Εργαζόμενοι και αξιωματικοί στην πολεμική βιομηχανία στον αγώνα μαζί με τον λαό ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για μια Ελλάδα χωρίς φτώχεια και εκμετάλλευση.
Σε μια περίοδο που ο κόσμος φλέγεται από πολέμους και οι ανταγωνισμοί ΗΠΑ – ΕΕ – ΝΑΤΟ με την Κίνα και τη Ρωσία οξύνονται επικίνδυνα, οι βιομηχανίες παραγωγής στρατιωτικού υλικού ήδη καρπώνονται τα οφέλη της πολεμικής στροφής της οικονομίας. Η ΕΕ και τα κράτη – μέλη αυξάνουν διαρκώς τις δαπάνες για την «άμυνα», ενώ δισεκατομμύρια ευρώ ρέουν προς τους επιχειρηματικούς ομίλους μέσω εξοπλιστικών προγραμμάτων, όπως το SAFE και το «ReArm Europe».
Η βιομηχανία στρατιωτικού υλικού στελεχώνεται από ειδικευμένο προσωπικό με διαφορετικές ειδικότητες και θέσεις εργασίας, καθώς και από απόστρατους.
Οι εργοδότες δεν επιδιώκουν μόνο να έχουν καλές σχέσεις με το υπουργείο Αμυνας, αλλά έχουν συμφέρον να διατηρούν στενούς δεσμούς με το κράτος συνολικά, τους μηχανισμούς εξοπλισμών, διεθνείς στρατιωτικές συμμαχίες, χρηματοδοτικά προγράμματα και πολιτικούς σχεδιασμούς.
Οι κύκλοι εργασιών των βιομηχανιών παραγωγής στρατιωτικού υλικού εκτοξεύονται, νέες επενδύσεις προχωρούν, ενώ εντείνονται οι εξαγορές και οι επενδύσεις από τσέχικα, ισραηλινά, γαλλικά και αμερικανικά συμφέροντα. Ταυτόχρονα οξύνονται και οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα ίδια τα καπιταλιστικά κράτη και τις εταιρείες τους.
Τα χρήματα αυτά προέρχονται από τη φοροληστεία του λαού, από νέα βάρη και περικοπές στην Υγεία, στην Παιδεία, στην προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Για τους εργαζόμενους η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική από τα πανηγύρια της εργοδοσίας για την «ανάπτυξη». Η πολεμική οικονομία μεταφράζεται σε εντατικοποίηση, με τους εργαζόμενους να δουλεύουν σε πολλά προγράμματα αλλά και σε πολλές θέσεις εργασίας. Την ίδια στιγμή που υπάρχουν εξαντλητικά ωράρια, υπάρχει αυστηροποίηση στην τήρηση των χρόνων και με τα νέα μέσα παραγωγής. Σε αρκετές περιπτώσεις γίνονται υπερωρίες και σχεδιάζονται βάρδιες που σε πολλές βιομηχανίες είναι 24ωρες και 7ήμερες. Υπάρχει ένα ατελείωτο τρέξιμο για «να βγει το project». Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να παλεύουν για να βγει ο μήνας.
Η καπιταλιστική ανάπτυξή τους χτίζεται πάνω στα τσακισμένα εργασιακά δικαιώματα, στην απουσία Συλλογικών Συμβάσεων, στην ατομική διαπραγμάτευση και στην ανασφάλεια. Φαίνεται ότι γίνεται προσπάθεια να περάσουν όλους τους αντεργατικούς νόμους, όπως για το 13ωρο.
Τα συμφέροντα των εργαζομένων συγκρούονται με τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών τους
Σε αυτό το πλαίσιο, μεγαλώνει η προσπάθεια από την κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα να στοιχηθούν οι εργαζόμενοι πίσω από τα συμφέροντα της εργοδοσίας. Ειδικά όσοι δουλεύουν στην παραγωγή στρατιωτικού υλικού δέχονται καθημερινά την πίεση να θεωρήσουν «εθνικό καθήκον» την εντατικοποίηση, τις θυσίες και τη σιωπή απέναντι στους πολεμικούς σχεδιασμούς.
Κυβέρνηση, εργοδοσία και εργοδοτικός συνδικαλισμός επιμένουν να βαφτίζουν την πολεμική βιομηχανία «αμυντική». Δεν το κάνουν τυχαία. Από τη μια επιδιώκουν να ταυτίζουν τα συμφέροντα των εργαζομένων με τα συμφέροντα των βιομηχάνων και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, ώστε να αποδεχτούν ότι πρέπει να δουλεύουν ασταμάτητα, να κυνηγάνε υπερωρίες και να ζούνε με ανασφάλεια, «για το καλό της πατρίδας». Από την άλλη θέλουν η συνείδηση των εργαζομένων να ταυτίζεται και να υπακούει στους πολέμους και στα συμφέροντά τους.
Την ίδια ώρα λένε ότι δεν πρέπει να έχουν οι εργαζόμενοι άποψη για τους πολέμους. Οτι όσοι εργάζονται στην πολεμική βιομηχανία οφείλουν να σωπαίνουν, να αποδέχονται πως όλα γίνονται στο όνομα της «άμυνας».
Αλλά για ποια «άμυνα» μιλούν;
Οταν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής κατευθύνεται στο εξωτερικό. Οταν η Ελλάδα μετατρέπεται σε μια απέραντη αμερικανοΝΑΤΟική βάση. Οταν φρεγάτες, F-16 και πυραυλικά συστήματα αξιοποιούνται στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Οταν η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς μετατρέπει τον λαό μας σε στόχο αντιποίνων.
Οι εργαζόμενοι στην πολεμική βιομηχανία δεν πρέπει να στοιχηθούν κάτω από καμία ξένη σημαία και κανέναν ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό. Δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τους ανταγωνισμούς των εκμεταλλευτών. Δεν έχουν κοινά συμφέροντα με τους επιχειρηματικούς ομίλους που θησαυρίζουν από τον πόλεμο.
Η εργατική τάξη δεν πρέπει να διαλέγει ποιος ιμπεριαλιστής είναι «καλύτερος». Η θέση της είναι απέναντι σε όσους σπρώχνουν τους λαούς στη σφαγή για τα κέρδη και τη γεωπολιτική κυριαρχία. Η δύναμή της βρίσκεται στην οργάνωση, στην ταξική αλληλεγγύη και στην πάλη ενάντια στην πολιτική που εμπλέκει τη χώρα στους πολέμους.
Γι’ αυτό και η εργοδοσία θέλει εργαζόμενους φοβισμένους και σιωπηλούς. Χτυπά τη συνδικαλιστική δράση, αξιοποιεί τον εργοδοτικό συνδικαλισμό και καλλιεργεί αυταπάτες ότι δήθεν «από την ανάπτυξη κάτι θα πάρουν και οι εργαζόμενοι». Δεν είναι τυχαίες οι απολύσεις, η τρομοκράτηση πρωτοπόρων εργαζομένων, η προσπάθεια επιβολής σιγής νεκροταφείου για τα ζητήματα του πολέμου και της εμπλοκής της χώρας. Οι εργάτες και οι αξιωματικοί στην πολεμική βιομηχανία πρέπει να τάσσονται ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Η σωστή πλευρά της Ιστορίας βρίσκεται με τους λαούς και όχι με τα κέρδη της πολεμικής βιομηχανίας
Στη σχεδιασμένη προπαγάνδα που απαιτεί από τους εργαζόμενους να σωπαίνουν οι εργαζόμενοι, πρέπει να απαντούν με τους στίχους του Μπέρτολτ Μπρεχτ από το «Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου»:
Ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ. Ξέρει να πετάει. Ξέρει και να σκοτώνει.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα: Ξέρει να σκέφτεται.
Αυτό το «ελάττωμα» φοβούνται περισσότερο. Να σκέφτονται, να οργανώνονται, να αγωνίζονται.
Ο Β. Ι. Λένιν, μέσα στη φωτιά του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, τόνιζε ότι η εργατική τάξη δεν έχει κανένα συμφέρον να πολεμά «κάτω από ξένη σημαία», κάτω δηλαδή από τη σημαία της αστικής τάξης και των μονοπωλίων. Η θέση αυτή παραμένει επίκαιρη.
Η Ιστορία δείχνει ότι οι εργάτες δεν ήταν ποτέ καταδικασμένοι να υπηρετούν σιωπηλά τις πολεμικές μηχανές των εκμεταλλευτών. Από τους εργάτες των πολεμικών εργοστασίων της Ρωσίας το 1917 που ύψωσαν το σύνθημα «Ψωμί – Ειρήνη – Γη» απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, μέχρι τις σημερινές κινητοποιήσεις λιμενεργατών σε όλο τον κόσμο, αποδεικνύεται ότι η εργατική τάξη μπορεί να σταθεί απέναντι στους πολέμους των καπιταλιστών. Το τελευταίο διάστημα, λιμενεργάτες στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στη Γαλλία και σε άλλες χώρες αρνήθηκαν να φορτώσουν πολεμικό υλικό, δηλώνοντας ότι δεν θα βάψουν τα χέρια τους με το αίμα των λαών.
Ιδιαίτερα σήμερα, όσοι εργάζονται στην παραγωγή στρατιωτικού υλικού χρειάζεται να προβληματιστούν βαθύτερα. Το ζήτημα δεν είναι οι δυνατότητες της επιστήμης και της τεχνολογίας, αλλά ποιος τις ελέγχει και για ποιον σκοπό αξιοποιούνται.
Οι τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες που υπάρχουν θα μπορούσαν να υπηρετούν τις κοινωνικές ανάγκες και τη βελτίωση της ζωής του λαού, αντί να αξιοποιούνται για τα κέρδη και τους πολεμικούς σχεδιασμούς των λίγων.
Οσο κι αν πιέζονται να σωπαίνουν, να μη σκέφτονται και να μην οργανώνονται, οι εργαζόμενοι και οι αξιωματικοί στην πολεμική βιομηχανία ξέρουν και να σκέφτονται και να αγωνίζονται.
Οι εργαζόμενοι στην παραγωγή στρατιωτικού υλικού χρειάζεται να σκεφτούν ότι το βασικό πρόβλημα δεν είναι οι δυνατότητες της εργασίας τους, οι μεγάλες δυνατότητες που έχει η επιστημονική – τεχνολογική πρόοδος, αλλά ποιος τις ελέγχει, ποιος είναι ο προσανατολισμός, πού αξιοποιείται και τι μπορεί να προκαλέσει.
Οι δυνατότητες που υπάρχουν, αντί να αξιοποιούνται για να ζει ο λαός καλύτερα, αξιοποιούνται για να βγάζουν κέρδη, για να μας μπλέκουν σε βάρβαρους σχεδιασμούς. Οι σχεδιασμοί φτάνουν στο σημείο τα στρατιωτικά εργοστάσια να είναι άμεσα και στόχος αντιποίνων. Θα μπορούσε όλη αυτή η τεχνογνωσία, όλη αυτή η υποδομή να προσανατολίζεται σε σκοπούς ειρηνικής πολιτικής χρήσης, για τη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και του λαού. Ετσι, όχι μόνο δεν θα έκλεινε την δουλειά αλλά θα την άνοιγε ακόμα περισσότερο, με βάση τις ανάγκες του λαού για μια καλύτερη ζωή. Ταυτόχρονα μπορεί να αξιοποιηθεί η τεχνογνωσία για την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, όπου κουμάντο θα κάνει η εργατική τάξη, ο λαός. Αυτά μπορεί να τα εξασφαλίσει μόνο η εργατική εξουσία, που θα πρέπει να υπερασπίσει τους εργαζόμενους και τη φτωχολογιά της χώρας μας. Η γνώση, η πείρα και η επιστημονική κατάρτιση των εργαζομένων της στρατιωτικής βιομηχανίας θα παίξουν καθοριστικό ρόλο, με την πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και στην αστική τάξη. Για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των πολλών, της εργατικής τάξης, όχι του ΝΑΤΟ και της αστικής τάξης. Η εργατική τάξη στον σοσιαλισμό, με τον κεντρικό σχεδιασμό, θα κατανέμει την παραγωγή και για την άμυνα και για την υποστήριξη της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.
Ο Μαρκόνης
