Ο λόγος… για την “ατομική ευθύνη”

Κορονοϊός
Φωτό Αρχείου / Πηγή: EUROKINISSI

Πολύς ο λόγος για την ατομική ευθύνη. Κουβέντα όμως, για όλους αυτούς που κυβέρνησαν για δεκαετίες αυτό τον τόπο και ευθύνονται για  τις τραγικές ελλείψεις του συστήματος υγείας, που είναι διαχρονικές και ήταν γνωστές πριν την εμφάνιση του κορονοϊού. Ούτε λόγος για τα αποτελέσματα της αντιλαϊκής πολιτικής, που ακολούθησαν όλες οι κυβερνήσεις, με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ για την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση της υγείας. Ούτε λόγος για την αντιμετώπιση της υγείας ως “κόστος” και “ατομικής ευθύνης”. Για τη στήριξη της κερδοφορίας των ομίλων, για τη διασφάλιση των ματωμένων πλεονασμάτων.

Τραγικές ελλείψεις στην Υγεία

Αυτή η πολιτική ακυρώνει στην πράξη τις μεγάλες επιστημονικές και τεχνολογικές δυνατότητες, που υπάρχουν σήμερα, για την κάλυψη όλων των αναγκών πρόληψης και περίθαλψης του λαού. Έτσι φτάσαμε να λειτουργούν σήμερα μόνο 550 κλίνες ΜΕΘ, ενώ χρειάζονταν 3.500 πριν την εμφάνιση της επιδημίας του κορονοϊού. Αυτές οι ελλείψεις δεν προέκυψαν τυχαία, δεν είναι αντικειμενικές.

Το όποιο σχέδιο  πρόληψης, μείωσης της διασποράς και αντιμετώπισης της νόσησης από τον κορονοϊό με δεδομένες τις τεράστιες ελλείψεις είναι ασυμβίβαστα. Ελλείψεις σε έμψυχο δυναμικό και υλικοτεχνική υποδομή, με εξουθενωμένους γιατρούς και νοσηλευτές, με ΤΕΠ υποστελεχωμένα , κλίνες ΜΕΘ και ΜΑΦ κλειστές λόγω υποστελέχωσης.

Η υποκρισία των υπεύθυνων

Τα χειροκροτήματα στους γιατρούς και τους νοσηλευτές από τους σημερινούς αλλά και τους προηγούμενους κυβερνώντες ,που έχουν διαλύσει τη Δημόσια Υγεία, προκαλούν οργή στους μαχόμενους υγειονομικούς. Οι οποίοι δίνουν αυτές τις μέρες άνιση μάχη με το θάνατο. Κάποτε τους λοιδορούσαν ότι τα αιτήματα για ενίσχυση του Δημόσιου συστήματος Υγείας από τον κρατικό προϋπολογισμό. Ισχυρίζονταν ότι τα αιτήματα για προσλήψεις και εξοπλισμό ήταν μαξιμαλιστικά και ανέφικτα. Σήμερα όλος ο λαός καταλαβαίνει ότι ήταν ανάγκη και για το χθες και για το σήμερα και για το αύριο. 

Η προπαγανδιστική κυβερνητική εκστρατεία, που εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά στην ατομική ευθύνη του κάθε πολίτη και ζητά εθνική ομοψυχία για τη στήριξη της κυβερνητικής πολιτικής, όχι μόνο συσκοτίζει το πραγματικό πρόβλημα, αλλά καλύπτει μια τρύπα και ανοίγει μία άλλη.

Ο λαός δεν μπορεί ούτε πρέπει να πληρώσει ξανά! Καμία «ομοψυχία» καμία συναίνεση με αυτούς και τις πολιτικές τους.

Η λήψη των αναγκαίων μέτρων απαιτεί εναντίωση στις δεσμεύσεις της ΕΕ και την πολιτική στήριξης της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων. Πολιτική που θυσιάζει την ικανοποίηση των αναγκών του λαού στο βωμό της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Τα αναγκαία μέτρα περιορισμού και πρόληψης στον πληθυσμό για να εφαρμοστούν υποχρεωτικά, πρέπει να συνοδεύονται και με αντίστοιχα μέτρα προστασίας των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων των ίδιων των εργαζομένων.

Ο κορονοϊός θα φύγει ενώ ο καπιταλιστικός ιός, που μολύνει τις  πολιτικές που παράγουν τα θύματα των επιδημιών και της καραντίνας, θα μείνει, αν δεν τον πατάξουν οι εργαζόμενοι.

Δείτε ακόμα...