Τον ρόλο «πασπαρτού» για την όποια επόμενη αντιλαϊκή κυβέρνηση διεκδίκησε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκης, επικαλούμενος και εκείνος τον κίνδυνο «αστάθειας», την οποία επικαλούνται και οι Μητσοτάκης – Τσίπρας, προκρίνοντας βέβαια τη δική του πρόταση ως εγγύηση «σταθερότητας» για το αστικό πολιτικό σκηνικό, με σύμπηξη κυβερνητικών σχημάτων ευρύτερης αποδοχής, στην προσπάθεια όλων τους να περάσουν με μεγαλύτερη αντοχή τους επόμενους γύρους αντεργατικής επίθεσης σε εργατικά δικαιώματα και λαϊκό εισόδημα.
Μιλώντας στον «ΣΚΑΪ» υπερασπίστηκε τη θέση του για κυβέρνηση συνεργασίας δίχως πρωθυπουργό τους Μητσοτάκη ή Τσίπρα, λέγοντας ότι στάθηκαν «κακοί κυβερνήτες και επικίνδυνοι για το δημόσιο συμφέρον», αντιτείνοντας την ανάγκη να κατοχυρώσει «ισχυρό, διψήφιο ποσοστό» το ΠΑΣΟΚ, ώστε να διαπραγματευτεί ακριβώς με αυτούς τους …κακούς και επικίνδυνους «προγραμματικές συγκλίσεις» που θα τις εφαρμόσουν «πρόσωπα κύρους», «πρόσωπα κοινής αποδοχής» (στη θέση του πρωθυπουργού και των υπουργών). «Συγκλίσεις» που βέβαια υπάρχουν ήδη από σήμερα και δεν είναι άλλες από όσα βρίσκονται στο μνημόνιο διαρκείας του Ταμείου Ανάκαμψης και στους εκατοντάδες αντιλαϊκούς νόμους, από τους οποίους το ΠΑΣΟΚ ψήφισε πάνω από το 70% τα τελευταία χρόνια.
Ενώ επικαλέστηκε και το αμίμητο, ότι… ο ίδιος δεν έχει κυβερνήσει, άρα μπορεί να παρουσιάσει στον λαό ένα «νέο ευρωπαϊκό υπόδειγμα», αποσιωπώντας τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση της χώρας, αλλά και τα «πεπραγμένα» του ως αντιπολίτευση σε βάρος του λαού.
