Με μεγάλη συμμετοχή εργαζόμενων και νεολαίας πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Παρασκευής 16 Οκτώβρη στο Δημοτικό Θέατρο της Μυτιλήνης η εκδήλωση – συζήτηση της Τομεακής Επιτροπής Λέσβου του ΚΚΕ με θέμα «Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις στη μέγγενη των αντιθέσεων. Οι θέσεις του ΚΚΕ» και ομιλητή τον Γιάννη Γκιόκα, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτή του Κόμματος.
Στην ομιλία αναδείχτηκαν οι αιτίες της όξυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων ως αποτέλεσμα ισχυρών ανταγωνισμών επιχειρηματικών ενεργειακών ομίλων. Ο ομιλητής αναφέρθηκε ακόμη στην επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας με ευθύνη της κυβέρνησης, στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και στον πόλεμο, καθώς και στη συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ που δεν αποτελούν παράγοντα ασφάλειας και σταθερότητας.
Ακολούθησε συζήτηση με τους παρευρισκόμενους, με τον Γιάννη Γκιόκα να απαντά σε ερωτήματα.
Η ομιλία του Γιάννη Γκιόκα έχει ως εξής:
«Δεν αποτελεί μυστικό, ούτε εκτίμηση μόνο του ΚΚΕ ότι το τελευταίο διάστημα καταγράφεται μια αξιοσημείωτη αναζωπύρωση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις βάζοντας τέρμα στη λεγόμενη περίοδο των “ήρεμων νερών”.
Του λόγου το αληθές αποδεικνύουν: Η αύξηση των τουρκικών παραβιάσεων στον ελληνικό θαλάσσιο κι εναέριο χώρο, η αναβάθμιση των απαράδεκτων διεκδικήσεων του τουρκικού κράτους, που αμφισβητούν τα σύνορα και τα δικαιώματα ελληνικών νησιών, η αξίωση για την αποστρατικοποίησή τους, η θεώρηση της μουσουλμανικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης ως τουρκικής, σε αντίθεση με τις Συνθήκες της Λωζάννης, η ανακήρυξη τουρκικών θαλάσσιων πάρκων σε ελληνική υφαλοκρηπίδα, η δράση των τουρκικών αλιευτικών ακόμη και σε ελληνικά χωρικά ύδατα, οι απειλές με αφορμή την σχεδιαζόμενη πόντιση του καλωδίου Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ και κυρίως η επικείμενη νομοθέτηση από την τουρκική εθνοσυνέλευση του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας.
Όλα τα παραπάνω ανάγκασαν ακόμη και τον Μητσοτάκη να παραδεχθεί ότι στο Αιγαίο φυσάει ένα “αεράκι”, μόνο που ο ελληνικός λαός ιδιαίτερα οι κάτοικοι των νησιών γνωρίζουν ότι τα “αεράκια” στο Αιγαίο μπορεί πολύ γρήγορα να μετατραπούν σε ισχυρά μελτέμια και θύελλες.
Είναι πολύ κρίσιμο λοιπόν ο λαός, οι εργαζόμενοι, ενάντια στις όποιες προσπάθειες εφησυχασμού της κυβέρνησης ή άλλων κομμάτων και παραγόντων, να μπορούν αντικειμενικά να εκτιμούν τις εξελίξεις, να βλέπουν τη δυναμική και την κατεύθυνσή τους, να διαβλέπουν τους κινδύνους, αλλά και τις δυνατότητες για την παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα.
Βεβαίως, θα αναρωτηθεί κάποιος: Τι το διαφορετικό συμβαίνει τώρα, από αυτό που συμβαίνει εδώ και δεκαετίες στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με περιόδους έντασης και ύφεσης, με περιόδους σχετικά ήρεμων και περιόδους ταραγμένων νερών, με περιόδους παζαριών και κρίσεων, ακόμη και θερμών επεισοδίων που όντως έληγαν με την παρέμβαση του αμερικανοΝΑΤΟικού παράγοντα και με το πλαίσιο των αμφισβητήσεων διαρκώς να διευρύνεται, όμως δεν έφταναν μέχρι την ανοιχτή πολεμική σύγκρουση;
Κι όμως σήμερα υπάρχει μια πολύ κρίσιμη και ποιοτική διαφορά που παίζει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις. Ποια είναι αυτή; Αν και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις πάντα εξελίσσονταν στο πλαίσιο των διεθνών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών -ήδη από τη συγκρότηση των δύο κρατών και πιο έντονα την περίοδο του 1919-1922, στον απόηχο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου- σήμερα, στη χρονική περίοδο που διανύουμε, αυτό το πλαίσιο καθορίζεται από τεκτονικές αλλαγές, που αντικειμενικά δεν θα μπορούσαν να αφήσουν ανεπηρέαστες τις σχέσεις των δύο αστικών κρατών, της Ελλάδας και της Τουρκίας.
Ένας κόσμος που φλέγεται…
Πρώτον, ζούμε σε έναν κόσμο που φλέγεται και φλέγεται γιατί ακριβώς ξαναμοιράζεται, με τον ανταγωνισμό μάλιστα για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των δρόμων μεταφοράς, να ακουμπά την ίδια την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα και με την ηγετική θέση των ΗΠΑ να αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από την Κίνα και τους συμμάχους της.
Αυτό το ξαναμοίρασμα είναι που πυροδοτεί θερμές εστίες και πολεμικές συγκρούσεις σε όλο τον πλανήτη με τα δύο βασικά μάλιστα πολεμικά μέτωπα να βρίσκονται στην ευρύτερη γειτονιά μας.
Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία ανάμεσα στις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ με την καπιταλιστική Ρωσία, κλείνει τα 5 χρόνια, και πλέον δεν διεξάγεται μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά επεκτείνεται σε ενεργειακές και άλλες στρατηγικές υποδομές, δίκτυα, διυλιστήρια τόσο στην Ουκρανία όσο όμως και στο εσωτερικό της Ρωσίας. Η σύγκρουση μεταφέρεται στις χώρες της Βαλτικής, στη Γερμανία, στην Πολωνία, ακόμα και στη Μεσόγειο, όπως έδειξε και το περιστατικό με το ουκρανικό drone στη Λευκάδα το περασμένο καλοκαίρι.
Αμέτρητα ποσά διατίθενται στους εξοπλισμούς. Η ΕΕ διαθέτει πάνω από ένα τρισ. ευρώ για τον επανεξοπλισμό της, με τους λαούς της Ευρώπης να έρχονται αντιμέτωποι με τεράστιες περικοπές κοινωνικών δαπανών, με την ενεργειακή ακρίβεια και φτώχεια, με συστάσεις ακόμη και για περιορισμό των μετακινήσεων και της θέρμανσης. Όλα αυτά δηλαδή που βγάζουν τους λαούς της Ευρώπης στον δρόμο καταρρίπτοντας το αφήγημα των κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης, που εμφανίζουν την Ελλάδα ως εξαίρεση από την ευρωενωσιακή κανονικότητα την οποία επιδιώκουν να αποκαταστήσουν.
Αντίστοιχα ενισχύεται το μέτωπο στη Μέση Ανατολή. Μετά την τρίχρονη γενοκτονία και τον εκτοπισμό του παλαιστινιακού λαού, μετά τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ σε βάρος του Ιράν, η κατάσταση που διαμορφώνεται είναι εκρηκτική: Με τις διαρκείς εχθροπραξίες στα Στενά του Ορμούζ και τον Περσικό Κόλπο, με τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ιράν σε εμπορικά πλοία, με την κλιμάκωση του πολέμου στην Υεμένη ανάμεσα στους Χούθι και τη Σαουδική Αραβία, με την άμεση εμπλοκή και της ελληνικής πυροβολαρχίας “Patriot”, όπως και της Τουρκίας κλπ. και με ανοιχτό το ενδεχόμενο επέμβασης των ΗΠΑ.
Παρά, συνεπώς, τις όποιες εύθραυστες εκεχειρίες και τους προσωρινούς συμβιβασμούς η πορεία των γεγονότων δείχνει την κατεύθυνση της κλιμάκωσης, της γενίκευσης του πολέμου, αλλά και της ενοποίησης των πολεμικών μετώπων.
Ποια είναι εκείνη η περιοχή που βρίσκεται στο σταυροδρόμι των δύο πολεμικών μετώπων; Η Ανατολική Μεσόγειος, με την Ελλάδα και την Τουρκία να εμπλέκονται ενεργά σε αυτά τα μέτωπα για χάρη των δικών τους αστικών τάξεων. Η Ελλάδα στηρίζει με κάθε τρόπο το καθεστώς Ζελένσκι, ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις βρίσκονται στον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά θάλασσα, ενώ οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στη χώρα παίζουν κρίσιμο ρόλο στην εξέλιξη του πολέμου, μετατρέποντας την ελληνική επικράτεια σε πιθανό αλλά και διακηρυγμένο πλέον στόχο αντιποίνων από μεριάς Ρωσίας και Ιράν. Αντίστοιχα η Τουρκία είναι βασικός προμηθευτής της ουκρανικής κυβέρνησης με drones, παρεμβαίνει στη Μαύρη Θάλασσα, ενώ δυνάμεις της συνδράμουν πλέον την Σαουδική Αραβία στον πόλεμο με τους Χούθι.
Δεύτερο στοιχείο: Η επέκταση του πολέμου στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι ένα θεωρητικό σενάριο, πηγάζει μέσα από τη μετατροπή της σε ένα πεδίο ανταγωνισμού παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων, πάνω στο έδαφος των νέων δυνατοτήτων για δίκτυα ενεργειακής σύνδεσης, μεταφοράς και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στην περιοχή.
Πάνω σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώνονται ανταγωνιστικά σχέδια, αναπτύσσονται και αναδιατάσσονται συμμαχίες, ξεπροβάλλει η αντιπαλότητα Τουρκίας και Ισραήλ για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι και τον ρόλο του χωροφύλακα στην περιοχή.
Αν και οι δύο χώρες ανήκουν στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο -η Τουρκία επίσημα ως μέλος του ΝΑΤΟ, το Ισραήλ άτυπα ως ο βασικός σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή- ο μεταξύ τους ανταγωνισμός οξύνεται, σε σημείο μάλιστα να φτάνει στα όρια της πολεμικής σύγκρουσης, όπως έγινε πρόσφατα στη Συρία, με επίκεντρο ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο στη χώρα αυτή μετά την ανατροπή της κυβέρνησης Άσαντ, στην οποία και τα δύο αυτά κράτη συνέβαλαν.
Γενικότερα η αστική τάξη της Τουρκίας αναβαθμίζει τη θέση της στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Η Τουρκία συγκαταλέγεται στα 20 ισχυρότερα κράτη στον κόσμο, είναι 2η στρατιωτική δύναμη στο ΝΑΤΟ με ταυτόχρονες υψηλές επιδόσεις στην πολεμική βιομηχανία. Έχει αναπτύξει ιδιαίτερης σημασίας διμερείς σχέσεις με Αραβικές χώρες. Κατέχει μεγάλο μέρος της Κύπρου, εδαφών της Συρίας, ενώ έχει στρατιωτική παρουσία στη Λιβύη, το Κατάρ, το Ιράκ, τη Σομαλία, στο Αζερμπαϊτζάν.
Υπέγραψε το παράνομο τουρκολιβυκό σύμφωνο που όμως διαμορφώνει τετελεσμένα, όσο κι αν η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δεν παράγει έννομα αποτελέσματα.
Πρόσφατα υπέγραψε τη συμφωνία της Μέκκας με Πακιστάν και Σ. Αραβία, ενώ αναθερμαίνει τις σχέσεις της και με την Αίγυπτο.
Αυτά τα γεγονότα έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί αυτές οι δύο χώρες, Σαουδική Αραβία και Αίγυπτος, συγκαταλέγονται σε εκείνες τις οποίες η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη στήριξη και των άλλων κομμάτων, διαφημίζει ως τους σταθερούς συμμάχους στην περιοχή που στηρίζουν τα “ελληνικά δίκαια”.
Την ίδια ώρα η Τουρκία ακολουθεί πιο ευέλικτη τακτική, αναπτύσσει σχέσεις και με το ευρασιατικό στρατόπεδο, παρεμβαίνει ως διαμεσολαβητής στη διένεξη Ουκρανίας – Ρωσίας.
Όλοι αυτοί οι παράγοντες, συνεπώς, είναι που έχουν οδηγήσει στην αύξηση της επιθετικότητας του τουρκικού κράτους, γενικότερα στην ευρύτερη περιοχή και ειδικότερα απέναντι στην κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. Μάλιστα αυτή η επιθετικότητα υποθάλπεται από το ΝΑΤΟ προκειμένου η Τουρκία να παραμείνει στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο, να ενταχθεί βαθύτερα στους ενεργειακούς και στρατιωτικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ.
Τρίτο στοιχείο των εξελίξεων είναι φυσικά η στάση που κρατάει η ελληνική άρχουσα τάξη στο πλαίσιο αυτών των ανταγωνισμών. Πίσω από τον περιβόητο στόχο της “γεωστρατηγικής αναβάθμισης της χώρας”, που υπηρετείται διαχρονικά από όλες τις κυβερνήσεις ανεξαρτήτως σύνθεσης και απόχρωσης, κρύβεται η επιδίωξη του ελληνικού κεφαλαίου να πάρει μερίδιο από τη λεία των πολεμικών συγκρούσεων και του ξαναμοιράσματος της περιοχής, σε τελική ανάλυση από τη δυστυχία και το δράμα ολόκληρων λαών.
Γι’ αυτό το λόγο όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις γέμισαν την Ελλάδα από άκρη σε άκρη στρατιωτικές αμερικανικές βάσεις που αποτελούν ορμητήρια για ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους.
Γι’ αυτό το λόγο έστειλαν και σχεδιάζουν να στείλουν νέες αποστολές ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στο εξωτερικό.
…από την Ουκρανία και τη στήριξη στο καθεστώς Ζελένσκι, με το ελληνικό κεφάλαιο να ορέγεται νέες εμπορικές συμφωνίες στο πλαίσιο και της ανοικοδόμησης της Ουκρανίας…
…από τη Σαουδική Αραβία με την ελληνική πυροβολαρχία “Patriot”, που χρυσοπληρώθηκε δήθεν για την άμυνα της χώρας, να προστατεύει τα διυλιστήρια της “Aramco”…
… μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα, με την ελληνική φρεγάτα να προστατεύει τα συμφέροντα του εφοπλιστικού κεφαλαίου, το οποίο βλέπει τους τζίρους του να εκτινάσσονται εξαιτίας του πολέμου, την ώρα που οι Έλληνες ναυτεργάτες παίζουν τη ζωή τους κορόνα – γράμματα.
Γι’ αυτό εκτοξεύουν συνολικά τις στρατιωτικές δαπάνες, τους πολεμικούς εξοπλισμούς, που φτάνουν στο 3,5% του ΑΕΠ και που πληρώνονται από τα ματωμένα πλεονάσματα, από τη φοροληστεία, από τις περικοπές στην Υγεία, Παιδεία, κοινωνικά δικαιώματα κλπ.
Γι’ αυτό συνάπτουν στρατηγικές συμφωνίες, όπως η συμφωνία με τις ΗΠΑ, που επεκτάθηκε με αφορμή την επίσκεψη Ρούμπιο στην Ελλάδα, φορτώνοντας εκτός των άλλων στο ελληνικό λαό επιπλέον 4 δισ. ευρώ νέες στρατιωτικές προμήθειες. Ή όπως η στρατηγική συμφωνία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, που χτίστηκε από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις και σήμερα επεκτείνεται με την αγορά της περιβόητης αντιπυραυλικής ασπίδας.
Και είναι υπόλογες απέναντι στο λαό εκείνες οι δυνάμεις, όπως η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Τσίπρα, που εμφανίζουν τη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ ως μια εθνικά συμφέρουσα συμμαχία που τάχα θα βάλει φρένο στις τουρκικές διεκδικήσεις, όσο κι αν την συνοδεύουν με κροκοδείλια δάκρυα για το δράμα του Παλαιστινιακού λαού και την πολιτική Νετανιάχου. Είναι ντροπιαστική αυτή η θέση και πρέπει καταδικαστεί από όλους εκείνους που αυτά τα χρόνια αγανακτούν με τη γενοκτονία ενός λαού που παλεύει εδώ και δεκαετίες να έχει τη δική του πατρίδα.
Γι’ αυτό τον λόγο, επίσης, συνάπτουν ενεργειακές συμφωνίες, όπως το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ ή ο Κάθετος Διάδρομος για να γίνει η Ελλάδα ενεργειακός κόμβος για το αμερικάνικο LNG την ώρα που ο λαός μαστίζεται από την εκτίναξη της ενεργειακής ακρίβειας. Ο Κάθετος Διάδρομος μάλιστα αναγορεύτηκε από όλα τα κόμματα πλην ΚΚΕ σε “εθνική υπόθεση”, ενώ όλοι τους παρέλασαν να φωτογραφηθούν και να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους στην πρέσβειρα των ΗΠΑ Γκιλφόιλ, που ήταν ο βασικός ντίλερ αυτού του σχεδίου μέχρι να την αποσύρουν βγάζοντάς της τα άπλυτα στη φόρα, άπλυτα βέβαια που πάντα συνοδεύουν τέτοιου είδους σχέδια γύρω από τα οποία παίζονται κέρδη δισεκατομμυρίων ευρώ.
Αυτή η στρατηγική, την οποία στηρίζουν όλα τα άλλα κόμματα, δεν υπηρετεί την άμυνα της χώρας, την προστασία των συνόρων και των κυριαρχικών δικαιωμάτων, όσο κι αν προβάλλονται ως τέτοια, όσο κι αν δικαιολογούνται στο όνομά τους. Αντίθετα αποτελούν απτές αποδείξεις για τον ρόλο της ελληνικής άρχουσας τάξης, που είναι ρόλος επιθετικός, γιατί στηρίζει τους επιθετικούς πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, του Ισραήλ σε βάρος των λαών της περιοχής και αναζητά ανταλλάγματα για τα δικά της συμφέροντα.
Σ’ αυτό το έδαφος, λοιπόν, οξύνονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, στο έδαφος που προκαλεί ο ανταγωνισμός της ελληνικής και της τουρκικής αστικής τάξης, η αντιπαράθεση δύο ΝΑΤΟικών κρατών που διεκδικούν τη μετατροπή τους σε ενεργειακό-στρατιωτικό κόμβο και την αναβάθμιση της θέσης τους στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια, την ευρύτερη περιοχή, που συνυπάρχουν οι σχέσεις συνεργασίας και ανταγωνισμού.
Ειδικά η στρατηγική συμφωνία της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ ρίχνει ακόμη περισσότερο λάδι στη φωτιά των ελληνοτουρκικών διαφορών και σέρνει τον λαό στη δίνη των σφοδρών ανταγωνισμών. Η αντιπαλότητα Ισραήλ – Τουρκίας για την ηγεμονία στην περιοχή εκ των πραγμάτων επιδρά, γίνεται μέρος και των ελληνοτουρκικών διαφορών, μετατρέπεται σε παράγοντα της έντασης, φέρνει πιο κοντά ακόμη και τον κίνδυνο ενός πολεμικού επεισοδίου.
Η γεωστρατηγική αναβάθμιση της χώρας αφορά την αστική τάξη
Όλα αυτά τα στοιχεία των εξελίξεων συναποτελούν την μεγάλη εικόνα, φωτίζουν την πραγματικότητα από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων και καταρρίπτουν την ενιαία προπαγάνδα της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων για την γεωστρατηγική αναβάθμιση της χώρας. Τι αναδεικνύουν;
Αναδεικνύουν ότι η εσωτερική και εξωτερική πολιτική, όχι μόνο δεν χωρίζονται με στεγανά, αλλά η μία αποτελεί συνέχεια της άλλης. Όταν στο “εσωτερικό πεδίο” η άρχουσα τάξη της χώρας επιτίθεται στα δικαιώματα των εργαζομένων και του λαού για να διασφαλίσει τα μεγαλύτερα δυνατά κέρδη, εξίσου επιθετική θα είναι και στο εξωτερικό, στις διεθνείς της σχέσεις, δεν θα διστάσει ούτε στιγμή να θυσιάσει τα δικαιώματα του λαού και της χώρας για τα δικά της συμφέροντα.
Θα ρωτήσει βέβαια κάποιος: Μα πώς μπορεί να μιλάει το ΚΚΕ για τον επιθετικό ρόλο της ελληνικής άρχουσας τάξης, από τη στιγμή που η Ελλάδα σέβεται το διεθνές δίκαιο, δεν διεκδικεί αλλαγή συνόρων και διεθνών συνθηκών;
Όντως το ελληνικό κράτος δεν έχει διεκδικήσεις έναντι της Τουρκίας, αυτό σε καμία περίπτωση όμως δεν σημαίνει ότι δεν ακολουθεί επιθετική πολιτική, στο πλαίσιο των σχεδιασμών του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ, του Ισραήλ, σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα και κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου.
Δεν είναι επιθετική πολιτική η στήριξη των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και της αλλαγής συνόρων όλα αυτά τα χρόνια στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή;
Δεν είναι επιθετική πολιτική η δράση των ελληνικών ομίλων, το κυνήγι αγορών, η συμμετοχή με κάθε τρόπο στους ενεργειακούς και οικονομικούς ανταγωνισμούς;
Δεν είναι επιθετική πολιτική η στήριξη της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού, το πέταγμα στο καλάθι των αχρήστων ακόμη και του ομόφωνου ψηφίσματος της ελληνικής βουλής για αναγνώριση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967;
Δεν είναι επιθετική πολιτική η στήριξη της ανατροπής εκλεγμένων κυβερνήσεων, όπως το πραξικόπημα των τζιχανιστών στην Συρία και η ανατροπή της κυβέρνησης Άσαντ, που χαιρετίστηκε από όλα τα κόμματα ή η απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας, τότε που ο κ. Μητσοτάκης είπε το αμίμητο ότι “δεν είναι η ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα της συγκεκριμένης ενέργειας”.
Το ελληνικό κράτος λοιπόν εδώ και χρόνια έχει στηρίξει και νομιμοποιήσει πρακτικές, στο πλαίσιο των διεθνών συμμαχιών του, σαν αυτές που σήμερα αποδίδει στην τουρκική ηγεσία.
Καμία εγγύηση από τις «ισχυρές» συμμαχίες
Οι εξελίξεις αναδεικνύουν ότι οι ισχυρές συμμαχίες, στις οποίες έχουν εναποθέσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα, δεν προσφέρουν στην πραγματικότητα καμία απολύτως εγγύηση.
Και εδώ η πείρα που υπάρχει είναι πολύτιμη.
Δεν είναι η “ισχυρή συμμαχία” του ΝΑΤΟ αυτή που δεν αναγνωρίζει εθνικά σύνορα στο Αιγαίο, προωθώντας συστηματικά την πολιτική της συνδιαχείρισης και συνεκμετάλλευσης, των ίσων αποστάσεων και του “βρείτε τα”, για να μην τραυματιστεί η συνοχή της Ν.Α. πτέρυγας της συμμαχίας;
Δεν ήταν η παρέμβαση των ΗΠΑ στην κρίση των Ιμίων το 1996, που οδήγησε στον οδυνηρό συμβιβασμό της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που αναφώνησε προκλητικά το “Ευχαριστούμε τους Αμερικανούς” και αποδέχθηκε το “΄Όχι Πλοία, όχι Σημαίες, όχι Στρατεύματα”, αναγνωρίζοντας ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή, ανοίγοντας το δρόμο στις “γκρίζες ζώνες” ;
Δεν είναι οι χώρες της ΕΕ, όπως η Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία και άλλα, που συνάπτουν με την Τουρκία εμπορικές, οικονομικές και στρατιωτικές συμφωνίες, που της πουλούν εξοπλισμούς δις ευρώ;
Δεν είναι η Γαλλία που την ίδια ώρα που πουλά στην Ελλάδα τα μαχητικά Rafale πουλά στην Τουρκία το “αντίδοτό” τους;
Δεν είναι η ΕΕ που ανέχεται την επί 52 χρόνια τουρκική κατοχή στην Κύπρο, παρά το γεγονός ότι η τελευταία αποτελεί εδώ και χρόνια μέλος της, διαψεύδοντας όλους εκείνους που υπόσχονταν ότι η είσοδος της Κύπρου στην ΕΕ θα άνοιγε τον δρόμο για μια δίκαιη λύση στο Κυπριακό;
Δεν είναι οι σύμμαχες μας χώρες, Αίγυπτος και Σαουδική Αραβία, που τώρα ετοιμάζονται να υπογράψουν στρατιωτικά σύμφωνα με την Τουρκία;
Και αλήθεια, τί θα συμβεί στην περίπτωση που το Ισραήλ αποκαταστήσει κάποια στιγμή τις σχέσεις του με την Τουρκία, όταν ακόμη και η ασπίδα του Αχιλλέα, που αποκτά η Ελλάδα, όχι απλά βρίσκεται υπό ΝΑΤΟϊκή εποπτεία, αλλά το Ισραήλ θα διατηρεί τον βασικό έλεγχο λειτουργίας αυτού του οπλικού συστήματος;
Το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα είναι ότι οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες διαμορφώνονται, διατάσσονται και αναδιατάσσονται, όχι με βάση το διεθνές δίκαιο ή το δίκιο των λαών, αλλά ανάλογα με τα συμφέροντα των κρατών που τις συγκροτούν, των μονοπωλίων τους, ιδιαίτερα των πιο ισχυρών μέσα σε αυτές.
Να χάσει η πατρίδα του κεφαλαίου και να κερδίσει η πατρίδα του λαού
Τι άλλο αναδεικνύουν όλα τα παραπάνω; Ότι σε μια κοινωνία χωρισμένη σε τάξεις, τα ζητήματα των κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν μπορούν να έχουν το ίδιο περιεχόμενο για το λαό, τους εργαζόμενους από την μια και τους εκμεταλλευτές του από την άλλη.
Το λέμε αυτό γιατί συχνά πυκνά ακούμε από διάφορους πως όταν μιλάμε για τις διεθνείς σχέσεις και ιδιαίτερα για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, εκεί δεν χωρούν διαφορετικές πολιτικές και ταξικές προσεγγίσεις, εκεί πρέπει να υπάρχει εθνική ομοψυχία.
Είναι βεβαίως οι ίδιοι που προσπαθούν να πείσουν τους εργαζόμενους ότι έχουν τα ίδια συμφέροντα με τους εκμεταλλευτές τους, που προσπαθούν να πείσουν τον λαό και τη νεολαία ότι μοιράζονται τους ίδιους στόχους με την άρχουσα τάξη της χώρας, ότι πρέπει να μεγαλώσει η πίτα της ανάπτυξης, να πιαστούν οι στόχοι των πλεονασμάτων, να πάρουμε καλό βαθμό από τους οίκους αξιολόγησης και τελικά όλοι θα έχουν ένα μέρισμα από αυτή την επιτυχία.
Ό,τι και να πουν, στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουν: ότι το σημερινό κράτος είναι κράτος για όλους, ότι η εργατική τάξη, ο λαός δεν έχει άλλη επιλογή παρά να ταυτίσουν τα συμφέροντά τους με αυτά της αστικής τάξης.
Όσο ψεύτικα είναι τα λόγια τους για την οικονομία, άλλο τόσο είναι και για τις διεθνείς σχέσεις και τα κυριαρχικά δικαιώματα.
Γιατί μπορεί το Διεθνές Δίκαιο να προβλέπει και εμείς να υπερασπιζόμαστε, για παράδειγμα, το δικαίωμα κάθε χώρας – και της Ελλάδας φυσικά – στην επέκταση των χωρικών της υδάτων μέχρι και τα 12 ν.μ., το καθοριστικό ζήτημα όμως είναι τι θέλει να κάνει η κάθε χώρα με αυτό το κυριαρχικό δικαίωμα, όπως και με αυτό της ΑΟΖ κλπ.
Με άλλα λόγια, ποιοι είναι οι σκοποί της τάξης που έχει την εξουσία σε μια χώρα που διεκδικεί, ασκεί, ή ακόμα και παζαρεύει και απεμπολεί ένα δικαίωμα.
Ένα καπιταλιστικό κράτος τα κάνει όλα αυτά με έναν και μόνο σκοπό: την αναβάθμιση της θέσης του στον ανταγωνισμό με άλλα, την επιδίωξη του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους.
Θα ανακηρύξει, για παράδειγμα, ΑΟΖ για να παραχωρήσει θαλάσσια οικόπεδα σε εγχώρια και ξένα μονοπώλια, που θα αρπάξουν τον φυσικό πλούτο του λαού, ο οποίος μάλιστα δεν αναπληρώνεται, που θα τον κάνουν κέρδος για τον εαυτό τους, που θα καταστρέψουν το περιβάλλον, που θα μπουν σε διαμάχη με ανταγωνιστές, που μπορεί να οδηγήσουν σε ένα θερμό επεισόδιο, ακόμα και μια πολεμική αναμέτρηση.
Με το ίδιο ακριβώς κριτήριο ένα καπιταλιστικό κράτος μπορεί να επιλέξει να παζαρέψει ή και να απεμπολήσει κυριαρχικά δικαιώματα, ακόμα και κυριαρχία, αν εκτιμήσει ότι αυτό του δίνει τη δυνατότητα να κερδίσει μεγαλύτερο κομμάτι της λείας για την αστική του τάξη με άλλο τρόπο, κάπου αλλού.
Είδαμε, για παράδειγμα, την ελληνική κυβέρνηση να υπογράφει ΑΟΖ με την Αίγυπτο που προβλέπει μειωμένη επήρεια για τα νησιά, ή να αποσύρει οπλικά συστήματα από νησιά του ανατολικού Αιγαίου και να τα στέλνει στην Ουκρανία, ενώ την ίδια ώρα μιλάει για νέες Μεγάλες Ιδέες και “προβάλει την ισχύ και τη σημαία” της αστικής τάξης στην Ερυθρά Θάλασσα, στον Κόλπο του Άντεν και τα Στενά του Ορμούζ.
Είναι προφανές ότι ο ελληνικός λαός κανένα συμφέρον δεν έχει σε αυτές τις περιοχές, που μπορεί να μην ξέρει καλά-καλά που βρίσκονται στον χάρτη, αντίθετα τον ενδιαφέρει πάρα πολύ η ασφάλεια και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας, των νησιών μας, τα κυριαρχικά δικαιώματα στη θάλασσα γύρω από αυτά.
Δεν ισχύει όμως το ίδιο για τους Έλληνες εφοπλιστές, τους ενεργειακούς ομίλους, τις κατασκευαστικές εταιρείες και πάει λέγοντας…
Από την άλλη μεριά, ένα σοσιαλιστικό κράτος έχει τη δυνατότητα να ασκήσει αυτά τα ίδια κυριαρχικά δικαιώματα με τελείως διαφορετικό περιεχόμενο και σκοπό, για την κάλυψη των αναγκών του λαού του.
Και επειδή – σε πλήρη αντίθεση με ό,τι ισχύει για τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό – η ευημερία ενός λαού σε τίποτα δεν αντιστρατεύεται την ευημερία ενός άλλου λαού, αυτό μπορεί να γίνει με απόλυτο σεβασμό στις σχέσεις καλής γειτονίας, ακόμα και με αμοιβαία επωφελή τρόπο.
Από τη σκοπιά αυτής της προοπτικής, συνεπώς, εμείς υπερασπιζόμαστε και σήμερα τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και του λαού και δεν τα χαρίζουμε στην αστική τάξη για να κάνει ό,τι νομίζει με αυτά.
Από αυτή τη σκοπιά δεν δεχόμαστε συμφωνίες που παραχωρούν δικαιώματα αξιοποίησης της θάλασσας, του πυθμένα, του υπεδάφους της, για να πλουτίζουν οι διάφοροι ληστές κεφαλαιοκράτες και το κεφάλαιο.
Από αυτή τη σκοπιά απορρίπτουμε τους σχεδιασμούς για τα θαλάσσια πάρκα, τις εξορύξεις, το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ, αναδεικνύοντας ότι αυτά τα έργα είναι ενταγμένα στην πολιτική της πράσινης και γαλάζιας οικονομίας της ΕΕ, υπηρετούν τα συμφέροντα των ομίλων, εγχώριων και ξένων ομίλων και όχι του λαού, ενώ εμπλέκουν τη χώρα πιο βαθιά στους ενεργειακούς και οικονομικούς ανταγωνισμούς.
Από αυτή τη σκοπιά θεωρούμε απαράδεκτη την απειλή πολέμου εκ μέρους της Τουρκίας, στην περίπτωση που η Ελλάδα επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της πέραν των 6 ν.μ. που είναι σήμερα, αναγνωρίζουμε ότι η επέκταση των χωρικών υδάτων της χώρας μέχρι τα 12 μίλια είναι δικαίωμά της.
Έχοντας όμως πλήρη επίγνωση ότι η άσκηση αυτού του δικαιώματος, όπως γενικότερα η εξασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, δεν μπορεί να γίνει με επιτυχία και υπέρ των συμφερόντων των εργαζομένων, όσο η χώρα είναι μέσα στη «στρούγκα» του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, όσο «βυθίζεται» στους επικίνδυνους ανταγωνισμούς και τους πολέμους, ότι μόνο με την εργατική εξουσία, με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό μπορεί να αξιοποιηθεί και ο θαλάσσιος πλούτος κάθε μορφής, προς όφελος του λαού.
Γι’ αυτό και αντιπαλεύουμε εθνικιστικές και πολεμοκάπηλες κραυγές, που σπέρνουν το δηλητήριο ανάμεσα στους λαούς, που δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε μεταξύ τους, και που πίσω από τις υπερπατριωτικές κορώνες κρύβουν τη στοίχιση τους με το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, τους μονοπωλιακούς ομίλους.
Όπως επίσης διαφωνούμε και με λογικές, που παρουσιάζονται και με προοδευτικό ή ακόμα και αντικαπιταλιστικό μανδύα, που λένε ότι δεν πρέπει να αφορούν τον λαό τα κυριαρχικά δικαιώματα, μια λογική που έχει ως υπόβαθρο την παραίτηση από την πάλη για την κατάκτηση της εξουσίας, την αποδοχή ότι τα πράγματα θα μείνουν για πάντα ως έχουν, ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα θα είναι πάντα στα χέρια της αστικής τάξης.
Πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, που σέρνει τον λαό κάτω από την σημαία του κεφαλαίου.
Απέναντι στα κελεύσματα συμβιβασμού και εθνικής ενότητας, από όπου κι αν προέρχονται, εμείς επιμένουμε να αναδεικνύουμε ότι και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, και στην ειρήνη και στον πόλεμο, στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο πατρίδες…
Δεν μπορεί να είναι ποτέ στο ίδιο μετερίζι οι ενεργειακοί όμιλοι που έχουν ρεκόρ κερδοφορίας στις πολεμικές συνθήκες με τον λαό που στενάζει από την ενεργειακή ακρίβεια ή με τους εργάτες των διυλιστηρίων που χάνουν την ζωή εξαιτίας της εντατικοποίησης και της έλλειψης μέτρων ασφάλειας.
Δεν μπορεί να είναι στο ίδιο μετερίζι οι εφοπλιστές που ναυτολογούν πλοία στα δρομολόγια του θανάτου εκτοξεύοντας τα ναύλα, με τους ναυτεργάτες που ρισκάρουν τη ζωή τους.
Δεν μπορεί να είναι στο μετερίζι οι βιοπαλαιστές αγρότες, με τους μεσάζοντες και τους εμποροβιομήχανους ή οι κτηνοτρόφοι που έχουν χάσει το βιος τους με τους εξαγωγείς τροφίμων τους οποίους στηρίζει το κράτος.
Γι’ αυτό και δυναμώνουμε τον αγώνα και προετοιμαζόμαστε για τις πιο αποφασιστικές μάχες, με έναν και μόνο σκοπό: να χάσει η πατρίδα του κεφαλαίου και να κερδίσει η πατρίδα του λαού.
Το ΚΚΕ στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης
Όλα αυτά αναδεικνύουν και κάτι ακόμη, ότι το Κόμμα μας όχι μόνο δεν αδιαφορεί για την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, των συνόρων και των διεθνών συνθηκών που τα καθορίζουν, αλλά όπως έκανε στο διάβα της ιστορίας, ιδιαίτερα αυτή της ένδοξης δεκαετίας του ‘40, έτσι και τώρα θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης, του ελληνικού λαού, σε περιπτώσεις πιθανών πολεμικών σχεδίων και ενεργειών σε βάρος της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας.
Ταυτόχρονα όμως λέμε ότι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο η υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας είναι υπόθεση του ίδιου του λαού και των παιδιών του, των στρατευμένων που έχουν ως αποστολή να φυλάνε τα σύνορα της χώρας και όχι να βρίσκονται σε ιμπεριαλιστικές αποστολές έξω από αυτά, ότι οι εργατικές – λαϊκές δυνάμεις σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εκχωρήσουν τα δικά τους δικαιώματα στην αστική τάξη, τις κυβερνήσεις, το πολιτικό της προσωπικό και τις κάθε είδους διεθνείς συμμαχίες της, ότι αυτός ο αγώνας είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένος με τον αγώνα για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, για την οικοδόμηση της νέας εξουσίας και κοινωνίας, για την εξάλειψη των αιτιών που γεννούν την εκμετάλλευση, την προσφυγιά, την πολεμική εμπλοκή ή και την ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο.
Η νέα εξουσία, ανάλογα με τις διεθνείς συνθήκες και τον περίγυρο της χώρας, θα επιδιώξει να αναπτυχθούν διακρατικές σχέσεις, με αμοιβαίο όφελος ανάμεσα στην Ελλάδα και άλλες χώρες και λαούς, που αντιπαλεύουν το καπιταλιστικό σύστημα.
Αυτός είναι ο δρόμος για οριστική λύση προς όφελος των λαών στις δυο ακτές του Αιγαίου, που έχουν κοινά βάσανα, για να ζήσουν με αλληλεγγύη και αληθινή ειρήνη. Αυτή είναι η μόνη αληθινά πατριωτική και διεθνιστική στάση.
Κανένας εφησυχασμός
Τα γεγονότα δεν επιτρέπουν κανένα εφησυχασμό, καμία ολιγωρία. Μπροστά μας έχουμε σημαντικές εστίες κλιμάκωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Υπάρχουν όλοι εκείνοι οι παράγοντες που ανά πάσα στιγμή μπορούν να οδηγήσουν σε μεγάλη όξυνση της κατάστασης.
Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο καιροφυλαχτεί ένα πολεμικό επεισόδιο ή και ένας οδυνηρός συμβιβασμός με την αμερικανοΝΑΤΟική διαμεσολάβηση κι επιδιαιτησία, ως “μόνη ενδεδειγμένη λύση”, στην κατεύθυνση της συνδιαχείρισης.
Σήμερα δυναμώνουμε τον αγώνα για τον απεγκλωβισμό από τα σχέδια των ΗΠΑ, από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις του ΝΑΤΟ, της ΕΕ. Για την ακύρωση των στρατηγικών συμφωνιών με ΗΠΑ, Ισραήλ κ.α., για να κλείσουν οι ξένες στρατιωτικές βάσεις στη χώρα, να επιστρέψουν οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις που είναι εκτός συνόρων.
Καμιά εμπιστοσύνη στην αστική κυβέρνηση και τα κόμματα που εναποθέτουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Χαιρετίζουμε την περήφανη στάση μόνιμων στελεχών και φαντάρων που απαιτούν απεμπλοκή από πολέμους ξένους προς τα συμφέροντα της χώρας και του λαού της. Καταγγέλλουμε τις διώξεις που επιβάλλει η κυβέρνηση σε βάρος των στρατιωτών που ασκούν τα πολιτικά τους δικαιώματα και συμμετέχουν στις λαϊκές διαδηλώσεις.
Δίνουμε την μάχη ενάντια στις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής, την ενεργειακή ακρίβεια, τη φτώχεια, την ένταση της εκμετάλλευσης, την προσπάθεια να επιβληθεί σιγή νεκροταφείου στο όνομα των έκτακτων συνθηκών, δίνουμε την μάχη για επιτυχία της απεργίας στις 25/11.
Παίρνουμε κοινές πρωτοβουλίες με το εργατικό κίνημα της Τουρκίας, των Βαλκανίων, της Ευρώπης, του κόσμου. Τον δρόμο τον δείχνει από σήμερα η απεργία της 30ής του Οκτώβρη σε δεκάδες λιμάνια σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική, ακόμα και Αμερική, με σύνθημα “Δεν δουλεύουμε για τα κέρδη και τους πολέμους τους”, στέλνοντας το μήνυμα ότι “οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη”.
Καλούμε σε συμπόρευση νέων λαϊκών δυνάμεων με το ΚΚΕ, στην ενίσχυσή του μέσα και έξω από τη Βουλή, στην αποφασιστική οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης.
Σε αυτές τις συνθήκες αποκτά μεγάλη σημασία η πρόσφατη κοινή ανακοίνωση του ΚΚ Τουρκίας και του ΚΚΕ, το κάλεσμα για καμία αλλαγή των συνόρων και των συνθηκών που τα καθορίζουν, εκφράζοντας την απαίτηση να γίνει σεβαστή η θέληση των δύο γειτονικών λαών, πως επιθυμούν και διεκδικούν να ζήσουν ειρηνικά, και με τον κοινό τους αγώνα μπορούν να γίνουν πρωταγωνιστές, να ανοίξουν το δρόμο της ανατροπής του συστήματος της εκμετάλλευσης και των πολέμων, για την νέα σοσιαλιστική κοινωνία.
Συμπόρευση με το ΚΚΕ
Δεν υποτιμάμε ούτε κοιτάμε αφ’ υψηλού την ανησυχία, ακόμη και τον φόβο που μπορεί να υπάρχει στον λαό και τη νεολαία, για αυτές τις εξελίξεις. Είναι πολύ λογικό επίσης αυτή ανησυχία να συνοδεύεται από το ερώτημα και εμείς τι μπορούμε να κάνουμε.
Θέλουμε να συζητήσουμε πλατιά για αυτά τα ζητήματα, για το πρόγραμμα και την διέξοδο που προτείνουμε στον λαό, όμως στις σημερινές συνθήκες είναι κρίσιμο ζήτημα αυτός ο προβληματισμός να γίνει δύναμη για ριζικές αλλαγές και να μη μετατρέπεται σε παράλυση, σε στάση αναμονής, ότι μια καλύτερη διαχείριση του συστήματος μπορεί να αποτρέψει τα χειρότερα.
Η επίγνωση ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, οι κρίσεις, η διαρκής όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων είναι η κανονικότητα αυτού του συστήματος κι όχι μια παραφωνία, δεν είναι αδυναμία. Αδυναμία είναι να ξορκίζεις το κακό νομίζοντας ότι έτσι θα το αποφύγεις.
Η ικανότητα του λαού, πρώτα και κύρια των πιο πρωτοπόρων αγωνιστικών δυνάμεων, να ερμηνεύουν σωστά τις εξελίξεις, δεν είναι μειονέκτημα, είναι πολύτιμο εφόδιο. Γιατί έτσι δεν θα βλέπουν μόνο τους κινδύνους, αλλά θα βλέπουν και τις δυνατότητες, θα αποκτούν ετοιμότητα και σταθερή πυξίδα για να βρουν την διέξοδο στα σημερινά αδιέξοδα.
Φυσικά αυτή η ικανότητα δεν αποκτιέται αυτόματα, αλλά μέσα από τη συμμετοχή και την οργάνωση του αγώνα. Εκεί θα συνειδητοποιούνται οι δυνατότητες του λαού να καθορίσει τις εξελίξεις, αλλά εκεί θα αποκαλύπτονται και οι ρωγμές αυτού του συστήματος.
Ποιος αλήθεια θα περίμενε, πριν λίγο καιρό, ότι οι λεγόμενες ακλόνητες συμμαχίες τους, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ θα κλονίζονταν από τέτοιες αντιθέσεις που ορισμένοι να θέτουν ερωτήματα για την συνοχή τους, ακόμη και για την ύπαρξή τους τα επόμενα χρόνια;
Ποιος θα περίμενε ότι η “παντοδύναμη” πολεμική μηχανή των ΗΠΑ θα τα έβρισκε μπαστούνια στα στενά του Ορμούζ;
Ποιος θα περίμενε ότι η ατμομηχανή της Ευρώπης, η γερμανική οικονομία θα χώλαινε τόσο εμφατικά, ότι κραταιά εδώ και δεκαετίες κόμματα σε αυτή τη χώρα θα κατέρρεαν;
Κι όμως όλα αυτά φανερώνουν και τις μεγάλες αδυναμίες του συστήματος, αποδεικνύουν ότι τα πράγματα δεν είναι στάσιμα, ότι οι μεγάλες κοινωνικές ανατροπές κι επαναστάσεις ωριμάζουν μέσα από συμπληγάδες, ωστόσο το κρίσιμο είναι να είσαι έτοιμος να ανταποκριθείς στο κάλεσμα των καιρών, όταν η ιστορία σου χτυπήσει την πόρτα.
Και είμαστε σίγουροι ότι ο ελληνικός λαός, με μπροστάρη το ΚΚΕ, θα είναι παρών στο κάλεσμα της ιστορίας, όπως είμαστε σίγουροι ότι ο λαός της Λέσβου, με τις ιστορικές του παρακαταθήκες, με τους δεσμούς αίματος με το Κόμμα μας, με το θρυλικό Go Back απέναντι στα βρετανικά πλοία, απέναντι στους τότε συμμάχους της αστικής τάξης, που επενέβησαν για να στεριώσουν εξουσία της, που απέδειξε όμως ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος, αλλά και με τους σύγχρονους αγώνες του, θα έχει τη δική του μεγάλη συμβολή σε αυτή την υπόθεση, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ».
