Στην Επιτροπή της Βουλής για την καταπολέμηση της εμπορίας και της εκμετάλλευσης ανθρώπων μίλησε η Σεμίνα Διγενή βουλευτής του ΚΚΕ τονίζοντας ότι «έχουμε να κάνουμε με μια από τις πιο αποκρουστικές, αποτρόπαιες και στυγνές μορφές εκμετάλλευσης, που μολύνουν τις σύγχρονες κοινωνίες, την εμπορία ανθρώπων και τη δολοφονική λειτουργία της εργασιακής και σεξουαλικής εκμετάλλευσης».
Υπογράμμισε ότι η Ελλάδα λειτουργεί ως χώρος προέλευσης, διέλευσης και προορισμού για θύματα ανθρώπινης εκμετάλλευσης και σεξουαλικής βίας. Τα δίκτυα διακινούν ανθρώπους, τους στερούν την ελευθερία τους, τους αναγκάζουν να δουλεύουν σε απάνθρωπες συνθήκες σύγχρονης δουλείας, επιβάλλοντας καθεστώς ομηρίας με σκοπό το κέρδος.
Χαρακτήρισε «πολιτικό έγκλημα» και της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, την πολιτική που μετατρέπει την ανθρώπινη ύπαρξη σε φθηνή και αναλώσιμη πρώτη ύλη, όταν οι δομές προστασίας των θυμάτων είναι υποστελεχωμένες, και τα κριτήρια προστασίας εξαρτώνται από ευρωπαϊκά κονδύλια που λήγουν και ανακυκλώνουν την ανασφάλεια, όταν το κράτος δεν διαμορφώνει ολοκληρωμένα προγράμματα κοινωνικής ένταξης για τους μετανάστες και πρόσφυγες που ζουν και εργάζονται στην χώρα μας.
Σημείωσε ότι η εμπορία ανθρώπων είναι ταξικό φαινόμενο. Πλήττει ακραία φτωχούς, μετανάστες και πρόσφυγες, άνεργους, ανασφάλιστους, γυναίκες, παιδιά, αυτά δηλ. τα στρώματα που το σύστημα θεωρεί «ευάλωτα», επειδή πρώτα τα έχει εκμεταλλευτεί οικονομικά.
Κατήγγειλε την κυβέρνηση που έφτασε στο σημείο να καταργήσει την άδεια διαμονής σε ασυνόδευτα ανήλικα προσφυγόπουλα που τελειώνουν τις τρεις τάξεις του ελληνικού σχολείου ενώ στο πλαίσιο της λεγόμενης «προώθησης των πολιτικών της νόμιμης μετανάστευσης», νομιμοποιείται η δράση ισχυρών κυκλωμάτων με διεθνή διάσταση για τη λεγόμενη μετάκληση εργαζομένων με δουλεμπορικά χαρακτηριστικά.
Κατήγγειλε επίσης ότι τα κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων τρέφονται από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές, δηλαδή την άγρια καταστολή στα σύνορα, τις βίαιες και απάνθρωπες επαναπροωθήσεις, τις απελάσεις και τις φυλακίσεις προσφύγων και μεταναστών και επισήμανε την ανάγκη παρέμβαση του λαϊκού εργατικού κινήματος για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων στην κοινωνική πρόληψη, στην πλήρη εργασία, τη στέγαση, ελεύθερη πρόσβαση σε δημόσια περίθαλψη, εκπαίδευση και αποτελεσματικά δίκτυα στήριξης.
Καταλήγοντας επισήμανε ότι «η μάχη κατά της εμπορίας και εκμετάλλευσης ανθρώπων δεν είναι μια “φιλανθρωπική” εκστρατεία, είναι θεμελιώδης ταξικός αγώνας για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, για τα δικαιώματα των παραγωγών του πλούτου. Αγώνας ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση που βασίζεται στη μετατροπή της εργατικής δύναμης σε πολύτιμο εμπόρευμα για την παραγωγή της υπεραξίας. Είναι αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη, για μια Ελλάδα και μια Ευρώπη όπου κανένας άνθρωπος δεν θα πωλείται για λίγα ευρώ, για ένα εισιτήριο, για μια υπόσχεση ψεύτικης ελευθερίας. Εμείς δεν θα υποκύψουμε στην υποβάθμιση του ανθρώπου σε υλικό προς εκμετάλλευση και δεν θα αποδεχτούμε κοινωνίες, όπου η εκμετάλλευση είναι νόμιμη κι η αξιοπρέπεια παράνομη».
