Ο «ριζοσπαστικός» δρόμος προς τον «ρεαλισμό» της βαρβαρότητας

Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ
Πηγή: EUROKINISSI

Ο «ριζοσπαστικός ρεαλισμός» είναι σύμφωνα με τον Αλ. Χαρίτση το …ιδεολογικό στίγμα που εξέπεμψε το 3ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Και, όπως εξηγεί σε άρθρο του στην «Αυγή», αυτός αναλύεται σε τρεις άξονες: Πρώτον, στην «αξιοποίηση της γνώσης από την προηγούμενη κυβερνητική θητεία». Που σημαίνει αξιοποίηση της «τεχνογνωσίας» από το τρίτο μνημόνιο, τις «μεταμνημονιακές» δεσμεύσεις, τα πρωτογενή πλεονάσματα, τον νόμο Βρούτση – Αχτσιόγλου, τον «Στρατηγικό Διάλογο» με τις ΗΠΑ για τη μετατροπή της χώρας σε αμερικανοΝΑΤΟικό στρατόπεδο και τόσα άλλα που θα χρειάζονταν σελίδες ολόκληρες για να τα απαριθμήσουμε.

Δεύτερον, στην «επίγνωση των υπαρκτών περιορισμών». Βάζοντας στην εξίσωση τις «αντοχές της οικονομίας», τις «δημοσιονομικά κοστολογημένες» προτάσεις και τις «συμβατικές υποχρεώσεις» απέναντι σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, βεβαιώνει τους επιχειρηματικούς ομίλους ότι τα συμφέροντά τους είναι αδιαπραγμάτευτα. Το απέδειξε άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ τα τρία τελευταία χρόνια ως «αντιπολίτευση» στη ΝΔ, στηρίζοντας το Ταμείο Ανάκαμψης και την «πράσινη μετάβαση», ψηφίζοντας μαζί με την κυβέρνηση τον μισό νόμο Χατζηδάκη (που κατά τ’ άλλα κατήγγειλε), στηρίζοντας την πολιτική της εμπλοκής στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια. Εγγυάται ταυτόχρονα πως ό,τι υπόσχεται για τον λαό μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο είναι «τόσο όσο» για να κατευνάσει τη δυσαρέσκεια που μεγαλώνει, να αποσπάσει ανοχή στην αντιλαϊκή πολιτική και να κατεβάσει ακόμα πιο χαμηλά τον πήχη της απαιτητικότητάς του. Αυτά συνθέτουν άλλωστε την «κοινωνική συνοχή», την οποία εμφανίζεται ως «ικανότερος» να εγγυηθεί.

Τρίτον, στις «ριζοσπαστικές τομές που έχει ανάγκη η κοινωνία». Με δεδομένα τα δύο προηγούμενα, εδώ γελάνε και οι πέτρες! Τι εννοούν άραγε ως «ριζοσπαστικές τομές»; Μα προφανώς τις δεσμεύσεις τους στην προώθηση της «πράσινης ενεργειακής μετάβασης», στην υλοποίηση των στόχων του Ταμείου Ανάκαμψης, στη συνέχιση της ΝΑΤΟικής εμπλοκής, στην «κοινωνική πολιτική» με μέτρα μοιράσματος της φτώχειας και της εξαθλίωσης, πάντα με βάση τις «αντοχές της οικονομίας» κ.ο.κ.

Αυτά όμως που έχει ανάγκη σήμερα ο λαός βρίσκονται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Είναι ουσιαστική προστασία από την ακρίβεια, με μέτρα όπως αυτά που απέρριψε ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με την κυβέρνηση στη Βουλή, όταν το ΚΚΕ κατέθεσε σχετική τροπολογία. Είναι πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και καλύτερες συνθήκες δουλειάς, κόντρα στον νόμο Βρούτση – Αχτσιόγλου και σε όλους τους άλλους αντεργατικούς νόμους που ψήφισαν και υλοποιούν εναλλάξ ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Είναι, τέλος, η απεμπλοκή από τα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, που καθιστούν τη χώρα μας θύτη άλλων λαών και τον λαό μας θύμα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα τον χώνουν βαθύτερα στον ευρωατλαντικό σχεδιασμό, για να αναβαθμίζεται ο ρόλος της αστικής τάξης στους ενεργειακούς και άλλους σχεδιασμούς στην περιοχή.

Ο «ριζοσπαστικός ρεαλισμός» του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας ακόμα δρόμος για τη διαιώνιση της βαρβαρότητας που ζει σήμερα ο λαός, με την ακρίβεια, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την ανακύκλωση της φτώχειας. Είναι «καρότο και μαστίγιο» υποταγής των εργατικών – λαϊκών διεκδικήσεων και προσδοκιών στον «ρεαλισμό» του κεφαλαίου, που σημαίνει συνέχιση, χωρίς ημερομηνία λήξης, των θυσιών για την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη του, σε καπιταλιστική ανάπτυξη και κρίση. Είναι κάλεσμα στον λαό να διαλέξει πώς θα χάσει, όχι αν θα χάσει. Και αφού «θα χάσει που θα χάσει», να διαλέξει το «μικρότερο κακό», που οδηγεί πάντα στο μεγαλύτερο. Είναι τα ίδια «παλιά ξινά» σοσιαλδημοκρατικά σταφύλια, που σερβίρονται αναμασημένα, για να κρυφτεί το πραγματικά ρεαλιστικό – και αναγκαίο – σήμερα για τον λαό: Να παραμερίσει νυν και επίδοξους «σωτήρες», να οργανώσει τον δικό του ριζοσπαστικό, αντικαπιταλιστικό – αντιμονοπωλιακό αγώνα για τα δικαιώματα στη δουλειά και στη ζωή, για τις σύγχρονες ανάγκες του!

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...