Της Ολυμπίας Χαλτσοτάκη, Αντιπροέδρου Συλλόγου Γυναικών Αργυρούπολης, μέλος της ΟΓΕ
ΤΕΙΧΗ (Καβάφης)
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη· διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.
Έχω την εντύπωση ότι είμαστε σε μια “πρόβα τζενεράλε” όλο αυτό το διάστημα του εγκλεισμού. Μια πρόβα που θα δείξει στα κυβερνητικά κοράκια τα όρια των αντοχών μας.
Σε καθημερινή βάση, απ΄όλες τις εκπομπές, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές, από όλα τα στόματα και σε όλους τους τόνους επαναλαμβάνεται το «πόσο πειθαρχημένοι» είμαστε, πόσο «σωστά πειθαρχούμε» και τι καλό είναι που «αντιληφθήκαμε την αναγκαιότητα της πειθαρχίας». Και όλο αυτό το διάστημα που εμείς «πειθαρχούμε» συνειδητά κάνοντας την ανάγκη φιλότιμο, αυτοί γκρεμίζουν τις ζωές μας, σχεδόν ανενόχλητοι.
Εργασιακά δικαιώματα, μισθούς, κοινωνικές παροχές, συνδικαλιστικές ελευθερίες…Κόβουν και ράβουν στις επιταγές των μεγαλοβιομηχάνων και των πολυεθνικών, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Ό,τι επί χρόνια προσπαθούσαν να περάσουν και δε μπορούσαν λόγω της αντίδρασης του ταξικού εργατικού κινήματος, τώρα αθόρυβα «ανεπαίσθητα» προσπαθούν να τα περάσουν. Δημιουργώντας μας ενοχές αν αμφισβητήσουμε την αναγκαιότητα της «πειθαρχίας». Δημιουργώντας μας ενοχές αν αντιδράσουμε «στα μέσα τέτοιας κρίσιμης περιόδου», ενώ οι ίδιοι «χωρίς αιδώ» ανατρέπουν ό,τι με αγώνες και αίμα κατακτήθηκε χρόνια τώρα.
Αυτή η «πειθαρχία» θα είναι το «χαρτί» που θα ανασύρουν κάθε φορά που θα θέλουν να περάσουν όσα δεν μπορούν διαφορετικά. Και εκεί είναι ο κίνδυνος, η «πειθαρχία» να μετατραπεί σε «υποταγή». Γι’ αυτό θα πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα, να οξύνουμε τις αισθήσεις μας, για να «ακούσουμε τον κρότον των κτιστών και τον ήχο». Γιατί «έχουμε πολλά να κάνουμε εκεί έξω». Να υπερασπιστούμε όσα δικαιώματα και παροχές μας έμειναν και να διεκδικήσουμε ό,τι πήραν πίσω και ό,τι ακόμη μας αξίζει και καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες μας. Γιατί ΕΜΕΙΣ μπορούμε να κρίνουμε πότε είναι αναγκαίο να τηρήσουμε τα αναγκαία μέτρα προστασίας της υγείας, αλλά αρνούμαστε να υποταχθούμε στη βαρβαρότητα!
Και πείρα έχει το ταξικό εργατικό κίνημα και γνώση, αλλά και υπερηφάνεια. Η «υποταγή» και σα λέξη και σα νόημα είναι απαράδεκτη στο λεξικό των ταξικών αγώνων, γιατί χρόνια τώρα έχουμε αντιληφθεί ότι «όποιος φοβάται να σηκωθεί όρθιος, θα σέρνεται μια ζωή στο χώμα».
