανισμοί που συνδέουν τις αποδοχές με την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα.
Το ΚΚΕ έχει ξεκαθαρίσει ότι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τη λογική του “μικρότερου κακού”. Η πάλη για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, για αναπλήρωση των απωλειών, για κατώτατο μισθό που να καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες, συγκρούεται αντικειμενικά με τη στρατηγική της ΕΕ και του κεφαλαίου. Στην Ελλάδα, όλες οι κυβερνήσεις, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, αξιοποίησαν τις ευρωπαϊκές οδηγίες και τις “μνημονιακές” δεσμεύσεις για να χτυπήσουν τις Συλλογικές Συμβάσεις. Και έχει ιδιαίτερη σημασία να το συζητάμε αυτό εδώ στη Δανία, όπου για χρόνια παρουσιαζόταν ως “ευρωπαϊκή εξαίρεση” το μοντέλο των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Γιατί σήμερα αποδεικνύεται ότι ακόμα και εκεί που υπήρχαν ισχυρότερες κατακτήσεις, η στρατηγική της ΕΕ πιέζει προς την ίδια κατεύθυνση. Δηλαδή περισσότερη ελαστικότητα, μεγαλύτερη παραμονή στην εργασία, με προσαρμογή των δικαιωμάτων στις ανάγκες της ανταγωνιστικότητας. Κατάργησαν την επεκτασιμότητα, μείωσαν τον κατώτατο μισθό, ενίσχυσαν τις επιχειρησιακές συμβάσεις, επέβαλαν νόμους που δυσκολεύουν τη συνδικαλιστική δράση.
Αντίστοιχα το μαύρο άσπρο προσπαθούν να παρουσιάσουν και γύρω από τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Αρχής Εργασίας, την οποία εμφανίζουν ως “προστάτη” των εργαζομένων και των δικαιωμάτων τους. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι πρόκειται για έναν ακόμη μηχανισμό της ΕΕ που έχει ως αποστολή να συντονίζει και να επιβλέπει την εφαρμογή της αντεργατικής πολιτικής σε όλα τα κράτη – μέλη, να προωθεί τη μεγαλύτερη “κινητικότητα” του εργατικού δυναμικού ανάλογα με τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων. Πίσω από τα μεγάλα λόγια περί “κοινωνικής Ευρώπης” κρύβεται η προσπάθεια να κατοχυρωθεί πανευρωπαϊκά η δουλειά χωρίς δικαιώματα, η ανακύκλωση της φθηνής εργασίας και η ένταση της εκμετάλλευσης. Η ίδια η σύγκλιση των αστικών κομμάτων πάνω σε αυτή τη στρατηγική είναι χαρακτηριστική, ακόμα κι αν επιχειρούν να την κρύψουν πίσω από διαφορετικές διατυπώσεις και ψευτοαντιπαραθέσεις.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος δρόμος μπορεί να εξασφαλίσει πραγματικά τα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζομένων; Γιατί οι λαοί της Ευρώπης, των κρατών – μελών της ΕΕ δεν αξίζουν τέτοια χαμοζωή. Η ίδια η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι η ΕΕ δεν μπορεί να αλλάξει υπέρ των λαών, να μετατραπεί σε “Ευρώπη των εργαζομένων”, όπως συστηματικά καλλιεργούνται αυταπάτες από τις πολιτικές δυνάμεις που διαχειρίζονται τον καπιταλισμό. Η πείρα δείχνει ότι δεν υπάρχουν φιλολαϊκές λύσεις μέσα στα όρια του συστήματος και της στρατηγικής της ΕΕ. Όσοι υπόσχονται “κοινωνική Ευρώπη”, “δίκαιη ανάπτυξη”, καλλιεργούν αυταπάτες.
Η ελπίδα βρίσκεται στην οργάνωση της πάλης των εργαζομένων. Στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Στην ενίσχυση των σωματείων, των ταξικών αγώνων, της συλλογικής διεκδίκησης. Οι μεγάλες κατακτήσεις των εργαζομένων δεν χαρίστηκαν ποτέ. Το οκτάωρο, οι Συλλογικές Συμβάσεις, η Κοινωνική Ασφάλιση, η προστασία της μητρότητας, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, κατακτήθηκαν με σκληρούς αγώνες και συγκρούσεις.Το ΚΚΕ θα συνεχίσει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή για την ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος που θα βάλει ακόμα πιο αποφασιστικά στο επίκεντρο τον αγώνα για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών, προβάλλοντας τις τεράστιες δυνατότητες που προκύπτουν από τα αποτελέσματα της ανθρώπινης εργασίας, από την ανάπτυξη των μέσων παραγωγής και της επιστήμης. Ο σοσιαλισμός δεν είναι ουτοπία ούτε σύνθημα για το μέλλον, είναι η ρεαλιστική απάντηση στις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του σημερινού συστήματος στον 21ο αιώνα».
Στην εκδήλωση μίλησαν επίσης συνδικαλιστές, εκπρόσωποι εργαζομένων από τους κλάδους των Οικοδομών, των Ταχυμεταφορών και των Δημοσίων Υπαλλήλων, αλλά και εκπρόσωπος του Δανέζικου ΚΚ.
