Οργή προκαλούν τα αναμασήματα του πρωθυπουργού και κυβερνητικών στελεχών, που παίζουν την κασέτα της «κλιματικής αλλαγής» και της ατομικής ευθύνης για να καλύψουν την ολέθρια εμπρηστική πολιτική τους.
Αποκορύφωμα ήταν η δήλωση του υπουργού Πολιτικής Προστασίας, ότι ο κρατικός μηχανισμός έχει φτάσει «στα όριά του», όταν πριν από λίγους μήνες, η κυβέρνηση πανηγύριζε ότι η αντιπυρική περίοδος ξεκινάει με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις! Χρειάστηκαν μόνο λίγες εβδομάδες για να γίνει στάχτη το αφήγημα, με πέντε νεκρούς πυροσβέστες και χιλιάδες στρέμματα δάσους καμμένα, πριν ακόμα ξεκινήσει ο Αύγουστος.
Για άλλη μια χρονιά επιβεβαιώνεται ότι οι προτεραιότητες του αντιλαϊκού εχθρικού κράτους υπονομεύουν και στραγγαλίζουν τις λαϊκές ανάγκες, βάζουν σε μεγάλο κίνδυνο το περιβάλλον, την περιουσία, ακόμα και τη ζωή του λαού. Αυτό που πραγματικά έχει φτάσει στα όριά του, είναι το σύστημα του κέρδους, που κάνει επαναλαμβανόμενο έγκλημα τις καταστροφές…
Αυτό το σύστημα προσανατολίζει την πολιτική προστασία στη διαχείριση «κρίσεων» που σχετίζονται με τις ΝΑΤΟικές ανάγκες και την πολεμική προπαρασκευή, δαπανά δισ. ευρώ για εξοπλισμούς και ευρωατλαντικές αποστολές, ενώ για την προστασία των δασών και των λαϊκών περιουσιών από τις πυρκαγιές δεν υπάρχει φράγκο! Μόνο μια μέρα της ελληνικής πολεμικής αποστολής στην Ερυθρά, για την προστασία των εφοπλιστικών συμφερόντων, κοστίζει 500.000 ευρώ στον λαό, που την ώρα της ανάγκης δεν έχει από πού να πιαστεί…
Αυτό το σύστημα είναι ευέλικτο και αποτελεσματικό όταν σχεδιάζει «αναπτυξιακά εργαλεία» και ψηφίζει νόμους για το κεφάλαιο, αλλά δυσκίνητο και καταστροφικό όταν βρίσκεται σε κίνδυνο η περιουσία και η ζωή του λαού από πλημμύρες και πυρκαγιές.
Αυτό το σύστημα «ζυγίζει» με όρους κόστους – οφέλους την αντιπυρική προστασία και τη δασοπυρόσβεση, ανακυκλώνοντας τις τεράστιες ελλείψεις σε μέσα και προσωπικό, τις άθλιες εργασιακές σχέσεις των πυροσβεστών, τις συμβάσεις ναύλωσης πανάκριβων πυροσβεστικών μέσων από ιδιώτες, σε μια αγορά με τζίρους εκατομμυρίων ευρώ.
Αυτό το σύστημα εμπορευματοποιεί τη γη και αντιμετωπίζει τα δάση είτε ως κόστος για το κράτος είτε ως πηγή κέρδους για τα μονοπώλια. Γι’ αυτό εξαρτά ακόμα και την προστασία τους από το πόσο αποδίδουν στο κεφάλαιο, βάζοντας τους ιδιώτες να αλωνίζουν μέσα στον δασικό πλούτο!
Αυτό το σύστημα αποθεώνει την ατομική ευθύνη, ρίχνοντας το μπαλάκι στον λαό να προστατευθεί από τις φωτιές και τις πλημμύρες, να σώσει ό,τι μπορεί να σωθεί. Και πάνω στα αποκαΐδια, σχεδιάζει το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας για το κεφάλαιο, όπως με τη διαχείριση του νερού στη Θεσσαλία ή με τις εταιρείες – «ανάδοχους» στα καμένα δάση της Β. Εύβοιας.
Αυτό το σύστημα χρηματοδοτεί αδρά την μπίζνα της «πράσινης μετάβασης», στο όνομα τάχα της προστασίας του περιβάλλοντος και της «κλιματικής αλλαγής», ενώ δεν υπάρχει έγκλημα σε βάρος του περιβάλλοντος που να μην έχει διαπράξει για να στηρίξει την κερδοφορία των ομίλων. Πέρα από πανάκριβες για τον λαό, οι πράσινες επενδύσεις των ΑΠΕ αποδεικνύονται και επικίνδυνες για πυρκαγιές, όπως έδειξε το πρόσφατο παράδειγμα στη Βοιωτία.
Αυτό το σάπιο σύστημα στηρίζουν όλα τα κόμματα, που ως κυβέρνηση και βολική αντιπολίτευση προωθούν στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, είτε πρόκειται για κερδοφόρες επενδύσεις με τις χρήσεις γης, είτε για δημοσιονομικούς «κόφτες» στη δασοπροστασία και την πυρόσβεση, είτε για έλλειψη ολοκληρωμένου σχεδίου διαχείρισης και ανάδειξης του δασικού πλούτου, είτε για τον ΝΑΤΟικό προσανατολισμό της πολιτικής προστασίας.
Μαζί με τη ΝΔ, η σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, του Τσίπρα και των άλλων βαρύνεται με μεγάλα εγκλήματα, όπως με τις αλλεπάλληλες καταστροφές της Πάρνηθας, της Πεντέλης, του Υμηττού, στο Μάτι, στη Μάνδρα κ.ά. Δεν προκαλεί επομένως εντύπωση η δήλωση – μνημείο του Τσίπρα ότι «τώρα δεν είναι η ώρα για την απόδοση των ευθυνών (…) Είναι η ώρα της περισυλλογής και της περίσκεψης από όλους μας». Ξεπλένει την εμπρηστική πολιτική κράτους και κυβέρνησης που κάνει κάρβουνο ακόμα και περιαστικά δάση και κάνει τον λαό συνένοχο!
Τώρα είναι η ώρα της μέγιστης λαϊκής κινητοποίησης και δράσης! Δίπλα στους κατοίκους, εκεί που δίνουν μάχη να σώσουν το βιος τους. Αλλά και στην οργάνωση της διεκδίκησης για ουσιαστικές αποζημιώσεις και αποκατάσταση των δασών και των περιουσιών τους, αντιπλημμυρικά και αντιπυρικά έργα. Η οργή για τις ευθύνες κυβέρνησης και κρατικού μηχανισμού να πάρει χαρακτηριστικά γενικευμένης σύγκρουσης με την εμπρηστική πολιτική του κέρδους και το κράτος που την υπηρετεί.
Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Τρίτης 4 Αυγούστου 2026.
