Στο μικρό προσφυγόπουλο

Πρόσφυγες που βγήκαν στην Συκαμιά .Σάββατο 7 Μαρτίου 2020
Φώτο Αρχείου / Πηγή: Eurokinissi

Μέσα στον κυκεώνα του κορωνοϊού, υπήρξε νέα τραγωδία στον καταυλισμό της Μόριας, στη Λέσβο. Ένα εξάχρονο προσφυγόπουλο κάηκε από το ξέσπασμα πυρκαγιάς! Κι όμως “πέρασε στα ψιλά”… Τι περιμένεις άλλωστε…  Αρκεί να κουκουλωθούν οι πραγματικοί φταίχτες.. Πως θα γίνει αυτό; Μα με τη γνωστή μέθοδο του ατομισμού, του «εγώ» απέναντι στο «εμείς», της απομόνωσης κόντρα στη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη.

Μας λένε: “‘Έχεις να νοιαστείς για τα δικά σου παιδιά.  Έχουμε δικά μας βάσανα. Δεν υπάρχει χώρος να ενδιαφερθείς για τα παιδιά της πρόσφυγα- μετανάστριας”. Μας καλούν να αδιαφορήσουμε γιατί βρέθηκαν εδώ, πως ήρθαν, πως ζουν, από που έφυγαν, ποιο είναι το όνομά τους… Εξ άλλου θεωρείται ότι εξαντλήθηκε όλη η θλίψη μας, όλο το ενδιαφέρον μας όταν ξεβράσθηκε το σώμα του μικρού Αϊλάν. Φτάνει πια.

Κι όμως, οι ίδιοι υπολογίζουν σε 10.000 τα μικρά ασυνόδευτα παιδιά που έφτασαν στην Ευρώπη και κάπου….χάθηκαν. Υπάρχει όμως και ο σπαρακτικός αριθμός των προσφυγόπουλων που δεν κατάφεραν ποτέ να διασχίσουν το Αιγαίο. Οι ανθρώπινες ζωές αποτελούν «παράπλευρες απώλειες». Πόσα πνίγηκαν? Πόσα πέθαναν από τις κακουχίες? πόσα έχασαν την μάχη με ασθένειες που σε άλλες συνθήκες θα αντιμετωπίζονταν με ευκολία?

Παιδάκια που τα μικρά ποδαράκια τους διέσχισαν χιλιόμετρα, μέσα από αντίξοες συνθήκες. Παιδάκια που νομίζουν για σπίτι στην καλύτερη περίπτωση το αντίσκηνο. Υποσιτισμένα, φοβισμένα. Η αγκαλιά της μάνας τους είναι ό,τι κοντινότερο γνωρίζουν σε ζεστασιά και ασφάλεια.

Χρόνια τώρα χιλιάδες Αϊλάν, Αμπνούλ, Μαχμούτ, Εμινέ ξεριζώνονται από τις πατρίδες τους εξαιτίας των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων ΗΠΑ-ΝΑΤΟ- ΕΕ, υλοποιώντας τις επιταγές των πολυεθνικών, ορεγόμενοι τους ενεργειακούς πόρους και τον έλεγχο των δρόμων μεταφοράς τους.

Μικρά προσφυγόπουλα, πουλάκια που μετανάστευσαν κυνηγημένα από την φωτιά του πολέμου για να καούν σε μια  φωτιά στην Μόρια.

Όποιος νοιάζεται για τα παιδιά του, νοιάζεται για τα παιδιά όλου του κόσμου. Έχουμε ευθύνη απέναντί τους, απομονώνοντας το εθνικιστικό, ρατσιστικό δηλητήριο. Έχουμε ευθύνη να τους μάθουμε την αλληλεγγύη, την αγωνιστική διεκδίκηση για όσα έχουμε ανάγκη τον 21ο αιώνα.

Ας αφιερώσουμε το παρακάτω ποίημα στο άγνωστο μικρό προσφυγόπουλο.

Η ψυχούλα
(Διονύσιος Σολωμός)

Ωσάν γλυκόπνοο δροσάτο αεράκι

μέσα σε ανθότοπο, κειο το παιδάκι

την ύστερη έβγαλε αναπνοή.

Και η ψυχούλα του, εις τον αέρα

γρήγορα ανέβαινε προς τον αιθέρα,

σαν λιανοτρέμουλη σπίθα μικρή.

Όλα την έκραζαν, όλα τ’ αστέρια

κι εκείνη εξάπλωνε δειλή τα χέρια,

γιατί δεν ήξερε σε ποιο να μπει.

Αλλά, να, του `δωσε ένα αγγελάκι

φιλί αθάνατο στο μαγουλάκι

που έξαφνα έλαμψε σαν την αυγή.

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...