Ο Αδαμάντιος Αναστασιάδης μελοποίησε και τραγούδησε με την Αδαμαντία Πιλισσά, στη μνήμη του δολοφονημένου από αστυνομικούς Τζορτζ Φλόιντ, το ποίημα «Μαύρε Αδελφέ μου» που έγραψε ο Ναζίμ Χικμέτ για τον βαρύτονο Πόλ Ρόμπσον .
Η ιστορία του Πολ Ρόμπσον και ο αγώνας του για τα κοινωνικά δικαιώματα στο αντιδραστικό καθεστώς των ΗΠΑ τον Ναζίμ Χικμέτ.
Ο Ρόμπσον ήταν αφροαμερικάνος που σπούδασε στη Νομική στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Αυτό όμως που τον έκανε γνωστό ήταν το ταλέντο του ως βαρύτονος και ηθοποιός με παρουσία στο Μπρόντγουεϊ τις δεκαετίες του 1930 και του ’40.
Στη ζωή του αποφάσισε να αγωνιστεί κι από μικρή ηλικία συμμετείχε στο κίνημα για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών.
Όταν το 1934 περιόδευσε στην Ευρώπη, ανάμεσα στις χώρες που επισκέφθηκε ήταν και η Σοβιετική Ένωση. Εκεί, έκπληκτος από τη ζεστή κι ανθρώπινη συμπεριφορά του Σοβιετικού λαού, δήλωσε: «Εδώ δεν είμαι ένας νέγρος, αλλά ένα ανθρώπινο πλάσμα».
Τα επόμενα χρόνια εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα ΗΠΑ και το 1952 βραβεύτηκε με το Βραβείο «Στάλιν».
Η αστική τάξη των ΗΠΑ βλέποντας, και φοβούμενη, τη θετική επίδραση του Σοσιαλισμού στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, πήρε αντιδραστικά μέτρα για τη θωράκισή της. Στο στόχαστρο της «Επιτροπής Έλεγχου αντιαμερικανικών Ενεργειών» (HUAC) του Μακάρθι μπήκε και ο Ρόμπσον. Για να τον φιμώσουν και να ανακόψουν τη δράση τους, του αφαίρεσαν το διαβατήριο, του ακύρωσαν όλες τις συναυλίες του, του απαγόρευσαν ακόμα και την κυκλοφορία των δίσκων του!
Το 1958, πήραν πίσω όλα τα περιοριστικά μέτρα εναντίον.
Ο Ρόμπσον πέθανε το 1976 σε ηλικία 77 ετών, έχοντας αφήσει πίσω του πλούσια καλλιτεχνική και πολιτική κληρονομιά, παρά το κυνηγητό, τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις.
Η αναφορά του Χιμέκτ στον Φερχάτ (Φοβοῦνται Ῥόμπσον/ φοβοῦνται τὴν αὐγή, ν᾿ ἀκούσουνε φοβοῦνται/ καὶ ν’ ἀγγίσουν φοβοῦνται ν’ ἀγαπήσουν/ φοβοῦνται ν’ ἀγαπήσουνε σὰν τὸν Φερχὰτ) αναφέρεται στο λαϊκό παραμύθι «Φερχάτ και Σιρίν» (Ferhat ile Şirin), το οποίο εξιστορείται αιώνες στη Μέση Ανατολή, στο Αζερμπαϊτζάν, στο Ιράν, στην Τουρκία και στα Βαλκάνια, έχοντας υποστεί ορισμένες τροποποιήσεις, ανάλογα με τη χώρα και την περιοχή.
Το ιδιαίτερο στοιχείο στο τραγούδι είναι ότι, η ιστορία αγάπης του Φερχάτ στην πραγματικότητα αντιστοιχεί στους κόπους που κατέβαλε ο λαός για να εξασφαλίσει το νερό και άλλα αγαθά.
