Ο διορισμός προέδρου και αντιπροέδρου στη Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων (ΡΑΑΕΥ) συζητήθηκε στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής.
Στην τοποθέτησή του ο βουλευτής του ΚΚΕ Μανώλης Συντυχάκης, επισήμανε ότι η κυβέρνηση με τη σύσταση της ΡΑΑΕΥ στοχεύει αφενός, στη λεγόμενη «πράσινη ενεργειακή μετάβαση» στα πλαίσια της απελευθερωμένης αγοράς και του χρηματιστηρίου ενέργειας και αφετέρου, στη «ρύθμιση» της αγοράς για τους παρόχους ύδρευσης/αποχέτευσης και άρδευσης, υλοποιώντας την ευρωενωσιακή Οδηγία – πλαίσιο (2000/60/ΕΚ) με την οποία, απ’ το 2003, εναρμονίστηκε η ελληνική νομοθεσία και διαμορφώνεται το πλαίσιο εμπορευματοποίησης του νερού.
Για την ενέργεια, υπογράμμισε ότι «το Χρηματιστήριο Ενέργειας είναι ο θεσμικός εκείνος μηχανισμός μέσω του οποίου η ΕΕ εγκλωβίζει τα λαϊκά στρώματα στη μέγγενη της “απελευθερωμένης” αγοράς. Μέσω του συστήματος της οριακής τιμολόγησης, η τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας καθορίζεται από την ακριβότερη μονάδα παραγωγής, συνήθως το φυσικό αέριο, γεγονός που επιτρέπει στους ιδιώτες παρόχους να αποκομίζουν τεράστια υπερκέρδη, ακόμα κι όταν σημαντικό μέρος της παραγωγής προέρχεται από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) χαμηλού κόστους. Έτσι, ενώ η παραγωγή από ΑΠΕ πραγματοποιείται με ελάχιστο σχεδόν κόστος, τα νοικοκυριά καλούνται να πληρώνουν την ηλεκτρική ενέργεια σε τιμές δυσανάλογα υψηλές».
Πρόσθεσε ότι το Χρηματιστήριο Ενέργειας διασφαλίζει προκλητικά υπερκέρδη για τους ενεργειακούς ομίλους, μετατρέποντας τους λογαριασμούς ηλεκτρικής ενέργειας σε εργαλείο συστηματικής αφαίμαξης του λαϊκού εισοδήματος προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου. Κατά συνέπεια, η ενεργειακή φτώχεια και η ακρίβεια στα καύσιμα δεν αποτελούν τυχαία ή συγκυριακά φαινόμενα, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα της μονοπωλιακής διαμόρφωσης των τιμών και της δυσανάλογης φορολογικής επιβάρυνσης των εργαζομένων. Άλλωστε, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών και των διαδρόμων μεταφοράς λειτουργούν ως μοχλός πίεσης σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.
Οι εξελίξεις αυτές αποκαλύπτουν επίσης την κοροϊδία της κυβέρνησης της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, επιχειρώντας να συγκαλύψουν ότι το πραγματικό πρόβλημα με τα τσουχτερά τιμολόγια βρίσκεται στην πολιτική της ΕΕ, με αποκλειστικό κριτήριο την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.
Συνεχίζοντας, τόνισε ότι «μετά την έναρξη της αμερικανο-ισραηλινής πολεμικής επίθεσης εναντίον του Ιράν, η παγκόσμια αγορά Ενέργειας βρίσκεται σε πλήρη αναταραχή. Την ίδια ώρα, εν μέσω αυτής της ενεργειακής θύελλας, η κυβέρνηση επαναλαμβάνει ότι ο λιγνίτης παραμένει εκτός κάδρου, ακόμα και σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, ενώ έχει θέσει εκτός λειτουργίας την πλειοψηφία των λιγνιτικών μονάδων.
Κατήγγειλε ότι την ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τη μετατροπή της Ελλάδας σε «πύλη εισόδου» αμερικανικού LNG και σε «ενεργειακό κόμβο» της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, τα στοιχεία της Eurostat αποκαλύπτουν μια σκληρή πραγματικότητα: Το 19% του πληθυσμού δηλώνει ότι δεν μπορεί να διατηρήσει το σπίτι του επαρκώς ζεστό, τοποθετώντας την Ελλάδα μαζί με τη Βουλγαρία στην κορυφή της ευρωπαϊκής κατάταξης της ενεργειακής φτώχειας.
Καταλήγοντας για το θέμα, τόνισε ότι οι ενεργειακοί σχεδιασμοί δεν έχουν κριτήριο την κάλυψη των λαϊκών αναγκών, αλλά την κερδοφορία του κεφαλαίου και τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της αστικής τάξης.
Για το νερό, ο Μ. Συντυχάκης υπογράμμισε ότι για το ΚΚΕ είναι κοινωνικό δικαίωμα, δεν μπορεί να αποτελεί εμπόρευμα, και γι’ αυτό οι δυνάμεις του Κόμματος πρωταγωνιστούν στους αγώνες ενάντια στην πολιτική της ΕΕ για την πλήρη εμπορευματοποίηση του νερού και κατά της ιδιωτικοποίησης, για τη διασφάλιση φθηνού, ελεγμένου, ποιοτικού νερού για τον λαό μας, για την άμεση υλοποίηση αναγκαίων έργων υποδομής, αύξηση των διαθέσιμων αποθεμάτων νερού με κατάλληλα έργα για την εξασφάλιση της επάρκειάς του, χωρίς χαράτσια στην αγροτική παραγωγή.
Καταλήγοντας τόνισε ότι η διαχείριση του νερού όπως και του ενεργειακού σχεδιασμού για να υπηρετήσει τη λαϊκή ευημερία πρέπει να απαλλαγεί από τους νόμους της αγοράς και του καπιταλιστικού κέρδους. Αυτό προϋποθέτει τα μέσα παραγωγής, μεταφοράς και διανομής της Ενέργειας να αποτελούν κοινωνική ιδιοκτησία, με κεντρικό σχεδιασμό, που θα αξιοποιεί όλες τις εγχώριες πηγές, για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. «Μόνο τότε το ενεργειακό προϊόν και το νερό θ’ αποτελούν κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα στα χέρια των μονοπωλίων», τόνισε.
