Το τραγούδι «Καμπάνες» του κ. Αργυρού αφιέρωσε ο κ. Πορτοσάλτε ως αποχαιρετισμό στην πρέσβειρα των ΗΠΑ Κίμπερλι Γκιλφόιλ. Χαριτωμένο… Όμως από χαριτωμενιές και παρόλες κάθε είδους και για το συγκεκριμένο θέμα, εδώ και 2 εβδομάδες χορτάσαμε.
Οι καπιταλιστές και όσοι αρέσκονται να ντύνουν με «κουλτούρα» την σάπια αστική ηθική, δεν έχουν πρόβλημα να μιλήσουν για τα ράμματα της γούνας τους.
Θα καυτηριάσουν την «πληθωρική» παρουσία, όπως αρέσκονται να λένε για την πρέσβειρα. Θα σατιρίσουν κάθε έκφραση της ματαιοδοξίας. Πολλές φορές μάλιστα, αν θέλουν να το κάνουν με μεγαλύτερη επιτυχία, θα σχολιάσουν και την υποκρισία του «έτερου πόλου» της σαπίλας. Υπάρχει το Λας Βέγκας, υπάρχουν και τα «Μάτια ερμητικά κλειστά» με φόντο την Νέα Υόρκη…
Ταυτόχρονα, οι ίδιοι άνθρωποι θα μιλήσουν για την «διπλωματία του δολαρίου» που προωθεί όπως λένε ο Τραμπ, θα «αποκαλύψουν» στοιχεία που επιτηδευμένα θα προτάσσουν ότι οι ΗΠΑ συμπεριφέρονται στους «συμμάχους» τους μοιράζοντας «καθρεφτάκια για ιθαγενείς».
Εντάξει, τα είπανε, τα ακούσαμε… Επειδή όμως και αυτοί πάνε παρακάτω, ας πάμε και εμείς.
Όσα συμβαίνουν και με αφορμή την αποπομπή της Κίμπερλι είναι ένδειξη των σφοδρών ενδοαστικών ανταγωνισμών στις ΗΠΑ, των αντιθέσεων και των αδιεξόδων που γεννά η όξυνση του ανταγωνισμού των αστικών τάξεων στην περιοχή.
Άλλωστε το γεγονός ότι οι ΗΠΑ αυτή την στιγμή δεν έχουν ορίσει πρέσβη στις μισές σχεδόν πρεσβείες που διατηρούν στον κόσμο μιλάει από μόνο του.
Από μόνα τους μιλούν και ορισμένα άλλα «περιστατικά» στα οποία μόνο επιγραμματικά θα αναφερθούμε.
Στο «πρώτο βιολί» της κυβερνητικής προπαγάνδας γράφτηκε:
«Οι υπόλοιποι ισχυρισμοί για άσκηση αθέμιτης επιρροής στο θέμα του Κάθετου Διαδρόμου υπέρ συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων (…) δεν είναι ζητήματα για τα οποία έχουν παρουσιαστεί αποδεικτικά στοιχεία (…)
Το να στοχοποιούνται τώρα και μάλιστα με «πυρά» από το εσωτερικό της Ελλάδας συγκεκριμένα έργα, τα οποία απλώς συνέπεσε να ανακοινωθούν κατά την παρουσία της στην χώρα μας, συνιστά άστοχη και επικίνδυνη προσέγγιση».
Ισχυρίζονται μάλιστα ότι ο «Κάθετος Διάδρομος» σχεδιάζεται εδώ και μία δεκαετία, οι συμφωνίες με τους διάφορους επιχειρηματικούς ομίλους υπογράφηκαν λίγες μέρες μετά την έλευση της Γκιλφόιλ. Μην μου τους κύκλους του «Κάθετου Διάδρομου» τάραττε λοιπόν. Για όλους. Από τους Έλληνες καπιταλιστές και τους αστούς πολιτικούς που συνεργάστηκαν με τον «καθώς πρέπει» Τζέφρι, μέχρι αυτούς που συνεργάστηκαν με την «πληθωρική» Κίμπερλι. Οι περισσότεροι άλλωστε οι ίδιοι άνθρωποι είναι.
Οι σχεδιασμοί των δυναμικών τμημάτων του ελληνικού κεφαλαίου κούμπωσαν με την πολιτική για την προώθηση της «ενεργειακής κυριαρχίας» των ΗΠΑ στην περιοχή. Όμως αυτό δεν γίνεται χωρίς αναμπουμπούλες. Οι «φουρτούνες» μάλιστα μεγαλώνουν μέσα στη δίνη της αλλαγής του συσχετισμού δύναμης που συντελείται στο πλαίσιο μετώπων ιμπεριαλιστικών πολέμων που ενώνονται.
Το βάθος των ενδοαστικών αντιθέσεων στις ΗΠΑ ξεπερνά κατά πολύ τις ενδιάμεσες εκλογές, τις αντιπαραθέσεις μεταξύ Ρούμπιο – Βανς, το ποια τμήματα του κεφαλαίου στηρίζουν ποια επιλογή για την επίτευξη της μέγιστης κερδοφορίας τους. Σφοδρές αντιπαραθέσεις υπάρχουν και μεταξύ ενεργειακών κολοσσών των ΗΠΑ. Από το αν θα επενδύσουν στη Βενεζουέλα μετά τα αίσχη που έκαναν στην χώρα, μέχρι τις διαμάχες τους με τεράστιους ομίλους για το που και αν θα κατασκευαστούν δίκτυα αγωγών, νέα terminals κ.λπ.
Οι «δουλειές» σε αυτό το επίπεδο άλλωστε – για να συνεχίσουμε τις αναφορές στις ταινίες – είναι πάντα κάτι ανάμεσα στο «Θα χυθεί αίμα» και το «Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους». Σφοδρές αντιπαραθέσεις υπάρχουν και για το με ποιους όρους υλοποιείται η «συμμαχία» με την ΕΕ που και η ίδια σφαδάζει από φυγόκεντρες τάσεις. Άλλωστε ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του «Κάθετου Διαδρόμου» είναι ότι ενίοτε έχει μείνει και … «άδειος».
Σε κάθε περίπτωση, όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ μεταξύ σοβαρού και αστείου λέει αν το Ιράν καταστρέψει το Σαν Ντιέγκο και το Λος Άντζελες θα είναι «μικρό το τίμημα» για τις ΗΠΑ, καταλαβαίνει κανείς που έχουν φτάσει τα πράγματα στις ΗΠΑ και χωρίς να περάσει το μαρτύριο του να δει το «Zero day» στο Netflix.
Ισως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα – σχετικό με τις πρόσφατες εξελίξεις – για να καταλάβει κανείς ότι τα «οράματα» των καπιταλιστών στην εποχή της καταιγιστικής πολεμικής προετοιμασίας φτάνουν σε «σημείο βρασμού» τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδα, είναι να δεις τις εξελίξεις με τις Πρεσβείες των ΗΠΑ στην περιοχή πιο σφαιρικά…
Πριν λίγο καιρό λοιπόν στα αστικά ΜΜΕ της χώρας αναπαράχθηκε ευρέως ότι ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία και ειδικός απεσταλμένος τους στη Συρία. Ο Τομ Μπάρακ «κλήθηκε για νουθεσίες» επειδή έκανε μια δήλωση για τα υπό κατοχή από το Ισραήλ υψίπεδα του Γκολάν της Συρίας. Ο εν λόγω πρέσβης πρωτοστατεί σε ενεργειακούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Σχεδιασμοί που εξελίσσονται ραγδαία μετά τα στραπάτσα των ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν, τη μάχη που δίνεται να γίνουν νέες χαράξεις και υποδομές για να «ξεπεραστούν» τα Στενά. Σε αυτούς τους σχεδιασμούς παίζει κομβικό ρόλο η Τουρκία, η Συρία, το Ιράκ κ.λπ.
Ο ένας πρέσβης «κλήθηκε» και η άλλη πρέσβης αποπέμφθηκε κακήν κακώς…
Ακόμα και τα «διπλωματικά» ζόρια λοιπόν δείχνουν τις αντικειμενικές δυσκολίες των ΗΠΑ να «συμβιβάσουν» αντικρουόμενους σχεδιασμούς και αντιπαραθέσεις στην περιοχή. Τόσο μεταξύ των ομίλων της ίδιας χώρας, όσο και των «στρατηγικών συμμάχων» τους. Αυτές οι δυσκολίες, τα «αδιέξοδα» των ιμπεριαλιστών φέρνουν τον όλεθρο στους λαούς, αλλά και την δυνατότητα κλονισμών, που υπό προϋποθέσεις μπορούν να αξιοποιήσουν, ώστε να απαλλαγούν από το σύστημα της αστικής σαπίλας, των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της εκμετάλλευσης, τον καπιταλισμό.
Πηγή: 902.gr
