Πάμε μπροστά! Μαζικά και Ανατρεπτικά

Καταστολή των αστυνομικών δυνάμεων στη συγκέντρωση του ΚΚΕ για το Πολυτεχνείο
Φώτο Αρχείου / Καταστολή των αστυνομικών δυνάμεων στη συγκέντρωση του ΚΚΕ για το Πολυτεχνείο / Πηγή: Eurokinissi

Ένα χρόνο τώρα η ζωή όλων μας έχει γίνει «ακορντεόν». Έναν χρόνο βλέπουμε από τη μία η ζωή, η καθημερινότητά μας να αλλάζει προς το χειρότερο. Ζούμε έναν παραλογισμό βλέποντας από τη μία τα χιλιάδες κρούσματα να μην μειώνονται, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχει κάνει τη ζωή του λάστιχο, και από την άλλη να μην λέγεται κουβέντα για τα χιλιάδες κρούσματα σε χώρους δουλειάς, για τα ανεπαρκή μέτρα στα νοσοκομεία, για την κατάσταση στο σύστημα Υγείας. Ταυτόχρονα με αυτά όποιος διεκδικήσει μέτρα για την Υγεία του, την Παιδεία, τους όρους εργασίας δέχεται απροκάλυπτες επιθέσεις. Οι εικόνες με ΜΑΤ να χτυπάνε ανελέητα φοιτητές, εργαζόμενους, ακόμα και οικογένειες που κάθονται σε μία πλατεία, το αποδεικνύουν.

Με αυτές τις εικόνες να ξετυλίγονται μπροστά μας καθημερινά πληθαίνει ο προβληματισμός για το αν υπάρχει κρίση στη δημοκρατία που ζούμε, αν έχουμε χούντα, ποιος τελικά είναι ο λόγος που καταστολή εντείνεται με αφορμή –στις περισσότερες των περιπτώσεων- τη δημόσια υγεία. Την ίδια στιγμή που δεν έχει ληφθεί κανένα μέτρο για τους χώρους δουλειάς, δεν έχει παρθεί κανένα μέτρο για τους χώρους εκπαίδευσης, ώστε να ανοίξουν με ασφάλεια, δεν έχουμε δει ούτε στο ελάχιστο να μειώνεται ο συνωστισμός στα ΜΜΜ, ενώ είναι εκατοντάδες τα σταθμευμένα οχήματα, η κυβέρνηση επιλέγει να καταστέλλει με κάθε μέσο τη συλλογική διεκδίκηση.

Όμως αυτό το φαινόμενο δεν είναι πρωτοφανές. Αντίστοιχα περιστατικά βιώναμε και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είδαμε τις αύρες να βγαίνουν στους δρόμους ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ οι συνταξιούχοι και οι φοιτητές ήρθαν αντιμέτωποι με χημικά και ΜΑΤ, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ επιχειρήθηκε να μπει φρένο στη συλλογική διεκδίκηση με το νόμο για τη λήψη αποφάσεων για τις απεργίες στα Σωματεία, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είχαμε το υπόμνημα Παρασκευόπουλου για τα ΑΕΙ.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο να εξετάσουμε πόσες φορές κατέβηκαν τα ΜΑΤ στη Βουλή, ούτε πόσα κιλά χημικών μπορεί να έπεσαν. Το βασικό που αποδεικνύεται είναι ότι με κάθε κυβέρνηση, με όποιο προσωπείο θέλει αυτή να παρουσιάζεται, στο επίκεντρό της έχει την εξασφάλιση μέτρων, νόμων και θεσμών που θα εξυπηρετούν τις επιδιώξεις των επιχειρήσεων, του μεγάλου κεφαλαίου. Αυτές υπερασπίζονται με κάθε μέσο και τρόπο. Και για να το επιτύχουν αυτό αξιοποιούν πότε την καταστολή, πότε τον αποπροσανατολισμό, τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Η ένταση της καταστολής με αυτό ακριβώς σχετίζεται. Η κυβέρνηση έχει ήδη δώσει δείγματα γραφής για το νομοθετικό της έργο παίρνοντας τη σκυτάλη από τους προηγούμενους, ειδικά την περίοδο της πανδημίας. Έναν χρόνο τώρα είχε πολλά να πει για την «πρωτόγνωρη κατάσταση που ζούμε» αλλά δεν είχε κανένα ουσιαστικό μέτρο να πάρει. Επιλέγει να μην παίρνει κανένα μέτρο προστασίας αλλά συνεχίζει ανενόχλητη να εκτελεί το νομοθετικό της έργο με νομοσχέδια, που όχι μόνο δεν καλύπτουν τις ανάγκες των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων αλλά είναι άκρως αντίθετα από αυτές, με νόμους για την Παιδεία, για τον περιορισμό των διαδηλώσεων και πολλά άλλα παραδείγματα που μπορεί κάποιος να σκεφτεί. Και φυσικά η “Λευκή Βίβλος” για την ασφάλεια του κ. Χρυσοχοϊδη, δεν είναι τίποτα άλλο από ενίσχυση της κατασταλτικής λειτουργίας της αστυνομίας.

Η ένταση της καταστολής αποδεικνύει ότι όταν στο επίκεντρο μπαίνουν τα στρατηγικής σημασίας θέματα για την ίδια την αστική τάξη, η καταστολή είναι κοινό όπλο των κυβερνήσεων. Οι κυβερνήσεις γνωρίζουν από τη μία την βάρβαρη και αντιλαϊκή πολιτική, που ακολουθούν και θα συνεχίσουν, αλλά από την άλλη γνωρίζουν ποια μπορούν να είναι τα αποτελέσματα του ξεσηκωμού των εργαζομένων. Τρέμουν τον αγώνα που βάζει στο επίκεντρο της πραγματικές ανάγκες με βάση την εξέλιξη της τεχνολογίας και της επιστήμης, που τολμά να αντιπαρατεθεί με την αιτία που γεννά τα δεινά της ζωής και δεν δέχεται να μπει σε διλήμματα για το ποια κυβέρνηση θα βγάζει λιγότερες φορές τα ΜΑΤ στους δρόμους. Ξέρουν ότι το ταξικό εργατικό κίνημα αντιμετωπίζει αυτές τις πρακτικές σαν μία απόδειξη του δίκιου και θα συνεχίσει να παλεύει σε όλες τις συνθήκες, για να μπορούν ακόμα περισσότεροι εργαζόμενοι, άνεργοι να μπαίνουν στον αγώνα για να γίνουν οι ίδιοι πρωταγωνιστές των εξελίξεων. Αυτό έχουν βέβαιο και αυτό προσπαθούν να «αναβάλλουν». Η εξέλιξη όμως της ζωής και της κοινωνίας δεν χωράει αναβολές. Οι τροχοί της ιστορίας πάνε μόνο μπροστά.

Σταυρούλα Σ.Μ

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...