«Πόσο κοστίζουν τα όνειρα;»

Γυναίκες των απεργών χαλυβουργών στον αγώνα

Τις τελευταίες μέρες η ελληνική κοινωνία συγκλονίζεται από την δημόσια καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου για τον βιασμό της από παράγοντα της Ομοσπονδίας πριν 20 χρόνια, την εποχή που η Ελλάδα βίωνε τρελούς ρυθμούς ανάπτυξης, όλοι «έπαιξαν και έχασαν» στο χρηματιστήριο. Ήταν η περίοδος που «άνθισαν τα Ολυμπιακά όνειρα», αλλά αργότερα έγιναν εφιάλτες και ενοχές για να νιώσουμε ότι τα μνημόνια και η εργασιακή γαλέρα «μας αξίζει».

Η αλήθεια όταν βγαίνει στο φως έχει μεγάλη δύναμη γιατί κλονίζει και γεννάει προβληματισμό. Αυτό που κρύβει μια κοινωνία είναι αυτό που πιότερο την φανερώνει, παραφράζοντας λίγο τα λόγια του Ρίτσου. Αυτό που κρύβει ένας άνθρωπος δεν φανερώνει πράγματα μόνο για τον εαυτό του, αλλά ξεσκεπάζει ένα ολόκληρο σύστημα, καθώς ο άνθρωπος είναι μέρος της κοινωνίας στην οποία ζει. Και ενώ το 2021 υπάρχουν γύρω μας όλες οι υλικές προϋποθέσεις για να ζούμε καλύτερα και ευτυχισμένοι, πολλοί ζούμε με το σαράκι μας που μας κατατρώει. Πώς φτάσαμε λοιπόν σήμερα στην Ελλάδα που δεν μιλάς για να μην χάσεις το δικαίωμα στο όνειρο; Αλήθεια, το δικαίωμα στο όνειρο, στην εργασία και την δημιουργία δεν είναι δικαίωμα του ανθρώπου;

Γιατί ακόμα και σήμερα μια γυναίκα αισθάνεται μόνη και δεν βρίσκει το κουράγιο να υπερασπιστεί τον εαυτό της παρά μόνο αν νοιώσει ότι έχει αποκτήσει μια πιο ισχυρή κοινωνική θέση; Πώς μας έμπλεξαν σε ένα αξεδιάλυτο κουβάρι που το μέσα μας φωνάζει για την απελευθέρωση και το έξω δεν είναι έτοιμο ακόμα; Τι είναι αυτό που αφοπλίζει τον άνθρωπο και του αφαιρεί το κουράγιο και την ετοιμότητα να παλέψει για αυτό που έχει ανάγκη ενάντια στην κοινωνική αδικία;

Είναι το σύστημα και οι ιδέες του που κυριαρχούν στην κοινωνία. Με κάθε ευκαιρία κυβερνητικά -και μη- στόματα του αστικού πολιτικού τόξου διατρανώνουν «πόσο μάταιοι» είναι οι αγώνες, πως «ο καθένας αξίζει να παλεύει μόνο για την πάρτη του», ότι «ο κόσμος είναι ΑΥΤΟΣ και δεν αλλάζει με τίποτα», πόσο μικροί είμαστε απέναντι στα διάφορα κυκλώματα που δημιουργεί η σαπίλα του καπιταλισμού. Μας ευνουχίζουν από την υπεράσπιση του ίδιου μας του εαυτού. Οι συντηρητικές κοινωνικές αντιλήψεις, ακόμα κι αν δεν υιοθετούνται απόλυτα συνειδητά από ένα άτομο, δρουν υπόγεια και διαμορφώνουν ένα περιβάλλον ξένο, εχθρικό, όπου φοβάσαι να μιλήσεις. Ή ακόμα χειρότερα φτάνεις να πιστεύεις στο τέλος ότι ο συμβιβασμός είναι το μόνο που βοηθάει να επιβιώσεις και να «προοδεύσεις» στη ζωή.

Τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να παλεύει ενάντια στην αδικία ακόμη και στις πιο αντίξοες συνθήκες; Ακόμα και όταν βρίσκεται μόνος σε ένα κελί σαν τάφο να συνεχίζει να γράφει ποιήματα; Τι είναι αυτό που έκανε τους παππούδες μας να σηκώνουν το ανάστημά τους με κίνδυνο το τρομακτικό τίμημα της σωματικής και ψυχικής εξόντωσης σε μπουντρούμια και στρατόπεδα συγκέντρωσης σε ξερονήσια;

Εργάτες της Χαλυβουργίας αποφασίζουν απεργία

Είναι η πίστη ότι όλα ανατρέπονται, ακόμα και τα πιο φαινομενικά παντοδύναμα συστήματα είναι δυνατόν να αλλάξουν. Όμως, χρειάζεται γνώση, οργάνωση, σχέδιο και αντοχή.

Είναι η σιγουριά ότι υπάρχει άλλος δρόμος ρεαλιστικός, έξω από τα δεσμά του σημερινού οικονομικού, κοινωνικού πλαισίου, όπου ο άνθρωπος ο ίδιος δεν θα είναι εμπόρευμα και οι ανάγκες του δεν θα πουλιούνται στην αγορά. Όπου δεν θα χρειάζεται να ζει με ένα ψυχικό τραύμα 20 χρόνια για να μην δει τους κόπους και την σκληρή προπόνηση μιας ζωής να εξανεμίζονται.

Είναι η σιγουριά που αντλείται από τους χιλιάδες εργαζόμενους που απεργούν παρά τον κίνδυνο της απόλυσης. Είναι η πείρα που αποκτιέται μέσα από την συμμετοχή στο εργατικό κίνημα κι επιβεβαιώνει ότι αυτός που αγωνίζεται, αντιδρά στην κοινωνική αδικία, με κάθε τίμημα, κερδίζει πρώτα απ΄ όλα την εκτίμηση του εαυτού του. Γίνεται φάρος για τους γύρω του.

Κλείνοντας, ας θυμηθούμε τους στίχους της «Ελένης» του ποιητή Γιάννη Ρίτσου:

«Ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, η ομορφιά του ανθρώπου».

Κατερίνα Πάνου

Δείτε ακόμα...