Σε βίντεο που ανάρτησε στο λογαριασμό του σε Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης ο Υπολοχαγός (ΥΠ-Π) , Βάιος Τσαπρούνης αναφέρεται στις “δήθεν καλές και αγνές φωνές” που διεκδικούν για τους στρατιωτικούς το “δικαίωμα” να ξεκινήσουν δεύτερη δουλειά!
Μεταξύ άλλων ο κ. Τσαπρούνης σημειώνει πως το πρόβλημα “Είναι ότι οι μισθοί μας είναι εξευτελιστικοί, η υπερεργασία μας απλήρωτη και οι ζωές μας υποταγμένες στην αυθαιρεσία και την εντατικοποίηση. Αντί να διεκδικήσουμε αξιοπρεπείς αποδοχές και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, κάποιοι μας σπρώχνουν στον εργασιακό κανιβαλισμό”.
“Η δουλειά πρέπει να πληρώνεται με βάση τις πραγματικές ανάγκες του στρατιωτικού και της οικογένειάς του, όχι να απαιτεί να βγαίνει “στη γύρα” για δεύτερο μεροκάματο”, τονίζει ο στρατιωτικός.
Ενώ, με νόημα σημειώνει πως “Για να πληρωθούν τα νυχτερινά, η υπερεργασία και να αυξηθούν πραγματικά οι αποδοχές μας, “δεν υπάρχουν λεφτά”. Όμως για εξοπλισμούς δισεκατομμυρίων προς όφελος των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών, για διαρκή συμμετοχή σε ασκήσεις και αποστολές στο εξωτερικό, υπάρχουν και λεφτά και κονδύλια και πόροι και βούληση. Η συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ απομυζά δισεκατομμύρια που θα μπορούσαν να στηρίξουν τον λαό και τους στρατιωτικούς”.
Ολόκληρο το σχόλιο του κ. Τσαπρούνη:
“Το τελευταίο διάστημα, πληθαίνουν οι φωνές που, δήθεν με καλές και αγνές προθέσεις, διεκδικούν για τους στρατιωτικούς το “δικαίωμα” να εργαστούν και σε δεύτερη δουλειά, εκτός των Ενόπλων Δυνάμεων.
Αιτιολογία; Ότι δεν φτάνουν οι μισθοί για να ζήσει κανείς.
Ας είμαστε ξεκάθαροι: το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν έχουμε αρκετές δουλειές ή δεν μας αφήνουν να δουλέψουμε περισσότερο. Ήδη υπερβάλλουμε εργασίας. Είναι ότι οι μισθοί μας είναι εξευτελιστικοί, η υπερεργασία μας απλήρωτη και οι ζωές μας υποταγμένες στην αυθαιρεσία και την εντατικοποίηση. Αντί να διεκδικήσουμε αξιοπρεπείς αποδοχές και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, κάποιοι μας σπρώχνουν στον εργασιακό κανιβαλισμό, στη συμβιβασμένη “λύση” της πολυαπασχόλησης, ανοίγοντας επικίνδυνους δρόμους για τη νομιμοποίηση της φτώχειας και της ελαστικοποίησης της στρατιωτικής ιδιότητας.
Η δουλειά μας είναι μία και μοναδική: Να υπηρετούμε τον λαό και τα εθνικά μας κυριαρχικά δικαιώματα με συνέπεια, με κόπο, με αυτοθυσία. Και αυτή η δουλειά πρέπει να πληρώνεται με βάση τις πραγματικές ανάγκες του στρατιωτικού και της οικογένειάς του, όχι να απαιτεί να βγαίνει “στη γύρα” για δεύτερο μεροκάματο.
Η απάντηση δεν είναι “δεύτερη και Τρίτη δουλειά”.
Η απάντηση είναι:
- Καταβολή της αποζημίωσης για το σύνολο της νυκτερινής εργασίας, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
- Αποζημίωση για την υπερεργασία και την ετοιμότητα, χωρίς νομικίστικες υπεκφυγές.
- Κατακόρυφη αύξηση των αποδοχών, ώστε να ζούμε με αξιοπρέπεια.
- Μείωση του ωραρίου, ώστε να μη θυσιάζουμε τη ζωή και την υγεία μας. Δουλεύουμε για να ζούμε. Δεν ζούμε για να δουλεύουμε.
- Ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης, εκμηδενίζοντας τα ατυχήματα, την πίεση και το άγχος που ευθύνεται για πλήθος καρδιολογικών και ψυχολογικών προβλημάτων.
Η αποδοχή της δεύτερης εργασίας όχι μόνο νομιμοποιεί την υπάρχουσα αδικία, αλλά ενδέχεται να ανοίξει τον δρόμο για ακόμα χειρότερα: πάγωμα ή και μείωση μισθών, επέκταση της “ευελιξίας”, αύξηση της ανεργίας με τη διάσπαση των αναγκών σε περισσότερα χέρια φτηνής εργασίας.
Η λύση βρίσκεται στη συλλογική διεκδίκηση, στην οργάνωση, στην πάλη και όχι στην ατομική διαχείριση της φτώχειας. Και ας μην έχουμε αυταπάτες: Για να πληρωθούν τα νυχτερινά, η υπερεργασία και να αυξηθούν πραγματικά οι αποδοχές μας, “δεν υπάρχουν λεφτά”.
Όμως για εξοπλισμούς δισεκατομμυρίων προς όφελος των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών, για διαρκή συμμετοχή σε ασκήσεις και αποστολές στο εξωτερικό, υπάρχουν και λεφτά και κονδύλια και πόροι και βούληση. Η συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ απομυζά δισεκατομμύρια που θα μπορούσαν να στηρίξουν τον λαό και τους στρατιωτικούς, ενώ ταυτόχρονα βάζει το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων στην πρώτη γραμμή επικίνδυνων αποστολών, χωρίς καμία σχέση με την κύρια αποστολή μας.
Οι τελευταίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και η εμπλοκή της χώρας μας και των Ενόπλων Δυνάμεων αποδεικνύουν ότι βρισκόμαστε με τη θηλιά στον λαιμό. Η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται – κατακτιέται με αγώνα, κόντρα σε αυτούς που μας ονειρεύονται ως το φθηνό, ευέλικτο και εφεδρικό εργατικό δυναμικό.
Εμείς δεν είμαστε “ευέλικτοι”. Είμαστε στρατιωτικοί – και είμαστε άνθρωποι, όχι αναλώσιμοι. Δεν ζητάμε ψίχουλα ή άδειες για να δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Απαιτούμε ολόκληρη τη ζωή που μας αξίζει”.
