Δεν έχει παρά να δει κανείς τα όσα γράφονται στο προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού που έχει κατατεθεί στη Βουλή και τις επόμενες μέρες θα αρχίσει η συζήτησή του, όπου όλα τα «καλά» για την καπιταλιστική οικονομία συνοδεύονται από έναν πολύ μεγάλο «αστερίσκο», στους κυριότερους βραχυπρόθεσμους κίνδυνους για τη διαμόρφωση του ρυθμού ανάπτυξης το 2025 και το 2026 να συμπεριλαμβάνουν και την όξυνση των γεωπολιτικών αναταραχών.
Με βάση αυτό, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα αστικά επιτελεία δραστηριοποιούνται έντονα, για να διαμορφώσουν εναλλακτικές στο αστικό πολιτικό σύστημα, με στόχο την ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας, την αποδοχή, ει δυνατόν και της «στράτευσης» του λαού στη στρατηγική του κεφαλαίου, σε συνθήκες μεγάλων «κλυδωνισμών». Ο «πυρετός» λοιπόν που περιγράφουν τα αστικά επιτελεία και οι αναλυτές τους, δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον «πυρετό» της πολεμικής προετοιμασίας, της όξυνσης των ανταγωνισμών στις παραμονές μιας νέας μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης και τη στροφή προς την πολεμική οικονομία και την προετοιμασία για έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο μεγάλης κλίμακας.Με τον όρο «πολεμική οικονομία» το ΚΚΕ εννοεί όχι μόνο την αύξηση των κρατικών δαπανών για εξοπλισμούς και ενίσχυση της πολεμικής βιομηχανίας, αλλά συνολικά τη «στρατιωτικοποίηση» μεγάλων τομέων της οικονομίας όπως τηλεπικοινωνίες, τεχνολογία, Ενέργεια, μεταφορές, υποδομές, εφοδιαστικές αλυσίδες κ.λπ.
Είναι φανερό ότι η «πολεμική οικονομία» σε ευρωενωσιακό επίπεδο αξιοποιείται πλέον ως διέξοδος για το «υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο», δηλαδή για κεφάλαια που δεν μπορούν να αποδώσουν μέσα από «κανονική» παραγωγή και επενδύσεις, οδηγούνται με τη διαμόρφωση των κατάλληλων γεωπολιτικών συνθηκών στην παραγωγή όπλων και υπηρεσιών πολέμου.
Πλέον είναι πασιφανές ότι η στρατηγική αυτή, ειδικά στις σημερινές συνθήκες, είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο του ιμπεριαλισμού. Οι πόλεμοι, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τα στρατιωτικά δίκτυα, αλλά και η λεγόμενη «ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο», όχι απλά δεν είναι ανώδυνα για τους λαούς, αλλά τους ματώνουν, τους ξεριζώνουν, υπονομεύουν το μέλλον τους.
Στο προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού που κατατέθηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ για το 2026, απεικονίζεται αυτό το «περιβάλλον», με τον βαθιά ταξικό, άδικο και εκμεταλλευτικό χαρακτήρα που έχει, αφομοιώνοντας τη συνολική δημοσιονομική πολιτική του αστικού κράτους, αποτυπώνοντας ξεκάθαρα την πρόθεση άσκησης ακόμη πιο έντονης πίεσης στην εργατική τάξη, στη φτωχομεσαία αγροτιά και στα λαϊκά νοικοκυριά.
ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ υπαξιωματικοί – αξιωματικοί ε.ε. και ε.α., αγρότες, εργάτες, νεολαία που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις.
Γίνεται φανερό ότι ο εξεταζόμενος προϋπολογισμός (2026) λειτουργεί ως εργαλείο, για την παραπέρα προσαρμογή της χώρας στις συνθήκες της πολεμικής οικονομίας, ενισχύει την προώθηση της ιδέας της συγκρότησης της «στρατιωτικής Σένγκεν» και ενσωματώνει τις απαιτήσεις της εφαρμογής της «στρατιωτικής κινητικότητας», που σε ευρωενωσιακό επίπεδο, οι δαπάνες μόνο γι’ αυτήν θα ξεπεράσουν τα 100 δισ. ευρώ. Ολα αυτά αποτελούν στοιχεία αλληλένδετα και συνάμα αναγκαία για τη στρατιωτική προετοιμασία συνολικά της ΕΕ, που αποσκοπεί τόσο στην ενίσχυση του ΝΑΤΟ όσο και των πολεμοκάπηλων ιμπεριαλιστικών σχεδίων της ίδιας της ΕΕ, κάτι που συνοδεύεται από διάθεση πακτωλού χρημάτων.
Είναι ενδεικτικό της «στροφής» που η πολεμική οικονομία οδηγεί, ότι σε χώρες όπως η Γερμανία, η Βρετανία κ.α. οι βιομηχανικές γραμμές παραγωγής τροποποιούνται, για να παράγουν οπλικά συστήματα ή στη Ρωσία, όπου η παραγωγή έχει στρατιωτικοποιηθεί σε τέτοιον βαθμό, που δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν μπορεί να υπάρξει «πισωγύρισμα».Σ’ αυτό το περιβάλλον η κυβέρνηση επιδιώκει την ενίσχυση των ομίλων της πολεμικής βιομηχανίας, των μεταφορών, αυτών που δραστηριοποιούνται σε είδη και έργα διπλής χρήσης, με «κινητήριο μοχλό» την αύξηση της φορολογικής αφαίμαξης των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, μέσω και της αύξησης των «ίδιων πόρων» – φόρων της ΕΕ.
Ο νέος προϋπολογισμός του 2026 εμφανίζεται προσαρμοσμένος στα παραπάνω. Τα φορολογικά έσοδα που προβλέπει, εκτοξεύονται ακόμα περισσότερο, με το 95% από αυτά να το πληρώνουν τα νοικοκυριά και μόλις το 5% οι επιχειρηματικοί όμιλοι. Ετσι, από το σύνολο των 73,5 δισ. ευρώ των εσόδων, τα νοικοκυριά θα επιβαρυνθούν με περίπου 70 δισ., με τα συνολικά φορολογικά έσοδα να αυξάνονται κατά 2,6 δισ. ευρώ, με κύρια πηγή αυτής της αύξησης τον ΦΠΑ, τους κατεξοχήν αντιλαϊκούς φόρους, δηλαδή τους έμμεσους φόρους και βέβαια την τεράστια ακρίβεια, την αύξηση της οποίας αυτοί οι φόροι ακολουθούν.
Αυτά είναι τα στοιχεία που συνθέτουν την καπιταλιστική ανάπτυξη που επικαλείται η κυβέρνηση. Απ’ τη μια δηλώνει ότι «η ανάπτυξη που πετυχαίνουμε όλοι μαζί υπηρετεί (..) τη βελτίωση της ζωής των πολιτών με δικαιοσύνη, ασφάλεια και προοπτική για το μέλλον…» κι απ’ την άλλη θεσπίζει από το 2026 ειδικό καθεστώς υπερέκπτωσης 100% σε επιχειρήσεις της πολεμικής βιομηχανίας, όπου το σύνολο για το 2026 θα φτάσει τα 150 εκατ. ευρώ κέρδη για τους βιομήχανους του θανάτου.
Σε πρόσφατες δηλώσεις του ο πρωθυπουργός είχε εξαγγείλει την υλοποίηση ενός νέου εξοπλιστικού προγράμματος για τα επόμενα 12 χρόνια, ύψους 25 δισ. ευρώ, δηλώνοντας – φυσικά ψευδόμενος ασύστολα – ότι αυτό αποσκοπεί στην αμυντική θωράκιση της χώρας. Σ’ αυτά τα ιλιγγιώδη ποσά έρχεται να προστεθεί και η νέα δανειακή σύμβαση από το πρόγραμμα «SAFE», ύψους τουλάχιστον 2,8 δισ. ευρώ, με τις πολεμικές δαπάνες της Ελλάδας να αγγίζουν το αστρονομικό ποσό των 30 δισ. για τα επόμενα χρόνια, υπέρ των κερδών των οπλοβιομηχάνων και της στροφής της ΕΕ στην πολεμική οικονομία, την οποία ήδη πληρώνει ο λαός και θα συνεχίσει να το κάνει, με νέα επίθεση και περικοπές, ακόμη και σε βασικά δικαιώματά του.Η κυβέρνηση, υλοποιώντας αυτές τις επιλογές, ζητά πολιτική συναίνεση από τα κόμματα που έχουν στρατηγική σύμπλευση μαζί της, σε ζητήματα όπως του χαρακτήρα της ανάπτυξης υπέρ του κεφαλαίου, των στρατηγικών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δηλαδή ζητά μια συναίνεση που αφορά όλα τα κόμματα, εκτός από το ΚΚΕ.
Οσο δε για τη χρησιμοποιούμενη επιχειρηματολογία για τις επιλογές της, κυριαρχούν οι έννοιες «αβεβαιότητα», «γεωπολιτικές εντάσεις», «ρευστότητα», καλύπτοντας πίσω από αυτές περίτεχνα τις πραγματικές αιτίες αυτών των αβεβαιοτήτων, που είναι η ίδια η λειτουργία του καπιταλισμού, οι κύκλοι του και ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός, που οδηγεί σε πολέμους ή σε «ειρήνη» με το πιστόλι στον κρόταφο.
Κυβερνητικός στόχος σε κάθε περίπτωση είναι η επιβεβαίωση του ταξικού προσανατολισμού του προϋπολογισμού, ώστε οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα να πληρώσουν ξανά μέσω της φοροληστείας και της μετακύλισης κρατικών υποχρεώσεων στις τσέπες τους.
Οι πρώτοι που τις επικροτούν αυτές τις επιλογές είναι το ίδιο το κεφάλαιο, επιχειρηματικές ενώσεις, αλλά και οι ίδιοι οι επιχειρηματίες, ξεκαθαρίζοντας δυναμικά «το τοπίο», με δηλώσεις για παράδειγμα Ελληνα εφοπλιστή, πως «οι γεωπολιτικές εντάσεις θα ωφελήσουν τη ναυτιλία και τις εταιρείες μας», ή άλλου μεγαλοεπιχειρηματία, αποδέκτη επιχορηγήσεων για να φτιάχνει όπλα για το ΝΑΤΟ και «κρίσιμες πρώτες ύλες», «δωρητή» βιοκλιματικών προσόψεων στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας, που δήλωσε κυνικά ότι «αυτήν τη στιγμή μιλούν τα όπλα και όχι ο Μπαχ και ο Μπετόβεν».
Η αισχρή κυνικότητα αυτών των δηλώσεων αποτελεί το «όραμα» των αστών πολιτικών και των κοινωνικών παρασίτων στην εποχή μας, που την ανεπίστρεπτη όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών συνθέτουν η γενικευμένη πολεμική προετοιμασία και η στροφή στην πολεμική οικονομία, που θα ματώσει τους λαούς πριν τους στείλει να γίνουν κρέας στα κανόνια τους.
«Βγάζουν μάτι» τα 300 εκατ. ευρώ, που προβλέπεται στον προϋπολογισμό να δώσει η κυβέρνηση στους εφοπλιστές, για το «πρασίνισμα» του στόλου τους, ενώ την ίδια ώρα, κάτω απ’ τη λαϊκή πίεση του διογκούμενου αγροτικού κινήματος, αναγκάζεται να ανακοινώσει μόλις 100 εκατ. για το αγροτικό πετρέλαιο, ποσό που δεν επαρκεί ή όταν η φοροαφαίμαξη των αυτοαπασχολούμενων εντείνεται, για παράδειγμα με τον άθλιο νόμο για τη φορολόγηση επί του τεκμαρτού εισοδήματος, η κυβέρνηση χαρίζει 20 δισ. ευρώ στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους: 16,7 δισ. από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, 200 εκατ. για εξαγωγικές εταιρείες, 800 εκατ. στα «κοράκια» των πράσινων επενδύσεων, 2,3 δισ. στην πολεμική βιομηχανία, 300 εκατ. στους εφοπλιστές, 50 εκατ. στους φαρμακοβιομήχανους και 200 εκατ. στις ενεργοβόρες βιομηχανίες.
Τελικά, αυτές οι κυβερνητικές επιλογές αποδεικνύουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει «ειρηνικός καπιταλισμός» στο στάδιο του ιμπεριαλισμού. Ο πόλεμος παράγεται από την κυριαρχία του κεφαλαίου στην κοινωνική παραγωγή. Είναι το αποτέλεσμα και ταυτόχρονα η «λύση» των αντιθέσεων του συστήματος. Η πολεμική οικονομία δεν είναι μια παρέκκλιση, αλλά τα «κραυγάζοντα» προεόρτια και τα κοράκια του πολέμου.
Συνεχίζουμε τον αγώνα για τη νίκη. Εργάτες, αγρότες, νεολαία, μαζί και οι υπαξιωματικοί και αξιωματικοί ε.ε. και ε.α. Χτίζουμε μαζί με την αλληλεγγύη και τους αγώνες μια δυνατή λαϊκή συμμαχία, για μια Ελλάδα χωρίς πολέμους, φτώχεια και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Νίκος ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
Αντισυνταγματάρχης ε.α., βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του ΚΚΕ
(Αναδημοσίευση από τη στήλη “Για τους ένστολους” του Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου)
