Η περίοδος των αλλεπάλληλων κρίσεων δεν αποτελεί παρένθεση, αλλά τη νέα κανονικότητα του καπιταλισμού. Αυτό καταγράφει η νέα ετήσια έκθεση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), σε συνέχεια αντίστοιχων επισημάνσεων του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, του ΟΟΣΑ, και σημειώνει πως «η ανθεκτικότητα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη», καθώς τα κράτη της Ευρωζώνης εισέρχονται στη νέα περίοδο με υψηλό δημόσιο χρέος, αυξημένες δημοσιονομικές πιέσεις και περιορισμένα περιθώρια αντίδρασης απέναντι σε νέους κλυδωνισμούς.
Ο οργανισμός μάλιστα σημειώνει ότι τα παραπάνω «αποτελούν πλέον μόνιμα χαρακτηριστικά του μακροοικονομικού και χρηματοπιστωτικού περιβάλλοντος» και εντοπίζει ως τους δυο μεγαλύτερους κινδύνους τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, τις οποίες χαρακτηρίζει ως «την πιο οξεία εκδήλωση μιας ευρύτερης και πιο μόνιμης μεταβολής του παγκόσμιου γεωπολιτικού περιβάλλοντος», όπως και την πιθανότητα μιας «απότομης διόρθωσης» – μιας νέας καπιταλιστικής κρίσης – στις ΗΠΑ.
Τα αδιέξοδα του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος που οδηγούν σε τεράστια όξυνση των ανταγωνισμών, σε ολομέτωπη επίθεση στους λαούς και σε μια νέα γενικευμένη πολεμική αναμέτρηση, δεν κρύβονται και δίνουν τον τόνο των εξελίξεων.
Τα επιτελεία της ΕΕ άλλωστε είναι αποκαλυπτικά, περιγράφοντας το πώς η «δημοσιονομική πειθαρχία» και η «εμπιστοσύνη των αγορών» που προϋποθέτει «δύσκολες αποφάσεις σχετικά με τις προτεραιότητες των δημόσιων δαπανών» αποτελούν «αλληλένδετους στόχους» με τη χρηματοδότηση της ευρωπαϊκής πολεμικής οικονομίας και με τις αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες, για τις οποίες στόχος μπαίνει να ενταχθούν σε «μια στρατηγική φιλική προς την ανάπτυξη», ώστε να ενισχύσουν την παραγωγικότητα, την ανταγωνιστικότητα και τη λεγόμενη «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ.
Τα αποκαΐδια δηλαδή των λαϊκών αναγκών και δικαιωμάτων ξαναμπαίνουν στον κλίβανο, για να γίνουν αυτήν τη φορά καύσιμο για την πολεμική οικονομία, που χτίζεται πάνω στα 13ωρα, τους καθηλωμένους μισθούς, τις παραπέρα περικοπές, πριν ποτίσει και με το αίμα των λαών τα κέρδη των καπιταλιστών.
Αν όλα τα παραπάνω αποτελούν το μισό «κυβερνητικό πρόγραμμα» της όποιας επόμενης κυβέρνησης, οι υποδείξεις εφοπλιστών, ενεργειακών, κατασκευαστικών και λοιπών ομίλων που γίνονται ξανά αυτές τις μέρες, αποτελούν χωρίς αμφιβολία το άλλο μισό.
Οι παρεμβάσεις για παράδειγμα για τη «ναυτιλία που λειτουργεί πλέον σε συνθήκες συνεχούς κρίσης, αλλά και έναν κλάδο που αποκτά ακόμα μεγαλύτερη στρατηγική αξία για κυβερνήσεις, οικονομίες και επιχειρήσεις» και άρα τα συμφέροντά της πρέπει να στηριχτούν με όλα τα μέσα, δίνουν το σήμα της ακόμα βαθύτερης εμπλοκής στα ιμπεριαλιστικά σχέδια που έτσι κι αλλιώς προωθεί η κυβέρνηση. Οι «υπενθυμίσεις» τους πως «η ΕΕ πρέπει να είναι αυτάρκης…» για να μπορεί να «είναι στο τραπέζι και όχι στο μενού», συνοδεύονται από την «ανάγκη» να προωθηθούν σχεδιασμοί όπως ο Κάθετος Διάδρομος, που για τον λαό σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη ενεργειακή φτώχεια και κινδύνους. Τα περί «ανόδου της παραγωγικότητας», ως προϋπόθεσης για να λάβει μέρος στο εξοπλιστικό φαγοπότι, αποτελούν σήμα γενικευμένης επίθεσης στην εργατική τάξη, εντατικοποίησης, καθήλωσης μισθών και χτυπήματος των δικαιωμάτων, μετατροπής των χώρων δουλειάς σε «πεδίο μάχης» όπως δείχνει και το χτεσινό νέο έγκλημα στον Ασπρόπυργο.
Να λοιπόν με τι έχει να αναμετρηθεί ο λαός την επόμενη μέρα. Αυτές τις δεσμεύσεις μοιράζονται και όλα τα αστικά κόμματα, που κατά τα άλλα «ξεπουπουλιάζονται» τις μέρες αυτές για τις «υποσημειώσεις» του κοινού τους προγράμματος, για το ποιος είναι ο πιο διεφθαρμένος και ποιος ο πιο «καθαρός» υπηρέτης του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, του αστικού κράτους, των στόχων της ΕΕ που θα συνεχίζουν να τσακίζουν τον λαό.
Το δίλημμα, λοιπόν, μπροστά και στις επόμενες εκλογές είναι απλό για τον λαό: Θα στηρίξει την πολιτική που τον πάει ολοταχώς στην πιο άγρια εκμετάλλευση και στον πόλεμο για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, επιλέγοντας μέσα από την «κινούμενη άμμο» του σάπιου πολιτικού συστήματος το ποιος θα υλοποιεί αυτή την πολιτική που τον τσακίζει, ή θα ενισχύσει τη δύναμη εκείνη που μπορεί να αντιπαλεύει αποτελεσματικά αυτήν την πολιτική, που εγγυημένα θα είναι «βράχος» υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων, που θα δίνει ώθηση στον αγώνα του για να μη θυσιαστεί για τα κέρδη των καπιταλιστών, την πολεμική οικονομία, τις «δημοσιονομικές αντοχές» και τους ανταγωνισμούς τους;
Και αυτή η δύναμη είναι το ΚΚΕ. Ακριβώς γιατί έχει Πρόγραμμα το οποίο ανοίγει μια άλλη προοπτική για τη χώρα, με τον ίδιο τον λαό στην εξουσία, κυρίαρχο του πλούτου που παράγει, και φυσικά έξω από την πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ, αλλά με ειλικρινείς και αμοιβαία επωφελείς σχέσεις συνεργασίας με όλους τους λαούς. Ακριβώς γι’ αυτό είναι «εγγύηση» στον αγώνα αυτόν που φωτίζει τον δρόμο της ανατροπής για τα λαϊκά συμφέροντα.
Αναδημοσίευση από την στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Παρασκευή 10 Ιούλη 2026
