Η Λιβύη δεν πρέπει να μετατραπεί σε τρομοκρατική βάση, γιατί αυτό θα απειλούσε τη σταθερότητα της περιοχής, προειδοποίησε τη Δευτέρα ο πρόεδρος της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, κατά τη συνάντηση με τον Σαουράδαβα ΥΠΕΞ Φάισαλ μπιν Φαρχάν αλ Σαούντ στο Κάιρο. Στη συνάντηση συζητήθηκαν οιτελευταίες εξελίξεις στην Υεμένη, τη Λιβύη, τη Συρία και το Ιράκ με τον υπουργό Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας,.
Ο πρόεδρος Σίσι τόνισε ότι οι πολιτικές λύσεις είναι η βάση για την επίλυση όλων των κρίσεων στις χώρες που πλήττονται από συγκρούσεις, αναφέροντας ότι «η συνεπής θέση της Αιγύπτου για τη Λιβύη απαιτεί τον τερματισμό των ξένων παρεμβάσεων στη χώρα και την καταπολέμηση ριζοσπαστικών και τρομοκρατικών ομάδων προκειμένου να αποκατασταθεί η ασφάλεια και η σταθερότητα». Η Αραβική αλληλεγγύη, ενότητα και συνέπεια στις θέσεις είναι οι πιο αποτελεσματικοί τρόποι για την καταπολέμηση των εξωτερικών κινδύνων που αντιμετωπίζει ο αραβικός κόσμος, συμπλήρωσε.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας δήλωσε ότι η χώρα του συμμερίζεται την αιγυπτιακή στάση, ότι οι πολιτικοί διακανονισμοί είναι η λύση στις κρίσεις της περιοχής και ότι οι δύο χώρες μοιράζονται κοινή οπτική για την εθνική ασφάλεια.
Εξέφρασε επίσης την εκτίμηση της Σαουδικής Αραβίας για τον στρατηγικό και κεντρικό ρόλο της Αιγύπτου στην υπεράσπιση της αραβικής εθνικής ασφάλειας υπό την καθοδήγηση του προέδρου Σίσι και τις προσπάθειες της Αιγύπτου για την διασφάλιση της ασφάλειας, της σταθερότητας και της ανάπτυξης σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο.
Στη συνάντηση παρευρέθηκαν επίσης ο υπουργός Εξωτερικών της Αιγύπτου Σαμέχ Σούκρι και ο Πρέσβης της Σαουδικής Αραβίας στο Κάιρο.
Αμφότερες αυτές οι δηλώσεις σχετίζονται άμεσα με τις αντιθέσεις των αστικών τάξεων της περιοχής και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που ‘στήνονται’, ‘εξελίσσονται’ ανάλογα με τα ταξικά τους συμφέροντα. Κύρια αιχμή σε αυτή τη φάση, της Αιγύπτου και Σαουδικής Αραβίας είναι η αντίθεση στην Τουρκική αστική τάξη που ‘απλώνει τα χέρια’ της σε εδάφη και ενεργειακά κοιτάσματα με τον ‘μανδύα’ του ‘Οθωμανισμού’ στην ‘περιοχή’ τους. Χτες ήταν τα ανθρώπινα δικαιώματα και η “Αραβική Ανοιξη”, αλλού η “μπούργκα”, “οι Σουνίτες σε αντίθεση με τους Σιϊτες”, η ‘δημοκρατία και μουσουλμανικός φονταμενταλισμός”, κ.α. Ο κοινός παρανομαστής πάντα ο ίδιος, η αστική τάξη, ο καπιταλισμός και η ‘αντικειμενική’ του τάση διεθνοποίησης του κεφαλαίου και μέσω του πολέμου.
ag
