Ομιλία του Τ. Βαρελά στην συνέντευξη τύπου για την παρουσίαση του Εικαστικού Λευκώματος “Η Κούβα δεν είναι μόνη”

Συνέντευξη Τύπου παραχώρησε χτες η Ελληνική Πρωτοβουλία για την Απονομή του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης 2021 στην Κουβανική Ιατρική Ταξιαρχία «Henry Reeve», όπου παρουσιάστηκε και το εικαστικό λεύκωμα του Τ. Βαρελά για την ενίσχυση της Κούβας.

Η Ελληνική Πρωτοβουλία για την Απονομή του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης 2021 στην Κουβανική Ιατρική Ταξιαρχία «Henry Reeve», στους διεθνιστές γιατρούς, έδωσε χτες το μεσημέρι συνέντευξη Τύπου στον αύλειο χώρο του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος για την προβολή αυτού του αιτήματος. Η μπριγάδα, που δημιουργήθηκε με πρόταση του ιστορικού ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο, το 2005, έχει βοηθήσει σε σεισμούς, άλλες καταστροφές, στην επιδημία του Εμπολα στην Αφρική, και στην παρούσα συγκυρία βρέθηκε στην πρώτη γραμμή για την αντιμετώπιση της πανδημίας της Covid-19 σε πάνω από 20 χώρες σε όλες τις ηπείρους.

Στο πλαίσιο της συνέντευξης Τύπου, που συντόνιζε ο Βελισάριος Κοσσυβάκης, από την Ελληνική Πρωτοβουλία, εκτέθηκαν και τα έργα από το συλλεκτικό εικαστικό λεύκωμα «Η Κούβα δεν είναι μόνη της», του ζωγράφου Τάκη Βαρελά, που το εμπνεύστηκε από τον αγώνα του κουβανικού λαού, ενώ τα έσοδα από την πώλησή του διατίθενται για την ενίσχυση της Κούβας.


Παραθέτουμε την ομιλία του ζωγράφου, Τάκη Βαρελά:

Αγαπητοί φίλοι γειά σας

Κυρία Πρέσβειρα της Κούβας στην Ελλάδα κ Zelmys Maria Dominguez Cortina, σας ευχαριστώ για τιμή που μου κάνετε να προλογίσεται το Εικαστικό Λεύκωμα «Η Κούβα δεν είναι μόνη της» , όπως επίσης και για την παρουσία σήμερα στη συνέντευξη τύπου, η οποία αποτελεί βήμα ενημέρωσης του Ελληνικού λαού για την προβοκατόρική επίθεση των ΗΠΑ στα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδα σας.

Αγαπητοί φίλοι

Επιτρέψτε μου από το βήμα να εκφράσω τις ευχαριστίες μου στο Δ.Σ. του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνων Ελλάδος τόσο για την παραχώρηση του χώρου, όσο και για την έντονη ανακοίνωση του που εξέδωσε για την αλληλεγγύη του στην Κούβα για τον ανέντιμο, απάνθρωπο οικονομικό αποκλεισμό της Κούβας από τις ΗΠΑ.

Δεν εχω την πρόθεση να ερμηνεύσω, τα πως και το γιατί οι ΗΠΑ σφίγγουν τον κλοιό γύρω από το λαό της Κούβας και μάλιστα παρόντος της Πρέσβειρας. Αλλωστε 62 χρόνια τώρα οι ΗΠΑ συνεχίζουν να επιβεβαιώνουν την επιθετικότητα της. Δυστυχώς οι ΗΠΑ, δεν μπορούν αποδεχθούν, ότι ένα μικρός λαός όπως η Κούβα της έσπασε τα δόντια και την κοιτά κατάματα και ας είναι δυο βήματα από το στόμα του Λύκου.

Ο θυμός, λένε, ότι δεν είναι καλό πράγμα.

Ίσως, γιατί εκφράζεται με ένταση πρωταρχικά και σαν την σπίθα πριν ανάψουν οι φωτιές. Μα για να υπάρξει θυμός, προϋποθέτει να υπάρχει αίτια και η αίτια ήταν και είναι υπαρκτή, κινείται γύρω και μέσα μας. Επιδρά στη ζωή μας και τις περισσότερες φορές καθορίζει την υπόσταση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Αν κοιτάξουμε γύρω και μέσα μας, είμαι σίγουρος, ότι ο καθένας και η κάθε μια, θα δει τα αίτια του θυμού. Μπορεί να μην είναι ζωγράφος να τα σχεδιάσει, ή ποιητής και συγγραφέας να τα αποδώσει, αλλά θα τα δει και εφόσον τα δει, ο θυμός που θα προκύψει, θα ξεχειλίσει, ως ανθρώπινη αγανάκτηση, θα μετουσιωθεί και θα πραγματωθεί ως στάση, συμπεριφορά, εν τέλει, σε ατομική και συλλογική δράση, απέναντι στα αίτια που γενούν τα βάσανα των λαων

Κάπως έτσι ξεκίνησαν οι διεργασίες της εικαστικής μου προσέγγισης με τα 12 έργα «Η κούβα δεν είναι μόνη της». Στο κάδρο της βαρβαρότητας, την πρώτη θέση, είχαν και έχουν οι επεμβάσεις των ΗΠΑ, αμέτρητες θα έλεγα, τόσο, που ο θυμός είναι λίγος μπροστά στο αίμα των λαών που χύνεται και η Κούβα, είναι μόνο μια μαχαιριά από τις διαρκής βαρβαρότητες των ιμπεριαλιστών.

Τα αίτια που γέννησαν τα έργα για την αλληλεγγύη στο Κουβανικό λαό, αντανακλούν την προσωπική μου απάντηση στην 62χρονη επιθετική και δολοφονική πολιορκία των ΗΠΑ, σε ένα λαό που επέλεξε να βάλει τέρμα στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Πράγμα που για πολλούς διαφαινόταν ως αδύνατο και όμως έγινε δυνατό και αποτελεί πλέον, σημείο αναφοράς για τους εργάτες όλου του κόσμου, ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει αρκεί να πιστέψει στη νίκη.

Πολλοί μου λένε ότι κάνω στρατευμένη τέχνη, ότι υποτιμώ τα αισθητικά χαρακτηριστικά της τέχνης. Ότι η τέχνη δεν πρέπει να καθοδηγεί, αλλά θα πρέπει να θέτει ερωτήματα και ας βγάλει το κοινό τα συμπεράσματα του!

Αναρωτιέμαι: Ποιος είναι ο λόγος να υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες ΜΜΕ στα χερια επιχειρηματικών ομίλων τα οποία προβάλλουν συγκεκριμένα αισθητικά πρότυπα, διαμορφώνουν την μόδα, τις απόψεις και τις συμπεριφορές, χειραγωγούν τη νεολαία με όρους αγοράς – πώλησης;

Αναρωτιέμαι. Μήπως αυτή η τέχνη να προμοταρεις την μορφή και το περιεχόμενο του καλλιτεχνικού έργου εξιδανικεύοντας τον ψεύτικο και γυάλινο κόσμο, υποδομεί και υποτάσσει την σκέψη και την δράση το λαού στο περίφημο δόγμα Thereisnotalternative (Δεν υπάρχει εναλλακτική);

Θα έλεγα, ότι σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στην πιο έντεχνη, βρώμικη δουλειά της αστικής τάξης για την χειραγώγηση των Λαων, στο να αποδεχθούν την κυριαρχία της, με οτι αυτό συνεπάγεται.

Αυτό το βρώμικο παιχνίδι που εξελίσσεται σε βάρος των λαών σήμερα στοχεύει στο νου και την καρδιά των εργαζόμενων. Να υποταχθούν ως νέοι σύγχρονοι δούλοι, λάστιχο και καβαντζα των δουλεμπορικών για την κερδοφορία μιας χούφτας κηφήνων.

Αναρωτιέμαι λοιπόν. Ποια άλλη μεγαλύτερη ανθρώπινη ελεύθερη αισθητική αξία υπάρχει, από το να στρατευθείς για να μην υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο;

Τι ποιο έντιμο να υψώνεις της αξίες ελευθερίας, αξιοπρέπειας, του να ζεις και να υπάρχεις, να απολαμβάνεις τα αγαθά που για τις ανάγκες σου, εσύ παράγεις;

Μα, αν δεν ζωγραφίσω, αν δεν μιλήσω εγώ για αυτούς τους ανθρώπους της εργασίας, τότε ποιοι θα μιλήσουν, οι εικονοκλάστες της αστικής κυριαρχίας, των ψεύτικών και κάλπικων προτύπων του Αμερικάνικου ονείρου;

Ας δείξουν τους νεκρούς τους και τους ομαδικούς τάφους των νεκρών της πανδημίας στις ΗΠΑ, μιας και δικό τους έργο είναι!

Και εδώ έρχεται η Κούβα, των υπέρτατων αγώνων για την ζωή, να προσφέρει απλόχερα ζωή, γιατρούς, εμβόλια, φάρμακα και αλληλεγγύη σε κάθε φτωχό λαό, όπου γής.

Θυμό και ταξική πεισματώδη αλληλεγγύη έχουν τα έργα που γεννήθηκαν για να υπηρετήσουν, εκείνους που έκαναν το αδύνατο δυνατό. Το νέο κόσμο το σοσιαλισμό.

Η τέχνη είναι κατ’ εξοχήν πολιτική πράξη. Προϋποθέτει την ατομική έκφραση και τη συλλογική δράση. από αυτή την άποψη η συμμετοχή μου στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, είναι δεδομένη και την υπηρετώ πολύμορφα συμμετέχοντας σε δράσεις αλληλεγγύης των αγώνων των εργαζομένων, της Ειρήνης, της υπεράσπισης της ανεξαρτησίας των φτωχών λαών.

Είμαι απέναντι στην βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού και συμπορεύομαι με τις δυνάμεις εκείνες που έχουν ένα λογο ύπαρξης. Να αλλάξουν τον κόσμο και να είναι ανθρώπινος

Υπο αυτήν την έννοια, η ζωντανή τέχνη σήμερα, είναι ταυτόχρονα ζωντανή δράση σήμερα. Από εδώ προκύπτει η κίνηση έμπρακτης αλληλεγγύης με τα 12 έργα του Λευκώματος «Η Κούβα δεν είναι μόνη!» ως μια απάντηση στο οικονομικό θανατηφόρο αποκλεισμό της Κούβας από της ΗΠΑ. Το Λεύκωμα είναι ένα εργαλείο αλληλεγγύης στα χερια των εργαζομένων της χώρας μας, να ενισχύσουν το πολύμορφο αγώνα αλληλεγγύης στον Κουβανικό λαό, και στο νησί της επανάστασης, που ήρθε και άναψε επαναστατικές φωτιές στην Λατινική Αμερική, στον κόσμο όλο και δει μπροστά στο στόμα του λύκου τις ΗΠΑ!

Αγαπητοί φίλοι.

Εχουμε την αίσθηση ότι το κίνημα αλληλεγγύης στην Κούβα και τον Κουβανικό λαό θα ενταθεί. Το εικαστικό λεύκωμα, «Η Κούβα δεν είναι μόνη της» ήταν η αφετηρία.

Υπάρχει έντονος προβληματισμός και στην Επιτροπή για το πώς η τέχνη και οι καλλιτέχνες θα εκφράσουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στην Κούβα, για την μορφή που αυτή θα πάρει αλλά και στο χρόνο που αυτές θα ξεδιπλωθούν στο εξής.

Πρώτιστο καθήκον μας, θα έλεγα, είναι ένταση της συλλογής υπογραφών και εκδηλώσεις για την απονομή του Νόμπελ Ειρήνης στους Γιατρούς της Κούβας

Σας ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας

ΒΤ

Δείτε ακόμα...