«Αναχαιτίζουμε, ανακόπτουμε, διαλύουμε (…) Αν δεχτούμε επίθεση, είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε απόψε». Με λόγια όπως αυτά, ο ανώτατος διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ευρώπη (SACEUR), στρατηγός Αλέξους Γκρίνκεβιτς, παρουσίασε την αποκαλούμενη «Θεωρία της Νίκης» (Theory of Victory) στο Φόρουμ Ασφαλείας της Βαρσοβίας. Το πολεμικό αυτό μανιφέστο καταλήχθηκε περίπου τρεις μήνες πριν και η τελική εκδοχή παραμένει διαβαθμισμένη.
Πίσω από τις διακηρύξεις περί «άμυνας», ξεδιπλώνεται η πολεμική προετοιμασία του ΝΑΤΟ. Ο Γκρίνκεβιτς επικαλέστηκε το ρητό «ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να διατηρήσεις την ειρήνη είναι να προετοιμάζεσαι για τον πόλεμο» και το συνέδεσε με το δόγμα της «ειρήνης μέσω της ισχύος» της σημερινής κυβέρνησης Τραμπ. «Η αποτροπή της σύγκρουσης απαιτεί ετοιμότητα για πόλεμο. Και η ετοιμότητα απαιτεί να σχεδιάζουμε με βάση όσα είναι δυνατά, όχι μόνο όσα είναι πιθανά», είπε χαρακτηριστικά.
Το τρίπτυχο που συμπύκνωσε τον σχεδιασμό του ΝΑΤΟ είναι το εξής: «Θα αναχαιτίσουμε την αρχική επίθεση. Αν η επίθεση συνεχιστεί, θα την ανακόψουμε και θα εμποδίσουμε την προέλαση του εχθρού. Και, αν χρειαστεί, θα διαλύσουμε τις εχθρικές δυνάμεις και το επιχειρησιακό σύστημα πολέμου που βρίσκεται απέναντί μας». Το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται να δώσει άμεσα έναν μεγάλης κλίμακας πόλεμο, με σχέδια «επί χάρτου» για πλήγματα που αποδιοργανώνουν συνολικά τη δυνατότητα του αντιπάλου να συνεχίσει τον πόλεμο, να αναπληρώνει τις απώλειες και να στηρίζει τις επιχειρήσεις του.
Οπως εξήγησε ο διοικητής του ΝΑΤΟ, η αρχική αναχαίτιση της επίθεσης αποτελεί μόνο το πρώτο στάδιο. Στη συνέχεια, οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις θα επιχειρούν να ανακόψουν την προέλαση του αντιπάλου και «να εξουδετερώσουν το σύνολο του συστήματος που του επιτρέπει να διεξάγει πόλεμο». «Αυτό περιλαμβάνει όχι μόνο την ίδια την επιτιθέμενη δύναμη, αλλά και οτιδήποτε άλλο την υποστηρίζει, τη συντηρεί ή τη διοικεί», πρόσθεσε, δίνοντας έμφαση στη διακοπή του ανεφοδιασμού και στην καταστροφή της γραμμής υποστήριξης των αντίπαλων στρατευμάτων. Αλλά και σε επιθέσεις εναντίον άλλων κρατών που θα εμπλακούν, προδιαγράφοντας την καταιγιστική κλιμάκωση και γενίκευση του πολέμου.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτική για το εύρος του σχεδιασμού ήταν η συζήτηση που ακολούθησε την ομιλία, όταν τέθηκε το ενδεχόμενο ταυτόχρονης πολεμικής εμπλοκής στην Ευρώπη και στον Ινδο-Ειρηνικό, όπου οι αμερικανοΝΑΤΟικές δυνάμεις θα χρειαστεί να διεξάγουν μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις. Ο Γκρίνκεβιτς απάντησε πως το «δόγμα» τους «ασφαλώς λαμβάνει υπόψη αυτό το ενδεχόμενο και στην πραγματικότητα, οφείλει να το κάνει». Επικαλέστηκε, μάλιστα, την ταυτόχρονη εξέλιξη των πολέμων στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, η οποία, όπως είπε, έδωσε στο ΝΑΤΟ τη δυνατότητα να διαπιστώσει τις πιέσεις που μπορεί να δεχτεί το πολεμικό του σύστημα και να προσαρμόσει τις δυνατότητές του.
Βέβαια, αν κάτι επιβεβαίωσε η σύγκρουση στα δυο αυτά μέτωπα, είναι ο βαθύς διχασμός του ΝΑΤΟ και ότι οι ΗΠΑ έχουν απολέσει τη δυνατότητα να κάνουν δυο πολέμους ταυτόχρονα. Αυτό προδίδουν η δυσκολία τους στον ανεφοδιασμό με όπλα και πυρομαχικά, τα σκουριασμένα από τις πολυήμερες αποστολές αεροπλανοφόρα, οι διαμαρτυρίες των συμμάχων στη Μέση Ανατολή ότι δεν αισθάνονται πια ασφαλείς κάτω από την ομπρέλα των ΗΠΑ, αλλά και των ΝΑΤΟικών εταίρων στον Ινδο-Ειρηνικό, για τη μεταφορά αμερικάνικων αμυντικών συστημάτων στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής, που τους αφήνει εκτεθειμένους στην ανταγωνίστρια Κίνα.
Για να θολώσει τα νερά, το ΝΑΤΟικό γεράκι υποστήριξε ότι το ΝΑΤΟ δεν έχει «ανάγκη ούτε κίνητρο να κλιμακώσει» και πως «το βάρος της κλιμάκωσης θα πέσει αποκλειστικά στον επιτιθέμενο. Εκείνος και μόνο εκείνος θα φέρει το πλήρες ηθικό, πολιτικό και στρατηγικό βάρος της απόφασης για το αν θα το κάνει», ανέφερε. Πέρα από λεονταρισμοί, εν είδει «προειδοποιήσεων» προς τη Ρωσία, το παραμύθι του επιτιθέμενου και του αμυνόμενου σε συνθήκες ιμπεριαλιστικού πολέμου δεν έχει δράκο. Αλλωστε, πάει πολύ να εμφανίζουν το ΝΑΤΟ ως «αμυνόμενο», όταν δεν έχει αφήσει πέτρα πάνω στην πέτρα από την Μαύρη Θάλασσα μέχρι τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή!
Η μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα και οι ανταγωνισμοί που απογειώνονται, κάνουν την αστική τάξη κάθε χώρας λυσσασμένο θηρίο για τη μοιρασιά της λείας. Τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα είναι σε διάταξη μάχης, εξοπλίζονται ως τον λαιμό για την κλιμάκωση που είναι ανεπίστρεπτη και οι μεταξύ τους επιθέσεις (οικονομικές, υβριδικές, ένοπλες) είναι καταιγιστικές. Η γενίκευση του πολέμου κρέμεται κάθε στιγμή από μια τρίχα και το ενδεχόμενό της έρχεται όλο και πιο κοντά.
Το κρίσιμο ερώτημα για την εργατική τάξη είναι πώς θα δοθεί διέξοδος από το σφαγείο του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Η απάντηση βρίσκεται στην αυτοτελή οργάνωση και την ενίσχυση της κοινής πάλης των λαών ενάντια στις αστικές τάξεις και τις συμμαχίες τους. Ενάντια στους πολεμικούς σχεδιασμούς, για απεμπλοκή από τους πολέμους και τις επεμβάσεις, στον αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, που γεννά την εκμετάλλευση και τους πολέμους.
Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη “Αποκαλυπτικά” του Ριζοσπάστη
