Η ανασφάλεια για το παρόν, η αγωνία για το μέλλον, η βεβαιότητα ότι η νέα γενιά θα ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες, αν δεν σπάσει ο φαύλος κύκλος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και των πολέμων, αυτές είναι οι πραγματικές αιτίες που βγάζουν τη νεολαία της Γαλλίας στον δρόμο. Είναι οι ίδιες αγωνίες που συναντάμε σε κάθε χώρα της Ευρώπης, οι ίδιες ανάγκες, τα ίδια όνειρα για μια ζωή με δικαιώματα, μόρφωση, δουλειά και ελεύθερο χρόνο, χωρίς να μετριούνται τα πάντα με τα κέρδη των καπιταλιστών και τις ανάγκες της πολεμικής τους οικονομίας.
Γιατί μπορεί οι νέοι και οι νέες να μεγαλώνουν σε διαφορετικές χώρες, να μιλούν διαφορετικές γλώσσες, να αντιμετωπίζουν διαφορετικές πλευρές της ίδιας πραγματικότητας, όμως οι αγωνίες τους έχουν κοινή ρίζα. Είναι η ζωή που τους στερούν, η προοπτική που τους κλέβουν, η απαίτηση να αποδεχτούν ως κανονικότητα την εργασιακή ανασφάλεια, τους ταξικούς φραγμούς, την ακρίβεια, την υποβάθμιση της Παιδείας, την καταστολή και την εμπλοκή των χωρών τους στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Όσο κι αν προσπαθούν οι αστοί αναλυτές να παρουσιάσουν τις κινητοποιήσεις ως ένα άθροισμα από «νεανικές ανησυχίες» ή επεισόδια που χρειάζονται περισσότερη αστυνόμευση, η πραγματικότητα δεν κρύβεται. Τα αιτήματα μαθητών και φοιτητών, οι διεκδικήσεις τους και οι εστίες του αγώνα στα εργατικά προάστια της Γαλλίας φανερώνουν το ταξικό υπόβαθρο των κινητοποιήσεων. Εκεί όπου οι εργατικές και λαϊκές οικογένειες βιώνουν καθημερινά τις συνέπειες της φτώχειας, της ανεργίας, των διακρίσεων, των υποβαθμισμένων σχολείων και της έλλειψης προοπτικής, η οργή βρίσκει τις αιτίες της.
Για όσους αναζητούν τον «φταίχτη» πότε στην κακοδιαχείριση του Μακρόν, πότε στον τυχοδιωκτισμό του Μελανσόν και πότε στους «ισλαμιστές τρομοκράτες», η απάντηση βρίσκεται μπροστά τους. Αρκεί να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να αναγνωρίσουν το σύστημα που υπερασπίζονται, τον καπιταλισμό. Το σύστημα στο οποίο παράγεται τεράστιος πλούτος, αλλά στερεί από τους πολλούς , τους παραγωγούς αυτού του πλούτου τη δυνατότητα να ζήσουν σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες τους.
Οι κυβερνήσεις σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση προετοιμάζουν το έδαφος για να αντιμετωπίζεται η πολεμική προετοιμασία ως φυσιολογική εξέλιξη. Να θεωρείται δεδομένο ότι θα περικόπτονται “κοινωνικές δαπάνες” για να κατευθύνονται δισεκατομμύρια στους ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς, ότι οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αποδέχονται θυσίες για τους ανταγωνισμούς των επιχειρηματικών ομίλων, ότι η νεολαία πρέπει να μάθει να ζει με τον φόβο του πολέμου και τελικά να καλλιεργήσει μια «κουλτούρα φερέτρων».
Η αντίφαση είναι αποκαλυπτική. Αυτό το μέλλον δεν αφορά μόνο τη Γαλλία. Είναι το μέλλον που προετοιμάζεται για τη νεολαία σε ολόκληρη την Ευρώπη.
«Μη γίνει η Αθήνα Παρίσι»: Η κυβέρνηση αποκαλύπτει τι φοβάται!
Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς την ανησυχία της κυβέρνησης της ΝΔ μπροστά στις εικόνες των κινητοποιήσεων στη Γαλλία. Μαζί με τα παπαγαλάκια τους έχουν αρχίσει να παίζουν τα πένθιμα βιολιά, να αναζητούν κινδύνους «αποσταθεροποίησης» και να προειδοποιούν για το ενδεχόμενο να δούμε ανάλογες εικόνες στη χώρα μας.
Το πρωτοσέλιδο της «Απογευματινής» στις 19 Οκτώβρη είναι αποκαλυπτικό: «Ποιοι επιδιώκουν να γίνει Παρίσι η Αθήνα», με αναφορές σε «σχέδιο ανωμαλίας» και στην ανάγκη προστασίας της «πολιτικής σταθερότητας». Ο γραμματέας της ΝΔ, Κ. Κυρανάκης, που μόλις πριν από λίγες μέρες επιδόθηκε σε ένα χοντροκομμένο αντικομμουνιστικό παραλήρημα, φτάνοντας στο σημείο να «ξεπλένει» τον καταδικασμένο χρυσαυγίτη Κασιδιάρη αξιοποιώντας την ανιστόρητη θεωρία των «δύο άκρων», διαμηνύει τώρα ότι «δεν θα επιτρέψουμε το χάος»… Ο Άδ. Γεωργιάδης ανακαλύπτει μετανάστες και «ακροαριστερούς» που δήθεν καταστρέφουν τη Γαλλία, προειδοποιώντας όσους στην Ελλάδα «επενδύουν στην πολιτική αστάθεια» και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Π. Μαρινάκης, χαρακτήρισε «σοκαριστικές» τις εικόνες από τη Γαλλία, καλώντας σε απομόνωση όσων «επενδύουν στο χάος και το μπάχαλο», αναφερόμενος και στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια που οργανώνονται σε όλη τη χώρα.
Ένα είναι σίγουρο: Δεν τους έπιασε ξαφνικά ο πόνος για τη Γαλλία. Για την Ελλάδα ανησυχούν! Για το ενδεχόμενο οι ίδιες αγωνίες να μετατραπούν σε οργανωμένο αγώνα, να συναντηθούν οι διεκδικήσεις των μαθητών, των φοιτητών, των εργαζομένων και των λαϊκών οικογενειών. Γιατί, σύμφωνα με την κυβερνητική λογική, «χάος» δεν είναι τα σχολεία με τα χιλιάδες κενά, οι φοιτητές που δεν έχουν πού να μείνουν, οι οικογένειες που γονατίζουν από την ακρίβεια και δεν τα βγάζουν πέρα, «χάος» δεν είναι το ενδεχόμενο εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. «Χάος» αποκαλείται η συλλογική διεκδίκηση όταν αμφισβητεί την πολιτική τους… Έτσι, η ζωή χωρίς δικαιώματα βαφτίζεται «σταθερότητα», η ανασφάλεια «κανονικότητα» και ο οργανωμένος αγώνας «αποσταθεροποίηση».
Μόνο που η νεολαία της Ελλάδας δεν περιμένει τις εξελίξεις στη Γαλλία για να ανακαλύψει τα δικά της αδιέξοδα. Τα ζει καθημερινά. Στα σχολεία με τις ελλείψεις, στα πανεπιστήμια όπου το κόστος σπουδών γίνεται δυσβάσταχτο, στη δουλειά χωρίς δικαιώματα, στο σπίτι που μετατρέπεται σε άπιαστο όνειρο. Και κυρίως, δεν περιμένει για να αγωνιστεί! Οι κινητοποιήσεις των μαθητών και των φοιτητών, τα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια της 21ης Οκτώβρη κ.λπ. αναδεικνύουν ότι η διεθνιστική αλληλεγγύη δεν περιορίζεται σε δηλώσεις συμπαράστασης. Εκφράζεται στην κοινή πάλη απέναντι σε προβλήματα που έχουν κοινές αιτίες, παρά τις διαφορετικές συνθήκες κάθε χώρας.
Οι φασίστες βρήκαν πάλι τον «ένοχο»: Όλους εκτός από τα αφεντικά τους!
Μέσα στην προσπάθεια να συκοφαντηθεί και να απομονωθεί ο αγώνας της νεολαίας, ιδιαίτερο ρόλο παίζουν οι φασίστες που παριστάνουν τους «αντισυστημικούς». Για τις κινητοποιήσεις της Γαλλίας έσπευσαν να μιλήσουν για «ξένους εισβολείς», να στοχοποιήσουν μετανάστες και να αποδώσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε «ισλαμιστές» και «ακροαριστερούς», υποβαθμίζοντας τα προβλήματα της νεολαίας των εργατικών και λαϊκών οικογενειών.
Καμία έκπληξη. Η «αντισυστημικότητά» τους τελειώνει εκεί που αρχίζουν τα συμφέροντα των αφεντικών. Όταν στρέφουν την οργή των νέων ενάντια σε άλλους καταπιεσμένους, όταν επιχειρούν να μετατρέψουν την ταξική αγανάκτηση σε εθνικιστικό μίσος, όταν φορτώνουν στους μετανάστες τις ευθύνες για τη φτώχεια και την ανασφάλεια, αφήνουν στο απυρόβλητο τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων. Θέλουν τη νεολαία φοβισμένη, διαιρεμένη και υποταγμένη, έτοιμη να δεχτεί κάθε θυσία, αρκεί να μην αμφισβητήσει αυτούς που της στερούν τη ζωή που δικαιούται.
Να αλλάξει ο διαχειριστής, για να μείνει το σύστημα στη θέση του!
Δεν αντιμετωπίζουν όλοι τη λαϊκή δυσαρέσκεια με απειλές για «χάος» και «αποσταθεροποίηση». Υπάρχουν κι εκείνοι που σπεύδουν να την αγκαλιάσουν, αρκεί να μην απειλήσει την εξουσία του κεφαλαίου. Να μετατραπεί η οργή σε εκλογική πελατεία, η αγανάκτηση σε προσμονή ενός νέου κυβερνητικού «σωτήρα», η διεκδίκηση μιας ζωής με δικαιώματα σε υπόσχεση για μια καλύτερη διαχείριση της ίδιας πραγματικότητας.
Είναι αυτοί που επιμένουν πως το πρόβλημα δεν είναι ο καπιταλισμός, αλλά το είδος της “διαχείρισής” του και παρ’ όλο που η ιστορία έχει χρεοκοπήσει αυτό το αφήγημα, νεκρανασταίνουν την άποψη ότι έχουν τη λύση… μια νέα εκδοχή “φιλολαϊκής διαχείρισης”.
Κάπως έτσι, οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία προσφέρονται ως άλλη μια ευκαιρία στο ΠΑΣΟΚ, τον Αλ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ να καταγγείλουν τις «νεοφιλελεύθερες πολιτικές». Μόνο που ο …«νεοφιλελεύθερος» Μακρόν δεν τους ήταν πάντα τόσο αντιπαθής! Τον Μάη του 2017, ο Αλ. Τσίπρας πανηγύριζε για την εκλογή του, χαρακτηρίζοντάς την «ανάσα για τη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη». Όλοι μαζί, το 2021, ψήφιζαν μαζί την προμήθεια των 18 γαλλικών Rafale. Από τις προσδοκίες για τον Μακρόν μέχρι τις κοινές ψήφους για τους εξοπλισμούς, η σύμπλευση σε κρίσιμες στρατηγικές επιλογές ότι οι πολυδιαφημισμένες διαχωριστικές γραμμές τους απλώς δεν υπάρχουν!
Άλλωστε, ποιον προσπαθούν να πείσουν ότι για τα βάσανα των λαών φταίει απλώς η «λάθος» κυβερνητική συνταγή; Τους Γάλλους εργαζόμενους, που γνώρισαν τις αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις και επί «σοσιαλιστικών» κυβερνήσεων; Ή τον ελληνικό λαό, που έζησε τα μνημόνια του ΠΑΣΟΚ και την «πρώτη φορά Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο και συνέχισε να υπηρετεί τις στρατηγικές επιλογές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ; Οι «προοδευτικές» ταμπέλες άλλαζαν, οι θυσίες για τον λαό παρέμεναν.
Αυτή είναι και η ουσία της διαφοράς ανάμεσα στην πάλη για την ανατροπή και στην ανακύκλωση των ίδιων κυβερνητικών υποσχέσεων. Η σοσιαλδημοκρατική πρόταση αφήνει ανέγγιχτο το καθοριστικό: Την ιδιοκτησία του κεφαλαίου στον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι, την εξουσία του να αποφασίζει τι και για ποιον θα παράγεται, την υποταγή των κοινωνικών αναγκών στην κερδοφορία. Γι’ αυτό και κάθε υπόσχεση ότι αρκεί μια νέα «προοδευτική κυβέρνηση» για να λυθούν τα λαϊκά προβλήματα σκοντάφτει στα ίδια τα όρια του συστήματος που υπόσχεται να διαχειριστεί. Γιατί το κεφάλαιο δεν έχει πρόβλημα να αλλάζει κυβερνήσεις. Πρόβλημα έχει όταν ο λαός αμφισβητεί την εξουσία του.
Από το ξέσπασμα στον δρόμο της ανατροπής…
Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά της συζήτησης. Εκείνοι που, βλέποντας τις εικόνες των κινητοποιήσεων, βιάζονται να ανακηρύξουν μια νέα «εξέγερση» που θα σαρώσει την Ευρώπη. Αναζητούν τον καινούργιο Μάη του ’68, επικαλούνται τα «Κίτρινα Γιλέκα» και αντιμετωπίζουν περίπου ως επαναστατική προοπτική κάθε αυθόρμητο ξέσπασμα της λαϊκής οργής. Η Ιστορία, όμως, έχει δείξει ότι η αγανάκτηση, όσο μαζική και μαχητική κι αν είναι, δεν οδηγεί από μόνη της στην κοινωνική ανατροπή. Μπορεί να εκτονωθεί, να υποχωρήσει να ενσωματωθεί κάτω από την παρέμβαση αστικών δυνάμεων ή ακόμη και να αποτελέσει το έδαφος για την ανάδειξη νέων κυβερνητικών σχημάτων που θα διαχειριστούν τα ίδια αδιέξοδα.
Η μαζικότητα ενός κινήματος, η ένταση των συγκρούσεων με την αστυνομία, ακόμη και η διάρκεια μιας κινητοποίησης, δεν καθορίζουν από μόνες τους τον πολιτικό της προσανατολισμό. Άλλο πράγμα η ρήξη με μια κυβέρνηση και άλλο η σύγκρουση με την εξουσία της τάξης που κυβερνά. Αυτή είναι η ουσία της διαπάλης με αντιλήψεις που αναγορεύουν το αυθόρμητο σε επαναστατική διαδικασία. Το κρίσιμο δεν είναι μόνο πόσοι θα βγουν στους δρόμους, αλλά ποια δύναμη αποκτά η εργατική τάξη και το κίνημά της, πώς ενισχύεται η κοινωνική συμμαχία, ποια οργάνωση και πολιτική κατεύθυνση αποκτά ο αγώνας.
Η ίδια η πείρα των αγώνων έχει αποδείξει ότι η μαζική λαϊκή οργή μπορεί να ταρακουνήσει κυβερνήσεις, να ανατρέψει πολιτικούς συσχετισμούς, ακόμη και να οδηγήσει στην πτώση κυβερνήσεων, χωρίς όμως να κλονιστεί η εξουσία εκείνων που πραγματικά κάνουν κουμάντο. Το κεφάλαιο μπορεί να θυσιάσει κυβερνήσεις, να αλλάξει πολιτικό προσωπικό, να επιστρατεύσει νέους «σωτήρες», αρκεί να διατηρήσει ανέγγιχτη την εξουσία και την κερδοφορία του. Γι’ αυτό και η πραγματική δύναμη ενός αγώνα δεν κρίνεται μόνο από την ένταση ή τη μαζικότητά του, αλλά από το κατά πόσο δυναμώνει η οργανωμένη πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, η σύγκρουση με την εξουσία του κεφαλαίου, η διεκδίκηση μιας κοινωνίας όπου ο πλούτος και οι τεράστιες δυνατότητες της εποχής μας θα υπηρετούν τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων.
Στους αγώνες η ελπίδα, στον δρόμο της ανατροπής η διέξοδος!
Οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία αποδεικνύουν ότι η δυσαρέσκεια που συσσωρεύεται δεν είναι καταδικασμένη να μετατρέπεται σε απογοήτευση, παραίτηση και υποταγή. Μπορεί να γίνει δύναμη αγώνα, να βγάλει χιλιάδες νέους και εργαζόμενους στους δρόμους, να ταράξει τη βολική «σταθερότητα» που θέλουν να επιβάλουν οι κυβερνήσεις και οι επιχειρηματικοί όμιλοι.
Στην Ελλάδα, οι εργαζόμενοι, οι μαθητές και οι φοιτητές έχουν τη δική τους πολύτιμη πείρα από την οργανωμένη πάλη, τη δράση των σωματείων, των μαθητικών συμβουλίων και των φοιτητικών συλλόγων, με την πρωτοπόρα συμβολή των μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Μια πείρα που δείχνει ότι ο αγώνας μπορεί να αποκτά συνέχεια, να αποσπά κατακτήσεις, να δυναμώνει την αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής και να ανοίγει δρόμους για τη σύγκρουση με τις αιτίες των προβλημάτων.
Αυτή η προοπτική αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία σήμερα, που η πολεμική προετοιμασία επιταχύνεται και οι λαοί καλούνται να πληρώσουν ξανά τον λογαριασμό, με νέες στερήσεις, περικοπές, ακόμη και με το αίμα τους. Στις 30 Οκτώβρη, η διεθνής κινητοποίηση των λιμενεργατών, με το σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο», αναδεικνύει μια μεγάλη αλήθεια: Αυτοί που κινούν τα λιμάνια, τις μεταφορές, την παραγωγή, έχουν τη δύναμη να αντισταθούν και στη μετατροπή τους σε γρανάζια της πολεμικής μηχανής. Η εργατική τάξη δεν είναι απλώς εκείνη που πληρώνει τις συνέπειες των πολεμικών σχεδιασμών. Είναι η δύναμη που μπορεί, με την οργάνωση και την πάλη της, να τους αντιπαλέψει.
Από τις σχολικές αίθουσες και τα αμφιθέατρα μέχρι τα εργοστάσια και τα λιμάνια, από την Ελλάδα μέχρι τη Γαλλία, οι αγώνες φωτίζουν την κοινή ρίζα των προβλημάτων. Δεν είναι διαφορετικός ο κόσμος που στερεί από τη νεολαία τη μόρφωση, τη δουλειά και τη στέγη από εκείνον που ξοδεύει δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς και προετοιμάζει τους νέους να γίνουν κρέας στα κανόνια των ανταγωνισμών του.
Γι’ αυτό και η ελπίδα δε βρίσκεται στην αναμονή μιας καλύτερης κυβέρνησης, ούτε στην προσδοκία ότι το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα θα γίνει πιο ανθρώπινο. Βρίσκεται στην οργάνωση, στη συλλογική διεκδίκηση, στη συμπόρευση της νεολαίας με την εργατική τάξη, στην πάλη που δεν περιορίζεται στο να αποκρούει τα χειρότερα, αλλά βάζει στο στόχαστρο την ίδια την εξουσία του κεφαλαίου. Στον αγώνα που συνδέει τις σημερινές ανάγκες με την προοπτική μιας κοινωνίας όπου ο πλούτος, η επιστήμη και η τεχνολογία θα υπηρετούν τον εργαζόμενο άνθρωπο και όχι τα κέρδη των λίγων.
Από τη Γαλλία μέχρι την Ελλάδα, οι λαοί έχουν κάθε λόγο να αγωνίζονται και οι κυβερνήσεις τους κάθε λόγο να ανησυχούν. Γιατί αυτό που πραγματικά φοβούνται δεν είναι απλώς οι γεμάτοι δρόμοι. Είναι η οργή να γίνει οργανωμένη δύναμη ανατροπής, να σημαδέψει τον πραγματικό αντίπαλο, να αμφισβητήσει την εξουσία του κεφαλαίου. Να γίνει ο φόβος τους πραγματικότητα!
Πηγή: 902.gr
