Με τη Λιβύη να προχωρά σε ρηματικές διακοινώσεις στον ΟΗΕ και την Τουρκία να αντιδρά στον καθορισμό θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο, ανώτατες διπλωματικές πηγές επιχείρησαν χτες να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις, υποστηρίζοντας ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν έχει έρεισμα στο Διεθνές Δίκαιο και επιστρατεύοντας το επικίνδυνο «επιχείρημα» ότι στο τέλος της ημέρας κριτής των αξιώσεων κάθε χώρας είναι …η αγορά. Εβαζαν δηλαδή τον λύκο – τους επιχειρηματικούς ομίλους και τα συμφέροντά τους – να φυλάει τα πρόβατα, επιβεβαιώνοντας ότι η εμπλοκή στα επικίνδυνα σχέδια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, ανοίγει πολύ επικίνδυνους δρόμους.
Σε μια νέα βερσιόν του γνώριμου εφησυχασμού, ανώτατοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι λένε ότι είναι άλλο πράγμα οι αξιώσεις της κάθε χώρας και άλλο η εφαρμογή τους στο πεδίο, επιστρατεύοντας εκ νέου τα επικίνδυνα επιχειρήματα ότι όταν πρόκειται για έρευνα και εκμετάλλευση κοιτασμάτων η αγορά κρίνει ποια είναι τα δικαιώματα που επικαλείται η κάθε χώρα, ότι «καμία ιδιωτική εταιρεία που έχει και ένα συγκεκριμένο βεληνεκές δεν θα αναλάβει ποτέ ένα κυριαρχικό ρίσκο» και ότι «δεν θα πήγαινε ποτέ μια εταιρεία του βεληνεκούς της “Chevron” να αναλάβει “οικόπεδα” αν δεν αντιλαμβανόταν η ίδια, μέσα από τον δικό της έλεγχο, πως αυτά ανήκουν στη δικαιοδοσία της χώρας που τα προκηρύσσει», και άλλα τέτοια. Με άλλα λόγια, ο επικίνδυνος εφησυχασμός που καλλιεργεί η κυβέρνηση αναποδογυρίζει την πραγματικότητα, κάνοντας ότι «ξεχνάει» πως είναι ακριβώς τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων αυτά που «κόβουν και ράβουν» τα κυριαρχικά δικαιώματα και προωθούν τις επικίνδυνες «διευθετήσεις», αλλά και την άλλη όψη τους, την όξυνση των ανταγωνισμών, όπου πάλι την πληρώνουν οι λαοί.
Την ίδια ώρα η κυβέρνηση επιστρατεύει όλη την «παλέτα» του εφησυχασμού για τις τελευταίες εξελίξεις: Από επιχειρήματα όπως ότι εκ πρώτης όψεως η Λιβύη φαίνεται στην προκήρυξη που έχει εκδώσει να σέβεται τη μέση γραμμή (κλείνοντας βέβαια τον κόλπο της Σύρτης) μέχρι το ότι δεν έχει δικαιωθεί σε παρόμοια διαμάχη που είχε με τη Μάλτα, η οποία είναι μικρότερη σε μέγεθος από την Κρήτη, αποκρύπτοντας όμως ότι το περιβόητο «Διεθνές Δίκαιο» κόβεται και ράβεται ακριβώς «κατά περίπτωση» και στο πλαίσιο των ανταγωνισμών. Επίσης ότι «το πρόβλημα ανάγεται σε βάθος 30ετίας», κρύβοντας ότι είναι ακριβώς η πολιτική της εμπλοκής, που πηγαίνει με «σκυταλοδρομία» από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, αυτή που περιπλέκει ολοένα και περισσότερο το κουβάρι, με ανυπολόγιστες συνέπειες. Και ότι, εν πάση περιπτώσει, η παρούσα κυβέρνηση είναι σε καλό δρόμο σε ό,τι αφορά την εξομάλυνση των σχέσεων…
Παρά ταύτα, η κυβέρνηση προαναγγέλλει ότι θα υπάρξει απάντηση της Ελλάδας στις ρηματικές διακοινώσεις, επικαλούμενη ότι σε μια ενδεχόμενη μελλοντική δικαστική διαμάχη των δύο χωρών αυτές θα ληφθούν υπόψη, ομολογώντας δηλαδή εμμέσως πλην σαφώς ότι δημιουργούνται επικίνδυνα προηγούμενα. Οπως διαρρέει η κυβέρνηση, θα καταγγείλει τα όρια του ανυπόστατου τουρκολιβυκού μνημονίου και θα αναδείξει τις αναντιστοιχίες που υπάρχουν στους λιβυκούς ισχυρισμούς σε σχέση με συμφωνίες που έχει υπογράψει είτε διμερώς είτε με την απόφαση της Διεθνούς Δικαιοσύνης (στη Χάγη με τη Μάλτα), ενώ θα υποστηρίξει και την άποψη του Καΐρου για τα δυτικά θαλάσσια όρια της Αιγύπτου, αφού η Λιβύη με τη ρηματική της διακοίνωση απορρίπτει ως «άκυρη και παράνομη» και τη συμφωνία οριοθέτησης Ελλάδας – Αιγύπτου του 2020. Επιβεβαιώνεται λοιπόν ότι οι συμφωνίες αυτές όχι μόνο δεν έκλεισαν τα ανοιχτά ζητήματα, αλλά με τη μερική οριοθέτηση, με το να μη δίνουν πλήρη επήρεια στα νησιά κ.ο.κ., άνοιξαν και νέα…
Σε ό,τι αφορά τα Ελληνοτουρκικά, οι ίδιες πηγές απέδωσαν στο εξαιρετικά βαρύ πρόγραμμα του υπουργείου τη μη πραγματοποίηση του Ανώτατου Συμβουλίου με την Τουρκία, τοποθετώντας τη σύγκλησή του τον Σεπτέμβρη.
