Συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία της Καισαριανής και πορεία προς το Σκοπευτήριο διοργάνωσε σήμερα η Οργάνωση Περιοχής Αττικής της ΚΝΕ, με αφορμή τις συγκλονιστικές, άγνωστες μέχρι πρόσφατα φωτογραφίες που αποτυπώνουν τις τελευταίες στιγμές των 200 ηρώων πριν από την εκτέλεσή τους από τους ναζί κατακτητές.
Στην συγκέντρωση παραβρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα της, Δημήτρη Κουτσούμπα, και του ΚΣ της ΚΝΕ, με επικεφαλής τον Γραμματέα του Θοδωρή Κωτσαντή.
Παρόντες είναι επίσης οι δήμαρχοι Καισαριανής Η. Σταμέλος, Χαϊδαρίου, Μιχάλης Σελέκος και Πετρούπολης, Βαγγέλης Σίμος.
Χαιρετισμό απηύθυναν από το βήμα της συγκέντρωσης ο Ηλίας Σταμέλος, δήμαρχος Καισαριανής (δείτε εδώ) και ο Γιώργος Κατημερτζής, Ά Αντιπρόεδρος της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ και πρώην δήμαρχος Καισαριανής (δείτε εδώ).
Χαιρετισμό απηύθυνε επίσης ο Δημήτρης Κυριακούδης, εγγονός του Δημήτρη Κυριακούδη, ενός από τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944 (δείτε εδώ) και η Αθηνά Ζύμαρη, ανιψιά του εκτελεσμένου Χρήστου (Τάκη) Ζάγκα (δείτε εδώ).
Μίλησε ο Γιώργος Τάτσης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Γραφείου Περιοχής της Κομματικής Οργάνωσης Αττικής του ΚΚΕ (δείτε εδώ) ενώ την κεντρική ομιλία έκανε ο Βαγγέλης Μαγνήσαλης, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ και Γραμματέας του Συμβουλίου Περιοχής Αττικής.
«Χρέος μας να διαδοθεί η ιστορική αλήθεια σε κάθε γειτονιά της Αθήνας, σε κάθε σχολείο και σχολή»
«Εδώ, στους δρόμους της Καισαριανής που έσταζε το ηρωικό αίμα των συντρόφων. Εδώ, μπροστά στο σκοπευτήριο που στέκει και θυμίζει. Εδώ, τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, τα χνάρια των 200, γίνονται πυξίδα για κάθε νέο κομμουνιστή και κομμουνίστρια, μέλος της ΚΝΕ.
Χρέος μας να διαδοθεί η ιστορική αλήθεια σε κάθε γειτονιά της Αθήνας, σε κάθε σχολείο και σχολή. Να λοιπόν τι νιώθουμε σήμερα: Ευθύνη»!
Μ’ αυτά τα λόγια ξεκίνησε την κεντρική ομιλία στη συγκέντρωση ο Βαγγέλης Μαγνήσαλης, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ και Γραμματέας του Συμβουλίου Περιοχής Αττικής της Οργάνωσης, σηματοδοτώντας τη στάση της ΚΝΕ μπροστά στην αποκάλυψη των φωτογραφιών – ντοκουμέντων.
Και σημείωσε μεταξύ άλλων:
«Διακόσιοι πρωτοπόροι κομμουνιστές, αγωνιστές του λαού μας, πάλευαν με τον θάνατο, τραγουδώντας.
Έπεσαν ως τον τελευταίο με το κεφάλι ψηλά.
Και ύστερα στη διαδρομή προς το νεκροταφείο, το αίμα έτρεχε ποτάμι στους δρόμους της Καισαριανής.
Χάραζε σε όλη τη διαδρομή μια κόκκινη, αιμάτινη γραμμή!
Αυτή η ισχυρή γραμμή, χαραγμένη με το αίμα και τους αγώνες ήταν και παραμένει το όριο που ξεχωρίζει δύο διαφορετικούς κόσμους.
Τον κόσμο της εκμετάλλευσης, τον καπιταλισμό, που γεννά τον φασισμό και τον πόλεμο που δεν διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα για το κέρδος.
Και από την άλλη, τον κόσμο που παλεύει για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες, δίχως πόλεμο και εκμεταλλευτές, δίνοντας ακόμα και τη ζωή του για να υπερασπίσει το δίκιο.
Αυτό είναι το ίχνος, της ανειρήνευτης πάλης ανάμεσα σε αυτές τις δυνάμεις.
Ποτέ και πουθενά τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, του λαού, δεν είχαν τίποτε το κοινό με τα συμφέροντα της αστικής τάξης, του κεφαλαίου.
Και κάθε παραβίαση αυτής της κόκκινης γραμμής που χωρίζει τα συμφέροντά τους, είναι πάντα σε βάρος του λαού.
Αυτό φάνηκε και την περίοδο της Κατοχής, αφού δε στάθηκαν όλοι στην ίδια πλευρά.
Ηδη από τα προηγούμενα χρόνια, με τη δικτατορία του Μεταξά, πολλοί κομμουνιστές βρίσκονταν φυλακισμένοι.
Απαίτησαν να σταλούν να πολεμήσουν στο μέτωπο, αλλά η δικτατορία τους παρέδωσε σιδεροδέσμιους στους κατακτητές.
Την ίδια ώρα, το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας είτε έφυγε στο εξωτερικό είτε συνεργάστηκε με τους ναζί.
Αποκαλύφθηκε ακόμα μια φορά, ότι ακόμη και σε δύσκολες ή κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας, δεν μπορεί να υπάρχει καμία “εθνική ενότητα”.
Συμπέρασμα χρήσιμο και καθοριστικό και για τα όσα ζούμε σήμερα που τα σύννεφα του πολέμου απλώνουν στη γειτονιά μας, που οι κυβερνήσεις, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ θέλουν να μας καλλιεργήσουν την κουλτούρα πολέμου, για να χύσουμε το αίμα μας για τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς».
Στάθηκε μεταξύ άλλων στο «τι άνθρωποι ήταν αυτοί;», σημειώνοντας ότι:
«Η απάντηση βρίσκεται μπροστά μας. Δίπλα στα ονόματα, υπάρχει πλέον και το πρόσωπό τους… Ηταν οι άνθρωποι της εποχής τους.
Απλοί άνθρωποι της δουλειάς σιδεράδες, οικοδόμοι, μαθητές, που έγιναν σύμβολα ηρωισμού και αυτοθυσίας. Ανθρωποι που δήλωσαν παρών στον κάλεσμα της εποχής τους.
Μα κάθε εποχή γεννά το δικό της ηρωισμό, από όσους πάνε κόντρα στο ρεύμα, όσους επιμένουν να βγάζουν συμπεράσματα από την ιστορία, δεν υποτάσσονται στο “δεν αλλάζει τίποτα”, παλεύουν για να αλλάξουν τα πάντα.
Ετσι, οι 200 δεν ήταν μονάδες, αλλά ηγέτες, συνδικαλιστές εργάτες, που γεννήθηκαν μέσα στον λαό.
Κάθε λεπτομέρεια του βιογραφικού τους, κάθε σπιθαμή της ιστορίας τους είναι μια σελίδα της πάλης του Κόμματός μας».
Σημείωσε ότι ήδη από τον Φλεβάρη του 1943 «ο Κόκκινος Στρατός με τη νίκη στο Στάλινγκραντ περνούσε στην αντεπίθεση. Οι ναζί έβλεπαν ότι η αντίστροφη μέτρηση θα ξεκινούσε, όμως ως κομμάτι του συστήματος, δεν ξεχνούσαν ποιος είναι ο ταξικός αντίπαλος.
Ο στόχος τους ήταν να αντιμετωπιστεί το ΚΚΕ και το μεγάλο του κύρος στον λαό. Να τρομοκρατήσουν και να καθαρίσουν το έδαφος για την επόμενη μέρα.
Ομως απέτυχαν και όπως είπε ένας μαθητής που αυτές τις ημέρες μάθαινε πρώτη φορά την ιστορία των 200… “νόμιζαν ότι τους σκότωσαν όμως τους έκαναν αθάνατους και σήμερα όλη η Ελλάδα μιλάει για αυτούς“»!
Πρόσθεσε ότι «η εκτέλεσή τους δεν ήταν ένα τυφλό αντίποινο αλλά μια ταξική, συνειδητή επιλογή με προοπτική.
Συνειδητή όμως ήταν και η επιλογή των 200. Ηξεραν ότι η θυσία τους δεν πάει χαμένη. Ηξεραν ότι το αίμα τους θα γίνει λίπασμα για να δυναμώσουν νέες γενιές κομμουνιστών και νέοι αγώνες.
Ετσι στα τελευταία σημειώματα δεν αποχαιρετούσαν απλά, αλλά δίναν σινιάλο για το μέλλον.
“…Καμιά δύναμη δε θα μπορέσει να τσακίσει το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ θα νικήσει… Καλώ την αδερφούλα μου να πάρει τη θέση μου στο ΚΚΕ” γράφει ο Σάββας Σαββόπουλος.
“…Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ…” γράφει ο Μήτσος Ρεμπούτσικας»…
Με αφορμή δε τα όσα έχουν ακουστεί αυτές τις μέρες από τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών, σχολίασε μεταξύ άλλων ότι κάποιοι «επιχειρούν να τους μετατρέψουν σε κάποια “αβλαβή εικονίσματα” όπως σημείωνε χαρακτηριστικά ο Λένιν. Ομως δεν θα τους περάσει!
Προσβάλουν τους νεκρούς, αποσυνδέοντας την θυσία τους από το σκοπό τους. Γιατί οι 200 δεν ήταν γενικά αντιστασιακοί, δεν ήταν γενικά πατριώτες, έδιναν νόημα και περιεχόμενο σε αυτή τους τη δράση.
Ήταν κομμουνιστές για αυτό η αντίστασή τους και ο πατριωτισμός τους ξεκινούσε πολύ πριν την επιβολή της ναζιστικής κατοχής.
Και η υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας είναι όρος, για να βγάζουμε συμπεράσματα από την Ιστορία.
Συμπεράσματα που μπορούν να σφυρηλατούν την πραγματική ενότητα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, την κοινωνική συμμαχία απέναντι στο κεφάλαιο και την εξουσία του», είπε και τόνισε κλείνοντας ότι:
«Οι 200 δεν μας ζητάνε να τους τιμήσουμε. Μας ζητάνε να συνεχίσουμε. Μας ζητάνε να νικήσουμε»!
Η ιαχή «Αθάνατοι!» δόνησε την ατμόσφαιρα στο Σκοπευτήριο
Στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, στον ιερό αυτό τόπο που καθαγιάστηκε από το αίμα των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 από τους ναζί κατακτητές, κατέληξε η πορεία των μελών της ΚΝΕ και του ΚΚΕ.
Συμβολικά, μέλη της ΚΝΕ άφησαν 200 γαρύφαλλα, ένα για κάθε ήρωα που έπεσε για τη ζωή, ενώ η κινητοποίηση έκλεισε με ενός λεπτού σιγή για τους 200 ήρωες που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 και την ιαχή «Αθάνατοι!» να σκίζει τον αέρα.
Τους δρόμους της μαρτυρικής συνοικίας δόνησαν τα συνθήματα «Στον θάνατο ατρόμητοι, με βλέμμα καθαρό, αυτά τα ντοκουμέντα ανήκουν στον λαό!», «Ένας αιώνας αγώνας και και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία» αλλά και το «Ούτε σε ξερονήσια, ούτε σε φυλακές, ποτέ τους δε λυγίσανε οι κομμουνιστές».
Επίσης, μέλη της ΚΝΕ άφηναν αντίγραφα των τελευταίων σημειωμάτων των εκτελεσμένων κομμουνιστών, στον ίδιο δρόμο που τα έριξαν και οι ίδιοι, μέσα από τα καμιόνια.
