Κόλαφος είναι τα νέα στοιχεία για τα επίπεδα των μισθών, προσθέτοντας ακόμα περισσότερους λόγους για να μη λείψει κανείς από την απεργία στις 25 Νοέμβρη, να δείξει η εργατική τάξη τη δύναμή της. Για μια ακόμα φορά καταγράφεται πτώση σε πραγματικές τιμές, παρά την «ονομαστική αύξηση» την οποία προπαγανδίζει προκλητικά η κυβέρνηση.
Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι οι πραγματικοί μισθοί το 2026 είναι στα επίπεδα του 2009 (!), δηλαδή προ 17ετίας, με την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις να έχουν επιβάλει μέσα από μια σειρά νόμους τη γενική προσαρμογή όλων των μισθών προς τα κάτω.
Στην άλλη όψη του νομίσματος, τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων εκτοξεύονται, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις τράπεζες: Μέσα σε μια 4ετία κατάφεραν να ανακτήσουν το 77% των «απωλειών» που είχαν στα κέρδη τους κατά τη διάρκεια της καπιταλιστικής κρίσης!
Μάλιστα, το ποσοστό που υπολείπεται για να φτάσουν στο 100% αναμένεται να το καλύψουν μέχρι το τέλος του χρόνου, αφού το ράλι της κερδοφορίας τους προβλέπεται ασταμάτητο.
Έτσι, ενώ τα λαϊκά στρώματα ματώνουν από τη φοροληστεία, οι τραπεζικοί όμιλοι έχουν μηδενικό φόρο με την αναβαλλόμενη φορολογία. Απολαμβάνουν τα ληστρικά επιτόκια, τις ανακεφαλαιοποιήσεις που φορτώθηκαν στον λαό, το ξελάσπωμα από «κόκκινα» δάνεια που πήγαν στα κοράκια των funds και ξεσπιτώνουν τον λαό.
Ανάλογα είναι τα προνόμια, οι διευκολύνσεις και οι απαλλαγές για εφοπλιστές, ενεργειακούς ομίλους, κατασκευαστικές, τουριστικές εταιρείες, συνολικά για τις κερδοφόρες που φιγουράρουν στο ταμπλό του χρηματιστηρίου.
Για τους μισθούς η κρατική εποπτεία για λογαριασμό του κεφαλαίου ξεκινάει από τον κατώτατο, που με βάση τους νόμους ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – Τσίπρα καθορίζεται από τον εκάστοτε υπουργό, ενώ από του χρόνου θα γίνεται απευθείας από τον αλγόριθμο της εργοδοσίας, με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα και τη θωράκιση της κερδοφορίας.
Με την πρόσφατη «κοινωνική συμφωνία» του εργατοπατέρα Παναγόπουλου με ΣΕΒ και υπουργείο Εργασίας, μπαίνουν επιπλέον «κόφτες» για την υπογραφή ΣΣΕ, ώστε πιο εύκολα να προσαρμόζονται στα κατώτατα επίπεδα που αποφασίζονται από το κράτος. Την ίδια στιγμή, με την εξάπλωση της μερικής απασχόλησης, ένας στους πέντε εργαζόμενους παίρνει 557 ευρώ μεικτά (!) απογειώνοντας την ευελιξία για περισσότερα κέρδη.
Με όλες τις κυβερνήσεις, η εργοδοσία έχει βρει τον «μήνα που τρέφει τους 11». Γι’ αυτό ακόμα και στους πιο κερδοφόρους κλάδους είτε δεν προσέρχεται καν για διαπραγματεύσεις, είτε βρίσκει «πατήματα» για να ξεπετάει τις δίκαιες διεκδικήσεις και να οχυρώνεται πίσω από τα κατώτατα επίπεδα.
Όλα αυτά δείχνουν πώς «βγαίνει ο λογαριασμός» για το κεφάλαιο, πώς φορτώνονται τα σπασμένα στα εργατικά – λαϊκά στρώματα, πώς θωρακίζεται η καπιταλιστική κερδοφορία. Δείχνουν ότι οι θυσίες των εργαζομένων μεταφράζονται σε τεράστια αύξηση των κερδών για μια χούφτα ομίλους.
Αυτό έγινε κατορθωτό μέσα από όλα τα «μείγματα» διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομίας που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις τα προηγούμενα χρόνια: Από τις μνημονιακές περικοπές μέχρι τον πακτωλό του Ταμείου Ανάκαμψης για τους ομίλους, φτάνοντας σήμερα στη στροφή στην πολεμική οικονομία, που απαιτεί νέες θυσίες για τα επόμενα πολλά χρόνια, ταυτόχρονα με την εμπλοκή στις συγκρούσεις που γενικεύονται.
Επιβεβαιώνεται ότι δεν είναι δυνατό τα κέρδη να αυγαταίνουν και οι εργαζόμενοι να ζήσουν όπως τους αξίζει. Κι ότι για να κερδίσει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο και η κερδοφορία του.
Απέναντι στην αντιλαϊκή «σταθερότητα», στην οποία «ορκίζονται» κυβέρνηση και σοσιαλδημοκρατία, ένας είναι ο δρόμος: Να βάλουν οι εργαζόμενοι στο στόχαστρο την πολιτική που τους συντρίβει για να θωρακίζει τα κέρδη, να γυρίσουν την πλάτη στα καλέσματα αναμονής, να χτίσουν τη δική τους συμμαχία για να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους, σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, τα κόμματα και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις του.
Αυτόν τον δρόμο φωτίζει και η απεργία στις 25 Νοέμβρη, ο ξεσηκωμός που σαλπίζουν εκατοντάδες σωματεία, η πάλη για μισθούς – συντάξεις – Υγεία και Παιδεία και όχι για του πολέμου τα σφαγεία.
- Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη» της Πέμπτης 19 Νοέμβρη 2026



