Το ALT.GR ξεκινάει από σήμερα τη δημοσίευση σε συνέχειες της σειράς «Η ματωμένη ιστορία του ΝΑΤΟ». Η εργασία, σχετικά με το θέμα αυτό είναι του Τριαντάφυλλου Φωτιάδη, Αντιπλοιάρχου του Πολεμικού Ναυτικού ε.α.
Η διαμόρφωση του αντιχιτλερικού συνασπισμού (ΕΣΣΔ, ΗΠΑ, Αγγλία), μετά την επίθεση της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ, ήταν ένας προσωρινός συμβιβασμός των ιμπεριαλιστικών αυτών κρατών με τον σοσιαλισμό.
Η χρησιμοποίηση της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι τον Αύγουστο του 1945, ενώ ο πόλεμος επί της ουσίας έχει λήξει, υπήρξε για τις ΗΠΑ, η πρώτη σοβαρή μάχη του «ψυχρού πολέμου.
Στις 5 Μάρτη του 1946 ο Ουίνστον Τσόρτσιλ δίνει και επίσημα το σύνθημα για τον ψυχρό πόλεμο, όταν παρουσία του Αμερικανού προέδρου Χάρι Τρούμαν, μιλώντας στο Φούλτον του Μιζούρι των ΗΠΑ, σημείωνε ανάμεσα στα άλλα: «Από το Στετίνο στη Βαλτική μέχρι την Τεργέστη στην Αδριατική ένα σιδηρούν παραπέτασμα έχει απλωθεί κατά μήκος της ηπείρου (…). Η απειλή μιας νίκης της τυραννίας βαραίνει πάνω στη στέγη κάθε σπιτιού, πάνω στο κεφάλι κάθε ανθρώπινου πλάσματος. Η πείρα μου από τον πόλεμο, μου έδειξε ότι οι Ρώσοι δε σέβονται παρά μόνο τη βία (…). Η στενή συμμαχία αγγλόφωνων λαών, η οργανωμένη αεροπορική και ναυτική συνεργασία των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας αποτελούν τη μόνη οδό των ελευθεριών μας (…).και κατέληξε με το σύνθημα πως «Μαζί, αδελφικά ενωμένοι θα είμαστε οι κύριοι του μέλλοντος…».
Ο Τσόρτσιλ, διατυπώνει ουσιαστικά πρόταση, για μια στρατιωτικοπολιτική συμμαχία του καπιταλιστικού κόσμου, για να αντιμετωπίσει το διεθνές επαναστατικό κίνημα και την ΕΣΣΔ.
Γεγονότα που προηγήθηκαν και καθόρισαν την ίδρυση του ΝΑΤΟ
Η προετοιμασία της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας χρειαζόταν χρόνο, γιατί απαιτούσε τη δημιουργία κατάλληλου περιβάλλοντος, που θα επέτρεπε την ύπαρξη και δράση της.
Στις 4 Μάρτη του 1947, οκτώ μέρες πριν την διακήρυξη του Δόγματος Τρούμαν, η Μ. Βρετανία και η Γαλλία υπέγραφαν τη Συνθήκη της Δουνκέρκης, διάρκειας 50 ετών, που προέβλεπε την υποχρέωση των δύο μερών να αντιμετωπίσουν από κοινού μια ενδεχόμενη μελλοντική γερμανική επίθεση.
Το Δόγμα Τρούμαν – Σχέδιο Μάρσαλ
12 Μάρτη του 1947. Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Χ. Τρούμαν ανέβηκε στο βήμα του Κογκρέσου για να εκφωνήσει έναν από τους σημαντικότερους πολιτικούς λόγους που ακούστηκαν ποτέ σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα.
«Κύριε πρόεδρε – άρχισε το λόγο του ο Χ. Τρούμαν – μέλη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών η σοβαρότης της καταστάσεως την οποία αντιμετωπίζει σήμερον ο κόσμος, καθιστά αναγκαίαν την εμφάνισίν μου ενώπιον της κοινής συνεδριάσεως του Κογκρέσου. Η εξωτερική πολιτική και η εθνική ασφάλεια της χώρας ταύτης υφίστανται άμεσον τον αντίκτυπον. Μία άποψις της παρούσης καταστάσεως την οποίαν επιθυμώ να παρουσιάσω προς υμάς κατά την στιγμήν ταύτην διά να χρησιμεύση προς μελέτην και λήψιν αποφάσεως αναφέρεται εις την Ελλάδαν και εις την Τουρκίαν».
Αποκαλύπτοντας μάλιστα τους ουσιαστικότερους λόγους για τους οποίους οι ΗΠΑ θα έπρεπε να δώσουν βοήθεια στην Ελλάδα και στην Τουρκία, υπογράμμισε: «Εάν η Ελλάς περιπέση εις τον έλεγχον μιας ενόπλου μειοψηφίας το αποτέλεσμα επί της γείτονος Τουρκίας θα είναι άμεσον και σοβαρόν. Σύγχυσις και ανωμαλία θα διαχυθούν εις ολόκληρον την Μέσην Ανατολήν. Έτσι μάλλον η εξαφάνισις της Ελλάδος ως ανεξαρτήτου κράτους θα ασκήση βαθείαν επίδρασιν εφ’ όλων των χωρών της Ευρώπης… Αν δεν βοηθήσωμεν την Ελλάδαν και την Τουρκίαν κατά την μοιραίαν ταύτην ώρα το αποτέλεσμα θα είναι βαρυσήμαντον διά την Δύσιν και την Ανατολήν».
5 Ιούνη 1947.Το σχέδιο Μάρσαλ παρουσιάστηκε στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και οφείλει το όνομά του στον στρατηγό των ΗΠΑ Τζορτζ Κάτλετ Μάρσαλ, που τον Γενάρη του 1947 είχε γίνει υπουργός Εξωτερικών.
Ο ίδιος ο Χ. Τρούμαν έλεγε για το δόγμα που έφερε το όνομά του και το Σχέδιο Μάρσαλ «το εν και το άλλο αποτελούν τα δύο ήμισυ του ιδίου καρυδιού».σηµατοδότησε µία νέα εποχή για την
Αµερικανική εξωτερική πολική .Στο «Σχέδιο Μάρσαλ» συμμετείχαν 16 ευρωπαϊκές χώρες: Μ. Βρετανία, Δυτική Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Σουηδία, Νορβηγία, Δανία, Ιρλανδία, Ισλανδία, Πορτογαλία, Αυστρία, Ελλάδα και Τουρκία. Αυτές οι 16 χώρες συνέστησαν τον Οργανισμό Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας (OEEC) πρόγονο του μετέπειτα Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης του γνωστού σήμερα ΟΟΣΑ. Ο OEEC αποσκοπούσε στη διαχείριση του Σχεδίου Μάρσαλ.
Το Σχέδιο ικανοποιούσε ταυτόχρονα δύο στόχους: Την καπιταλιστική ανόρθωση της Δυτικής Ευρώπης και την αναπαραγωγή των αμερικανικών υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων.
Για την Ελλάδα ειδικότερα εξυπηρετούσε την ασφαλέστερη ένταξή της στο ευρωπαϊκό καπιταλιστικό σύστημα και την αποτελεσματικότερη αξιοποίησή της στα στρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ για την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.
Η άμεση αμερικανική βοήθεια προς την Ελλάδα τερματίστηκε το 1962. Ενώ την ίδια χρονιά (28/2/1962) κυρώθηκε και τέθηκε σε ισχύ (1/11/1962) η Συμφωνία Σύνδεσης της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ).
Σήμερα γίνονται ακόμα ποιο ξεκάθαροι οι στόχοι και τα αποτελέσματα του «Σχεδίου Μάρσαλ», με τη μετατροπή της Ελλάδας σε αγκυροβόλιο και ορμητήριο των Αμερικανο- νατοϊκών για την εξαπόλυση ιμπεριαλιστικών πολέμων.
Έτσι, δεν είναι δύσκολο να καταλήξει κανείς σε συμπεράσματα για το ρόλο, τις μεθόδους και τα «οφέλη» της ύπουλης αμερικάνικης βοήθειας. Γνώση χρήσιμη για το παρόν και το μέλλον.
Άλλες συνθήκες που προηγήθηκαν του ΝΑΤΟ
Στη Συνθήκη της Δουνκέρκης οι Ηνωμένες Πολιτείες απάντησαν με τη Συνθήκη του Ρίο, που υπογράφηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1947 από τις ΗΠΑ και τις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Η Συνθήκη προέβλεπε την υποχρέωση της συλλογικής άμυνας των συμβαλλόμενων μερών εναντίον πάσης επιθέσεως απ’ οπουδήποτε κι αν προερχόταν. Ετσι, μ’ αυτό τον τρόπο, οι ΗΠΑ έβαζαν πρώτα μια τάξη στην αυλή τους, θέτοντας την αμερικανική ήπειρο υπό τον έλεγχό τους. Η Συνθήκη του Ρίο μετεξελίχτηκε στον «Οργανισμό Αμερικανικών κρατών» από τον οποίο αποβλήθηκε η Κούβα το 1962 καθώς «η προσχώρηση οποιουδήποτε κράτους-μέλους του ΟΑΚ στον μαρξισμό-λενινισμό είναι ασύμβατη με το διαμερικανικό σύστημα», όπως ανέφερε η σχετική απόφαση.
Το 1948 έγινε η πιο σημαντική κίνηση συγκρότησης συνασπισμού στην Ευρώπη πριν την ίδρυση του ΝΑΤΟ. Στις 4 Μάρτη 1948 ύστερα από βρετανική πρωτοβουλία συγκεντρώθηκαν στις Βρυξέλλες, για να συζητήσουν τους όρους σύναψης συνθήκης αμοιβαίας βοήθειας, οι υπουργοί Εξωτερικών της Μ. Βρετανίας, της Γαλλίας, του Βελγίου, του Λουξεμβούργου και της Ολλανδίας. Στις 17 Μάρτη 1948 υπογράφηκε τελικά η Συνθήκη των Βρυξελλών, με την οποία συγκροτήθηκε η «Δυτική Ένωση» των 5 προαναφερόμενων κρατών.
Στις 11 Ιουνίου 1948 η Αμερικανική Γερουσία πήρε την επονομαζόμενη «απόφαση Βάντεμπεργκ», βάσει της οποίας η κυβέρνηση των ΗΠΑ εξουσιοδοτούνταν να συνάπτει, εν καιρώ ειρήνης, συμμαχίες έξω από την αμερικανική ήπειρο. Επρόκειτο στην ουσία για μια απόφαση που έδινε το «πράσινο φως» για τη συγκρότηση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας
Οι κινήσεις αυτές που προηγούνται της ίδρυσης του ΝΑΤΟ θα έχουν ως τελική τους κατάληξη την Ατλαντική Συμμαχία, όχι γιατί εκεί αποσκοπούσαν από την αρχή, αλλά επειδή σε μια πορεία φάνηκε καθαρά πως τίποτα δεν μπορούσε να γίνει χωρίς τη σφραγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αύριο Πέμπτη 25 Φλεβάρη θα δημοσιευθεί το δεύτερο μέρος της «ματωμένης ιστορίας του ΝΑΤΟ» με θέμα την ίδρυση του ΝΑΤΟ.
