Στον καπιταλισμό δεν χωράει η προστασία της Φύσης

Λίμνη Πηνειού-Ηλεία
Πηγή: Eurokinissi

«Τα γεγονότα μας θυμίζουν σε κάθε βήμα, πως δεν κυριαρχούμε καθόλου πάνω στη φύση όπως ένας κατακτητής πάνω σ’ έναν ξένο λαό, όπως κάποιος που θα στεκόταν έξω από τη φύση, αλλά πως ανήκουμε στη φύση με τη σάρκα, το αίμα, και το μυαλό μας, πως είμαστε μέσα της και πως όλη μας η εξουσία βρίσκεται στο πλεονέκτημα που έχουμε σχετικά μ’ όλα τ’ άλλα όντα, να γνωρίζουμε τους νόμους της και να μπορούμε να τους εφαρμόζουμε ορθά1

Ακριβώς στην αντίθετη λογική κινείται η κυρίαρχη πολιτική, σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη. Ο πρόσφατος περιβαλλοντοκτόνος νόμος που ψήφισε η ΝΔ (ολοκληρώνοντας αυτό που δεν πρόλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ) είναι εφαρμογή των κατευθύνσεων της ΕΕ, ανάλογων των περιβαλλοντικών εγκλημάτων που συντελούνται στο βωμό του κέρδους των μονοπωλίων. Δεν είναι άτοπος ο ισχυρισμός πως, ο νόμος αυτός γράφτηκε από τους ίδιους τους βιομήχανους, τον ΣΕΒ.

Το έκτρωμα που ψήφισε η κυβέρνηση νομιμοποιεί αυθαίρετα σε δασικές εκτάσεις, επαναφέρει τη νομιμοποίηση αυθαιρέτων για 30 χρόνια και διατηρεί τις καταπατήσεις ακόμα και μέσα σε ρέματα. Ακυρώνει το όποιο καθεστώς προστασίας σε περιοχές Natura και επιταχύνει την αδειοδότηση επενδύσεων και στον τομέα των ΑΠΕ, στο όνομα της «πράσινης ανάπτυξης».

Η περιβαλλοντική καταστροφή και η βίαιη εφαρμογή των αποφάσεων που εξυπηρετούν ντόπια και ξένα μονοπώλια δημιουργούσε και δημιουργεί λαϊκές αντιδράσεις, παντού σε όλον τον πλανήτη.

Περιβάλλον - μόλυνση

Στη Δυτική Αθήνα, στο Βόλο, στην Κέρκυρα, στην Τήνο, στα Άγραφα κ.α. το αστικό κράτος επιστρατεύει εκατοντάδες ΜΑΤ ενάντια στον λαό που ξεσηκώνεται για να προστατεύσει το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει. Αποδείχθηκε στην πράξη πως τα εργατικά σωματεία και οι μαζικοί φορείς μπορούν να αποτελέσουν τα κύτταρα της οργάνωσης της πάλης για να βάλλουν φραγμό, στην παρούσα φάση, στις ατέρμονες περιβαλλοντοκτόνες επιθυμίες των μεγάλων καπιταλιστικών εταιρειών.

Οι καλές προθέσεις πολλών ανθρώπων που αγανακτούν με τα περιβαλλοντικά προβλήματα δεν θα μπορούν να μετατρέπονται σε δύναμη ανάσχεσης και ανατροπής όσο θα περιορίζονται ή θα απομονώνουν την οικολογία από τις πολιτικές που αντιπαρατίθενται και την οικονομία που εκφράζουν. Σε μια κοινωνία που συγκρούονται τα ταξικά συμφέροντα των λίγων εκμεταλλευτών από τη μία και της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων από την άλλη, το περιβάλλον, αντικειμενικά, δεν είναι πεδίο που βρίσκεται έξω κι ανεξάρτητα από αυτή τη σύγκρουση.

Άλλωστε, η ίδια η εμπειρία από τη δράση πολιτικών κομμάτων (π.χ. «Οικολόγοι Πράσινοι») ή «μη κυβερνητικών» οργανώσεων (π.χ. «Greenpeace») αποδεικνύει ακριβώς αυτό: όταν δεν αμφισβητείς το καπιταλιστικό κέρδος και τρόπο παραγωγής, τότε το υπηρετείς με όλες τις συνέπειες, και για το περιβάλλον.

Δεν είναι τυχαίο ότι υποστηρίζουν αναφανδόν τη λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη»2, το «Green New Deal»3. Απ’ την οπτική γωνία των λαϊκών συμφερόντων πρόκειται για κατάμαυρη ανάπτυξη, με νέα, μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και πλατιάς εξαθλίωσης την μεγάλης μάζας που παράγει το σύνολο του πλούτου. Οι αυτοαποκαλούμενοι οικολόγοι, στην πράξη προτείνουν και υποστηρίζουν τη δημιουργία νέων πεδίων επενδυτικής δραστηριότητας για τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια των μεγάλων μονοπωλίων. Άλλωστε, πολλά στελέχη τους έχουν άμεση σχέση με καπιταλιστικά συμφέροντα, αφού οι ίδιοι ανήκουν ή εξυπηρετούν τέτοια.

Κλίμα-Ρεύμα

Ειδικά η Greenpece έχει τέτοια παράδοση: ο εφοπλιστής Βερνίκος (ΠΑΣΟΚ) ήταν ιδρυτής του παραρτήματος στην Ελλάδα και πρόεδρός της -έγινε και υφυπουργός Ναυτιλίας το 2012, ο Δημήτρης Βασιλάκης μέτοχος της PanYachting, ο Ηλίας Ευθυμιόπουλος (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) έγινε υφυπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (2000-2001), ο Στέλιος Ψωμάς είναι σύμβουλος αναπτυξιακών επενδύσεων, ΕΤΒΑ ΒΙ.ΠΕ. Α.Ε. κ.α.

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό γιατί οι παραπάνω συνέβαλαν στην εφαρμογή των αντεργατικών και περιβαλλοντοκτόνων πολιτικών της ΕΕ και των ελληνικών κυβερνήσεων.

Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε δεκάδες παραδείγματα που αποκαλύπτουν τον αντιδραστικό χαρακτήρα που κρύβεται πίσω από φαινομενικές φιλοπεριβαλλοντικές θέσεις και πράξεις. Ενδεικτικά μπορούμε να θυμηθούμε:

  • Την απόλυτη μουγκαμάρα για τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας από ΝΑΤΟ και ΕΕ. Δεν ήξεραν και δεν άκουσαν για το απεμπλουτισμένο ουράνιο…
  • Για το ερωτηματολόγιο, βάσει του οποίου ενέκρινε ή όχι εταιρείες μεταλλαγμένων προϊόντων, καταστρατηγώντας ακόμα κι επιστημονικούς φορείς όπως ο ΕΦΕΤ.
  • Για την παρέμβασή της από το 1998 (!) στη «Λάρκο», που αποτέλεσε βούτυρο στο ψωμί κυβερνώντων και μονοπωλίων στην προσπάθειά τους να την απαξιώσουν, να μειώσουν την αξία της και να περάσει σε ιδιώτες για ένα κομμάτι ξερό ψωμί.
  • Για τον πόλεμο που κάνουν ενάντια στην εξόρυξη λιγνίτη ακολουθώντας την πολιτική της ΕΕ και των μεγάλων ενεργειακών ομίλων. Συνηγορούν να δοθούν λεφτά για τις ΑΠΕ αντί για νέα τεχνολογία περιορισμού των συνεπειών στο περιβάλλον, στέλνοντας χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία και τις οικογένειές τους στην ανέχεια.
  • Η παράταξη της Δούρου (ΣΥΡΙΖΑ) έχαιρε της υποστήριξή της. Της Δούρου, που μαζί με τον Πατούλη και τον φασίστα β’ κατηγορίας Τζήμερο, ψήφισαν για τη δημιουργία παράνομης χωματερής σε ζώνη απολύτου προστασίας.
  • Πουθενά και ποτέ δεν αναφέρονται στην πλέον καθαρή μορφή ενέργειας, την υδροηλεκτρική.

Οι εργαζόμενοι, οι απλοί άνθρωποι που ανησυχούν, που καταλαβαίνουν και βλέπουν ότι η καταστροφή του περιβάλλοντος πάει χέρι χέρι με την εκμετάλλευσή τους, έχουν την εμπειρία, μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα.

Τίποτα δεν παραχωρείται από αυτούς που έχουν τα πραγματικά κλειδιά της εξουσίας δηλαδή του βιομήχανους, τους εφοπλιστές, τους μεγαλέμπορους και τους τραπεζίτες.

Ό,τι έχουμε στα χέρια μας το έχουμε κατακτήσει με οργανωμένο αγώνα και θυσίες. Ακόμα κι αυτά τα λίγα που μας έχουν μείνει, μας τα παίρνουν (παραλίες, δάση και βουνά) -φράγκο δεν δίνουν για της ζωή μας (Μάτι, Μάνδρα). Οργανωμένα όμως μπορούμε να τους σταματήσουμε, μέσα από τα εργατικά σωματεία με τις ταξικές δυνάμεις και τους μαζικούς φορείς (ΟΓΕ, τοπικούς κ.α.).

Κι ακόμα παραπέρα: αν θέλουμε να δώσουμε μια και καλή τη λύση, τότε πρέπει να αμφισβητήσουμε το σύστημα της άναρχης παραγωγής που κινείται από το κυνήγι του κέρδους.

Μόνο εμείς, ο λαός, μπορούμε να υπερασπίσουμε το περιβάλλον. Με την εξουσία στα δικά μας χέρια. Τότε και μόνο τότε, όταν θα υπάρχει κεντρικός επιστημονικός σχεδιασμός και θα παράγουμε με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής, θα μπορέσουμε πραγματικά να ικανοποιήσουμε την ανάγκη μας να ζήσουμε σε ένα ανθρώπινο περιβάλλον, για να προστατέψουμε την υγεία μας και συνολικά τις ανάγκες μας.

Και τέτοιο προσανατολισμό μόνο το ΚΚΕ έχει.

Αλέξης Ματής, συντάκτης του alt.gr


1 Φρίντριχ Ένγκελς: “Η Διαλεκτική της Φύσης”, σελ. 159, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή»
2 Θανάση Ανδρώνη: Περιβάλλον και οικονομική ανάπτυξη, ecogreens.gr
3 Diego Gonzaga: Why the whole world needs a Green New Deal, greenpeace.org

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...