Με το «όραμά» του για έναν «νέο πατριωτισμό» και έναν «δημοκρατικό καπιταλισμό» που μεταφράζεται σε ένα πολιτικό πλαίσιο βγαλμένο από τα «ιερά και τα όσια» του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, το οποίο πλασάρει με την τρόπο και τις συνταγές της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας, η οποία ιστορικά έχει αναλάβει τον πρώτο ρόλο στην ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας στους στόχους του κεφαλαίου, ο πρώην πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας «επανασυστήνεται», διεκδικώντας να αναλάβει ξανά κυβερνητική εξουσία, πατώντας και σε ένα ξεδιάντροπο προμοτάρισμα από τα αστικά ΜΜΕ.
Το «κόμμα Τσίπρα», όπως και το «κόμμα Καρυστιανού», αλλά και «το πιθανό κόμμα Σαμαρά» είναι στο επίκεντρο των διεργασιών που βρίσκονται σε εξέλιξη, για τις αναδιατάξεις που έχει ανάγκη το πολιτικό σύστημα, σε συνθήκες κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και συγκρούσεων, βαθέματος της εμπλοκής του ελληνικού αστικού κράτους σε αυτούς, αλλά και πιθανών εξελίξεων στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Και όλα αυτά ενόψει και μιας νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης.
Στόχος των αστικών επιτελείων, παρά τις επιμέρους αντιθέσεις τους, είναι η «σταθερότητα» του συστήματος, της καπιταλιστικής οικονομίας, του κράτους και των κυβερνήσεων. Και «δια γυμνού οφθαλμού» φαίνονται τα τμήματα της αστικής τάξης που προωθούν τα σχέδια για τη δημιουργία ενός σοσιαλδημοκρατικού σχήματος με επικεφαλής τον Αλ. Τσίπρα. Έχοντας ως δεδομένο ότι το σχήμα αυτό, όπως και τα άλλα αστικά κόμματα, δεν θέτουν σε αμφισβήτηση στρατηγικού χαρακτήρα πολιτικές επιλογές τις οποίες ακολουθεί η κυβέρνηση της ΝΔ.
Κανένα αστικό κόμμα δεν θέτει σε αμφισβήτηση τις στρατηγικού χαρακτήρα πολιτικές επιλογές τις οποίες ακολουθεί η κυβέρνηση της ΝΔ. Οπως η στροφή στην πολεμική οικονομία, η πολεμική εμπλοκή στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και η αναβάθμιση των στρατηγικών σχέσεων με ΗΠΑ, Ισραήλ, Γαλλία, κράτη του Κόλπου που δικαιολογούνται στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος», η τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων της ΕΕ, η ενεργειακή πολιτική και η μετατροπή της Ελλάδας σε πύλη εισόδου και ενεργειακό κόμβο για τα αμερικανικά ενεργειακά μονοπώλια και η προώθηση μιας σειράς αντιδραστικών αλλαγών και προσαρμογών στη λειτουργία του αστικού κράτους.
Όσο και να προσπαθούν τα αστικά ΜΜΕ των μεγαλοεπιχειρηματιών, αλλά και ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας να παρουσιάσουν το «νέο» σοσιαλδημοκρατικό σχήμα ως «φιλολαϊκό» και «πατριωτικό», δεν μπορούν να κρύψουν την αλήθεια. Ότι ξανασερβίρει τους χρεοκοπημένους μύθους, για την ύπαρξη ενός δήθεν καλού καπιταλισμού και μιας φιλολαϊκής διαχείρισης του βάρβαρου συστήματος που γεννά φτώχεια, εκμετάλλευση και πολέμους.
Όσο και να δηλώνει «πατριώτης» ο πρώην πρωθυπουργός, έχει δώσει με επιτυχία εξετάσεις στην ελληνική αστική τάξη και τους ευρωατλαντικούς. Η κυβέρνησή του διέπρεψε ως «πρωτοπαλίκαρο» του ΝΑΤΟ: Επί των ημερών της πρωθυπουργίας του υπογράφηκε η ΝΑΤΟική Συνθήκη των Πρεσπών για να ανοίξει ο δρόμος διεύρυνσης του ΝΑΤΟ στα Δυτικά Βαλκάνια, ενισχύθηκε η στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ, άρχισε η αναβάθμιση των αμερικανικών βάσεων στη Σούδα, τη Λάρισα και το Στεφανοβίκειο, προωθήθηκε η λεγόμενη «στρατηγική συνεργασία» με το Ισραήλ και το σχήμα 3+1 (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και ΗΠΑ).
«Η κυβέρνησή μου δούλεψε για την αναβάθμιση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων», έλεγε ο ίδιος καμαρώνοντας σε πρόσφατη ομιλία παρουσίασης του βιβλίου του στην Αλεξανδρούπολη.
Οπου βρεθεί και όπου σταθεί υπερασπίζεται φανατικά τη Συμφωνία των Πρεσπών και τον ρόλο της στην «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» των Βαλκανίων. «Σε μια περίοδο που η αποσταθεροποίηση εντείνεται λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, της οικονομικής αντιπαράθεσης με την Κίνα και του πολέμου στη Γάζα, δεν πρέπει να αφήσουμε τα Βαλκάνια να γίνουν ένα ανεξέλεγκτο πεδίο ανταγωνισμού δυνάμεων» έλεγε σε ομιλία του σε εκδήλωση που διοργάνωσαν τα Ιδρύματα Τσίπρα και Ζάεφ τον Ιούνιο 2024 στην Αθήνα.
Χαρακτήρισε μάλιστα αυτήν τη Συμφωνία ως «πρότυπο επίλυσης διαφορών, γιατί αποδεικνύει ότι υπάρχει δρόμος για αμοιβαία αποδεκτές λύσεις στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, με σκοπό την ειρηνική επίλυση χρόνιων προβλημάτων και διενέξεων», απαντώντας σε παρεμβάσεις άλλων ομιλητών για τις ΝΑΤΟικές διευθετήσεις στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Κυπριακό.
Ειδικά για το Κυπριακό, στην ίδια εκδήλωση είχε ζητήσει «την επανεκκίνηση των συνομιλιών από το σημείο που διεκόπησαν στο Κρανς Μοντανά το 2017, όταν επιχειρήσαμε να λύσουμε το μείζον αυτό διεθνές, ευρωπαϊκό και περιφερειακό ζήτημα». Μόνο που στο Κρανς Μοντανά αυτό που συζητιόταν ήταν μια διευθέτηση που θα νομιμοποιούσε και τυπικά τη διχοτόμηση, προωθώντας τον σχεδιασμό ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και Τουρκίας για «λύση» δύο κρατών.
Όσο για το όνομα του «νέου» κόμματος του Αλ. Τσίπρα, δεν είναι η πρώτη φορά που επιδιώκει να καπηλευθεί την ιστορία του λαού μας, την ιστορία των αγώνων στους οποίες είχε πρωταγωνιστικό ρόλο το ΚΚΕ. Ξεκίνησε την θητεία του ως πρωθυπουργός με την επίσκεψή του στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, αλλά μετά μετά από λίγο καιρό ήρθε το 3ο μνημόνιο, στη συνέχεια η στρατηγική συμφωνία με τον «διαβολικά καλό Τραμπ», η συμφωνία με το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ και η ΝΑΤΟικής κοπής Συμφωνία των Πρεσπών.
Ο πραγματικός πατριωτισμός δεν μπορεί να έχει σχέση με τα επικίνδυνα σχέδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που μετατρέπουν την πατρίδα σε ορμητήριο πολέμου σε βάρος άλλων λαών. Ο πραγματικός πατριωτισμός είναι η φιλία και η αλληλεγγύη των λαών, ο διεθνισμός. Όχι ο εθνικισμός και ο κοσμοπολιτισμός που προωθεί το σύστημα.
