Ανοίγοντας τη συζήτηση στη σημερινή Ολομέλεια της Βουλής για την «εξωτερική πολιτική» που όπως και η «εσωτερική» ματώνει ήδη τον λαό και ετοιμάζεται να τον κάνει κρέας στα κανόνια για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ουσιαστικά έστειλε σήμα περαιτέρω «συγκλίσεων» της κυβέρνησης με τα υπόλοιπα κόμματα του συστήματος.
Ο πρωθυπουργός κυριολεκτικά αναμάσησε όσα εμπλέκουν τον λαό σε θανάσιμες ευρωατλαντικές περιπέτειες για να έχει μερτικό από τη λεία της «ανοικοδόμησης» των ερειπίων από τα ιμπεριαλιστικά σφαγεία και τα πακέτα της πολεμικής οικονομίας η ελληνική αστική τάξη.
Για τον κόσμο των πολέμων, των γενοκτονιών, της σφαγής παιδιών και της αποκτήνωσης τον οποίο υπερασπίζεται, συνδιαμορφώνει και εμπλέκεται στα αίσχη του, είπε ότι «η ισχύς αντικαθιστά συχνά το δίκιο».
Μίλησε ξανά για Ελλάδα «πυλώνα σιγουριάς σε ταραγμένη περιοχή» όταν οι ευρωατλαντικές βάσεις του θανάτου, οι ενεργειακοί σχεδιασμοί του κεφαλαίου, οι αποστολές στρατιωτικού υλικού και προσωπικού των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων εκτός συνόρων τη μετατρέπουν σε «μαγνήτη επιθέσεων» σε περίπτωση όξυνσης της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης.
Στη συνέχεια υπερασπίστηκε τα εξοπλιστικά προγράμματα των σχεδόν 30 δισ. ευρώ τα οποία πληρώνει ο λαός και στη συνέχεια αξιοποιούνται σε αποστολές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ από τον Ινδικό μέχρι την Ουκρανία και όπου χρειαστεί ώστε να αρπάξουν κομμάτι από την πίτα οι Έλληνες καπιταλιστές.
Ακολούθησε, παρά τα απανωτά «χαστούκια», η υπεράσπιση των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και των deals με επιχειρηματικούς κολοσσούς που όχι μόνο δεν εξασφαλίζουν την «ασφάλεια» και τα κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά γίνονται παράγοντας κλιμάκωσης των αντιπαραθέσεων, στρώνοντας και το έδαφος για επικίνδυνες διευθετήσεις.
Για ακόμα μία φορά ο επαίσχυντος υπερασπίστηκε τη στρατηγική συνεργασία με το κράτος-δολοφόνος Ισραήλ, αρνήθηκε ξανά να θέσει ζήτημα αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Αν. Ιερουσαλήμ.
Είπε αρκετά ακόμα, από τους «διαύλους επικοινωνίας» που άνοιξαν με τους τζιχαντιστές μέχρι την υπεράσπιση της εμπλοκής της Ελλάδας στο σφαγείο της Ουκρανίας, για να κλείσει λέγοντας απευθυνόμενος προφανώς στα κόμματα του συστήματος ότι στις συζητήσεις που γίνονται στα πλαίσια των ενημερώσεών τους από τον υπ. Εξωτερικών, εκφράζουν τη συμφωνία τους με τις στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης που υλοποιεί η κυβέρνηση.
