Με έναν ήχο στην ψυχή, ναυαγοσώστη…

Μαθητές κι εκπαιδευτικός στην είσοδο του σχολείου κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς
Μαθητές κι εκπαιδευτικός στην είσοδο του σχολείου κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς / Πηγή: Eurokinissi

Τα σχολεία άνοιξαν. Εμείς βρεθήκαμε από την πρώτη μέρα στο ίδιο πάλι σκηνικό, που επαναλαμβάνεται σαν κακοστημένο αστείο κάθε Σεπτέμβρη. Η κυβέρνηση με περισσή υποκρισία που αδυνατεί να κρύψει, παρουσιάζεται άκαμπτη, εμμένοντας στην αντιεκπαιδευτική πολιτική της.

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε.

Η πραγματικότητα, όμως, τραγική. Μετρηθήκαμε στη πρώτη σύσκεψη και ήμασταν πάλι λίγοι. Για μια ακόμη χρονιά δεν αρκούσαμε για να καλύψουμε τις ανάγκες του σχολείου σε εκπαιδευτικό προσωπικό, σε υλικοτεχνική υποδομή, σε υγειονομικό υλικό.

Πόσοι μας λείπουν συνάδελφοι; Επτά φέτος. Επτά!

Δάσκαλος για πρώτη; Απών!

Δάσκαλος για ολοήμερο; Απών

Δάσκαλος για τμήμα Ένταξης; Απών!

Δάσκαλος για Γερμανικά; Απών!

Δάσκαλος για τμήμα υποδοχής; Απών!

Ο Γυμναστής δεν αρκεί να καλύψει όλα τα τμήματα. Το ίδιο και οι συνάδελφοι των Αγγλικών.

Την επόμενη μέρα μετρήσαμε ξανά απουσίες στο σύλλογο. Και την μεθεπόμενη το ίδιο. Θα περπατήσουμε και φέτος ακροβάτες. Το ξέραμε.

Μοιραστήκαμε τις ευθύνες, χωρίσαμε αρμοδιότητες, συμπληρώσαμε τους καταλόγους, εγγραφές, μετεγγραφές, μητρώα, χωρισμός τάξεων, ετοιμασία των αιθουσών, ορισμός υπεύθυνου covid. Τα παιδιά ανά δύο στα θρανία, μόνο έτσι χωράνε, αλλά η διάταξη των θρανίων σε σειρές, σύμφωνα με τις εντολές του Υπουργείου ως μέτρο «πρόληψης».

Καθόλα νόμιμοι, αναλαμβάνοντας ευθύνες που όρισαν οι ανεύθυνοι λοιπόν, σηκώσαμε τα μανίκια για να μοιράσουμε τα βιβλία, τα παγούρια και τις μάσκες

που στάλθηκαν. Την επόμενη μέρα τα παιδιά έφεραν μόνο τα βιβλία τους. Τα παγούρια μικρά και τενεκεδένια και οι μάσκες μεγάλες.

Όχι, δεν τα καταδέχτηκαν τα παιδιά, δεν τα χρησιμοποίησαν! Και την άλλη μέρα έφεραν το δικό τους μπουκάλι με το νερό και φορούσαν τις δικές τους μάσκες! Ακόμα και τα παιδιά καταλαβαίνουν τον εμπαιγμό κι όπως λέει και το τραγούδι, «έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα!»…

Η στάση της κυβέρνησης απέναντι στα ουσιαστικά προβλήματα της Παιδείας δεν είναι αδυναμία, είναι συνειδητή απόφαση, καθ΄ όλα σύμφωνη με την πολιτική που πρεσβεύει. Την πολιτική που εφαρμόζουν οι αστικές κυβερνήσεις, που στρέφεται ενάντια σε κάθε δημόσιο αγαθό, που είναι δικαίωμα του κάθε φορολογούμενου πολίτη, όπως είναι η υγεία και η εκπαίδευση.

Θα γελούσαμε ή θα κλαίγαμε αν γύρω μας δεν είχαμε παιδιά να νοιαστούμε, να φροντίσουμε, να κατευθύνουμε, να αναλογιστούμε! Έτσι καταλήγουμε στην οργή. Στη ολιγωρία απαντάμε με οργή και με επιμονή αντιστεκόμαστε, για τα παιδιά μας και το δικαίωμά τους στην ασφαλή επιστροφή τους στα σχολεία και στην εκπαίδευση.

Θα συνεχίζουμε να διεκδικούμε:

Μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών.

Μόνιμους διορισμούς προσωπικού καθαριότητας.

15 παιδιά ανά τμήμα.

Γιατί, κάτω από τη μάσκα, έχουμε φωνή και ο ήχος της, ναυαγοσώστης!

Γιατί, από τη μάσκα των μαθητών μας, δεν κρύβεται το χαμόγελο που δεν το βλέπουμε πια στα χείλη, αλλά στα μάτια! Γνήσιο και ατόφιο παιδικό χαμόγελο. Ανεβαίνει στα μάτια και λάμπει.

Γίνεται φάρος των ονείρων που μια μέρα θα κάνουμε πραγματικότητα! Θα φροντίσουμε εμείς γι, αυτό!

Ρούλα Καραγιάννη

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...