Την πολιτική της κυβέρνησης που μέσα από νομοθετικές παρεμβάσεις ενισχύει την εμπορευματοποίηση των δασών, υποβαθμίζει την πρόληψη και την προστασία τους και μετακυλίει τα βάρη στις λαϊκές οικογένειες κατήγγειλε η Σεμίνα Διγενή, βουλευτής του ΚΚΕ, μιλώντας στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής για τον απολογισμό της αντιπυρικής περιόδου του έτους 2025.
Όπως τόνισε, η κυβέρνηση εκχώρησε τη διαχείριση των κρατικών οικοσυστημάτων σε ξυλοβιομήχανους και ξυλέμπορους, στο πλαίσιο της «πράσινης μετάβασης» και της επιδίωξης της ΕΕ για «κλιματική ουδετερότητα», με τη συνενοχή και στήριξη των προηγούμενων κυβερνήσεων, καθώς και των άλλων αστικών κομμάτων. Με αυτό τον τρόπο, συνέχισε, επιταχύνονται τα σχέδια εμπορευματοποίησης των δασών, τα οποία μάλιστα εντάσσονται στην αγορά δικαιωμάτων ρύπων. Δηλαδή, εξήγησε, ενεργοβόρες βιομηχανίες θα μπορούν να αντισταθμίζουν την εκπομπή ρύπων με αγορά δικαιωμάτων που θα προκύπτουν από τη διαχείριση των δασών από τους ξυλοβιομήχανους.
Η Σ. Διγενή κατήγγειλε επίσης την κυβέρνηση που, όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, συνεχίζει να δίνει το βάρος στην κατάσβεση και μάλιστα από εναέριες δυνάμεις, παρόλο που η δασολογική επιστήμη επισημαίνει ότι το κύριο βάρος για την αποτροπή των δασικών πυρκαγιών, πρέπει να δίνεται στην πρόληψη και τις επίγειες δυνάμεις που γνωρίζουν το δάσος, αλλά και το έδαφος.
Σημείωσε ότι η κυβέρνηση οξύνει τα προβλήματα με την υποχρηματοδότηση, τις ελλείψεις στις αρμόδιες δασικές υπηρεσίες σε προσωπικό, μέσα και υποδομές. Οι δασικές υπηρεσίες λειτουργούν μόλις με το 30% – 40% του απαιτούμενου προσωπικού, ενώ λείπουν 10 χιλιάδες δασεργάτες. Η χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό είναι σχεδόν ανύπαρκτη, αφού δίνεται το 0,007% του ΑΕΠ, δηλ. 15 εκατ. ευρώ τον χρόνο, τη στιγμή μάλιστα, όπως σημείωσε, που το ένα χιλιόμετρο της Εγνατίας Οδού στοίχισε 8,8 εκατομμύρια ευρώ!
Η βουλευτής του ΚΚΕ αναφέρθηκε και στις τραγικές ελλείψεις στην Πυροσβεστική Υπηρεσία σε προσωπικό, που υπολογίζονται σε 4.000 τα κενά, σε μέσα και υποδομές.
Τέλος, κατήγγειλε ότι το Εθνικό Σχέδιο Αναδάσωσης μετατρέπει τις αναδασώσεις σε αντικείμενο κερδοφορίας για τις μεγάλες επιχειρήσεις, καθώς ο θεσμός του αναδόχου αναδάσωσης παραδίδει την αποκατάσταση των δασών σε επιχειρηματικούς ομίλους που θα πάρουν πίσω τα χρήματα που «επένδυσαν», με τη μορφή μπόνους που θα τα αξιοποιούν στο χρηματιστήριο ρύπων για να συνεχίζουν να ρυπαίνουν απρόσκοπτα.
Καταλήγοντας τόνισε ότι τα θύματα των πυρκαγιών, των πλημμυρών, των μεγάλων ατυχημάτων δεν βαραίνουν τη φύση ή την τεχνολογία, βαραίνουν τις επιλογές όσων κυβέρνησαν μέχρι σήμερα και διαχειρίστηκαν την τύχη του λαού, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής όπου εμπορευματοποιούνται τα πάντα, έως και η ίδια η ανθρώπινη ζωή, για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.
