Μια στάση για την Ηρώ…

Κάθε φορά που περνώ από την πλατεία Τερψιθέας στον Πειραιά, στέκομαι πάντα για λίγο σ’ εκείνο το άγαλμα που παριστάνει ένα μικρό κορίτσι. Στα πόδια του έχει μια κούκλα, όπως θα ταίριαζε σε ένα παιδί κι αν δε γνώριζα την ιστορία της θα πίστευα πως αυτό το κορίτσι κοιτάζει την ίδια τη ζωή στα μάτια με όλη την τόλμη που της ορίζει η άνοιξη της νιότης της.

Διαβάζω πάντα την επιγραφή αν και ξέρω τι γράφει:

«Πεθαίνω τώρα που χαράζει η Λευτεριά, όμως κάνω χαλάλι τα νιάτα μου για την Ελλάδα.

Ηρώ Κωνσταντοπούλου. Ετών 17. Επονίτισσα. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές στις 5/9/1944, στην Καισαριανή.»

Δεν μπορώ να μη σκεφτώ πως όσα δεν προσφέρουν άλλοι σε μια ολόκληρη ζωή, τα πρόσφερε εκείνη αφειδώς ως τα 17 χρόνια. Άλλωστε το ήθος δεν σχετίζεται με την ηλικία αλλά με τις ιδέες και τα ιδανικά. Συνεπώς, τα πιο σπουδαία αγάλματα στήνονται στα βάθρα της ιστορίας.

Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου, γεννήθηκε στην Αθήνα από Σπαρτιάτες γονείς. Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα ήταν 14 ετών και ένα χρόνο αργότερα οργανώνεται στην ΕΠΟΝ και σύντομα αναδεικνύεται ένα από τα κορυφαία μέλη της. Πρώτη στους αγώνες, πρώτη στα γράμματα. Στα 16 της μιλάει ήδη τέσσερις ξένες γλώσσες. Στην σχολική της ποδιά κρύβει προκηρύξεις, φυλάει τσίλιες και γράφει συνθήματα στους τοίχους. Στην καρδιά της καίει η θέρμη για τη λευτεριά και το μίσος για τη χιτλεροφασιστική σκλαβιά.

Στις 16 Ιουλίου του 1944, την ημέρα των γενεθλίων της, ταγματασφαλίτες, Έλληνες και όχι Γερμανοί, σπάνε την πόρτα του σπιτιού της στο Κουκάκι, στην οδό Βεϊκου 57. Απειλώντας τους γονείς της την συλλαμβάνουν και χτυπώντας την, την οδηγούν στο αρχηγείο των ταγματασφαλιτών. Αυτό το 17χρονο κορίτσι βασανίζεται επί μέρες στα χέρια του διαβόητου βασανιστή «Αγήνορα» και δεν ανοίγει το στόμα της να δώσει καμιά πληροφορία για τους συναγωνιστές της. Θα αντέξει και θα αφεθεί ελεύθερη. Τίποτε δεν μπορεί να την σταματήσει να συνεχίσει τον αγώνα.

Στις 31 Ιουλίου συλλαμβάνεται ξανά από τους γερμανούς των Ες Ες και αυτή τη φορά θα την οδηγήσουν στα κολαστήρια της οδού Μέρλιν. Πόση δύναμη μπορεί να δώσει η φλόγα για τον αγώνα ώστε να αντέξει ξανά και να μην καταφέρουν να της αποσπάσουν καμιά πληροφορία. Άνοιξε μόνο το στόμα της για να «μαστιγώσει» τους βασανιστές της μιλώντας στην γλώσσα τους. Δε λυγίζει. Φτύνει κατάμουτρα και χαστουκίζει τον μεταφραστή τους. Στη συνέχεια οδηγείται στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου στο διαβόητο Μπλοκ 15, στον θάλαμο των μελλοθανάτων.

Στις 5 Σεπτεμβρίου μεταφέρεται με άλλους 49 αντιστασιακούς στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Τους εκτελούν ανά πεντάδες. Οι ριπές από τις κάννες συναντιούνται στο περήφανο βλέμμα της.

Δεκαεπτά σφαίρες όσα τα χρόνια της «για παραδειγματισμό». Δεκαεπτά σφαίρες καρφωμένες στην καρδιά της άνοιξης των δεκαεπτά της χρόνων. Δεκαεπτά σφαίρες για ένα παιδί.

Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της, και συ να λείπεις,

να ‘ρχονται οι Άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα,

και συ να λείπεις.

Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου εκτελέστηκε 37 μέρες πριν την πολυπόθητη απελευθέρωση. Εκτελέστηκε πριν γευτεί τη λευτεριά, όπως και χιλιάδες άλλοι αγωνιστές.

Να λείπεις- δεν είναι τίποτα να λείπεις.

Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,

θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλα εκείνα που γι’ αυτά έχεις λείψει,

θα ‘σαι για πάντα μέσα σ όλο τον κόσμο… έγραφε ο Ρίτσος για όλους όσους έκαναν τη ζωή τους λευτεριάς λίπασμα.

Αέναη η θυσία της, πήρε τη θέση της ψηλά, στο βάθρο της ιστορίας.

Σύνταξη-επιμέλεια: Ρούλα Καραγιάννη.

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...