Το βράδυ της Τρίτης αναμένεται στην Αθήνα ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, προκειμένου την Τετάρτη να ηγηθεί της αμερικανικής αντιπροσωπείας στον 6ο γύρο Στρατηγικού Διαλόγου με την ελληνική κυβέρνηση, ενώ πιθανολογείται και επίσκεψη του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζ. Ντ. Βανς στις αρχές του 2027.
Στόχος, κατά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, είναι να εμβαθύνουν «τη συνεργασία μας σε βασικές προτεραιότητες της διοίκησης, συμπεριλαμβανομένων της αμυντικής συνεργασίας και της περιφερειακής και ενεργειακής ασφάλειας», με τη θεματολογία να μυρίζει μπαρούτι σε συνθήκες όπου ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος κλιμακώνεται σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή και η φωτιά του εξαπλώνεται τριγύρω, οι ανταγωνισμοί οξύνονται σε όλα τα επίπεδα, όπως και στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού άξονα, οι συμμαχίες αναδιατάσσονται μετά και τα στραπάτσα των ΗΠΑ – Ισραήλ στη Μ. Ανατολή, όλα δε τα κράτη στρέφονται ανοιχτά στην πολεμική προπαρασκευή, εκτοξεύοντας στρατιωτικές δαπάνες και απειλές και εντείνοντας ετοιμασίες για τον «αναπόφευκτο μεγάλο πόλεμο» για τον οποίο μιλούσε τις προάλλες ο Ελληνας ΥΠΕΞ.
Δεν περνά εξάλλου απαρατήρητο ότι η συζήτηση για την ενεργειακή συνεργασία γίνεται στον απόηχο και των αποκαλύψεων για τις έμμεσες απειλές της Αμερικανίδας πρέσβειρας Γκιλφόιλ (η οποία, σημειωτέον, φρόντισε την Παρασκευή να κάνει μια τελευταία περατζάδα από υπουργεία όπως το Αμυνας) ότι αν δεν προχωρήσει ο ενεργειακός σχεδιασμός των ΗΠΑ στη Νοτιοανατολική Ευρώπη έρχονται ανατροπές κυβερνήσεων, και ενώ η κυβέρνηση πρωτοστατεί σε αυτόν τον σχεδιασμό, προωθώντας επιθετικά τη «Μεγάλη Ιδέα» του κεφαλαίου για Ελλάδα – ενεργειακό κόμβο.
Εξ ου και πριν αναχωρήσει (νωρίς την Πέμπτη) ο Ρούμπιο, στις συναντήσεις που προγραμματίζεται να έχει με τον Κυρ. Μητσοτάκη, τον Ελληνα ομόλογό του, Γ. Γεραπετρίτη, τον υπουργό Αμυνας Ν. Δένδια, άλλα στελέχη της κυβέρνησης και μεγαλοεπιχειρηματίες, αναμένεται να βάλει στο επίκεντρο ζητήματα όπως η ηλεκτρική διασύνδεση (GSI) μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, αλλά και η εγκατάσταση της «Ασπίδας του Αχιλλέα» στην Ελλάδα, άλλο ένα κομμάτι της «στρατηγικής συνεργασίας» με το κράτος – δολοφόνο και των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών, στο πλαίσιο της στρατηγικής της αστικής τάξης.
Κάθε γύρος και ένας επικίνδυνος κρίκος στην αλυσίδα της εμπλοκής
Αλλωστε, με αγκωνάρι τον πρώτο, κάθε γύρος που ακολούθησε πρόσθεσε όχι απλά ένα λιθαράκι αλλά κοτρόνα ολόκληρη στην υλοποίηση επικίνδυνων για τον λαό μεθοδεύσεων, όλες στην πρεμούρα της ντόπιας αστικής τάξης να αναλάβει ακόμα πιο ενεργό ρόλο στον ευρωατλαντικό καταμερισμό, κόντρα βέβαια σε άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, ως «μονόδρομος» για να αναβαθμίσει τα συμφέροντά της.
Η πορεία της κλιμάκωσης φαίνεται λοιπόν και από όσα προηγήθηκαν, με κάθε επίσκεψη Αμερικανού ΥΠΕΞ να σηματοδοτεί συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Οπως φαίνεται και η κατεύθυνση, που μόνο συναγερμό πρέπει να σημάνει για τον λαό.
Επιγραμματικά, στον 1ο γύρο, που έγινε επί Τσίπρα/ΣΥΡΙΖΑ, Δεκέμβρη του 2018 στην Ουάσιγκτον, θεσμοθετήθηκε η συστηματική συνεργασία μεταξύ των δύο κυβερνήσεων σε βασικούς τομείς όπως η «περιφερειακή συνεργασία», η «άμυνα και ασφάλεια», η Ενέργεια. Ηταν η επίσημη αφετηρία για την επικίνδυνη αναβάθμιση της εμπλοκής και προετοίμασε το έδαφος για την επέκταση των αμερικανικών βάσεων στη χώρα, με τη χρήση ήδη από τότε υποδομών σε μια σειρά σημεία (Αλεξανδρούπολη, Στεφανοβίκειο, προτάσεις για νησιά) από τις ΗΠΑ, τη συμμετοχή στις ΝΑΤΟικές αποστολές στη Μ. Θάλασσα και στην Ανατ. Μεσόγειο, ενώ είχε προηγηθεί η συμφωνία για την αναβάθμιση των F-16 για ΝΑΤΟικές αποστολές. «Βούλα» μπήκε με τον Στρατηγικό Διάλογο και στα σχήματα όπως το «3+1» (Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ – ΗΠΑ), για την αναβάθμιση της συνεργασίας με το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ, στα ευρωατλαντικά σχέδια προς τα Βαλκάνια με την επιβράβευση της ΝΑΤΟικής κοπής Συμφωνίας των Πρεσπών, στον σχεδιασμό για την «ενεργειακή διαφοροποίηση» από το ρωσικό φυσικό αέριο με αγωγούς και σχέδια όπως ο IGB, ο TAP, η Ρεβυθούσα, το FSRU Αλεξανδρούπολης και ο EastMed.
Ο 2ος γύρος (Οκτώβρης 2019) διεξήχθη στην Αθήνα, με την κυβέρνηση της ΝΔ να παίρνει τη σκυτάλη. Οι δύο πλευρές υπέγραψαν το 1ο Πρωτόκολλο Τροποποίησης της MDCA (της Συμφωνίας για τις Βάσεις), προσθέτοντας και νέες τοποθεσίες, καθώς εκτός της Σούδας μπήκαν επίσημα στο χαρτί για χρήση από τις αμερικανικές δυνάμεις η αεροπορική βάση της Λάρισας (φιλοξενία UAVs κ.ά.), η βάση της Αεροπορίας Στρατού στο Στεφανοβίκειο Μαγνησίας (για ελικόπτερα, πριν πλημμυρίσει), το λιμάνι και στρατόπεδα της Αλεξανδρούπολης (μετατροπή της σε κέντρο logistics και διεκπεραίωσης αμερικανοΝΑΤΟικών στρατευμάτων και οπλισμού).
Στον 3ο γύρο (Οκτώβρης 2021, ξανά στην Ουάσιγκτον) «κλείδωσε» η επ’ αόριστον παραμονή των αμερικανικών βάσεων. Ειδικότερα, αποφασίστηκε η επέκταση της ισχύος της MDCA για 5 χρόνια, με πρόβλεψη ωστόσο ότι μετά την πάροδο της πενταετίας η συμφωνία μετατρέπεται σε αορίστου χρόνου, εκτός αν κάποιο από τα δύο μέρη αποφασίσει να την καταγγείλει. Στο χαρτί μπήκαν κι άλλες τοποθεσίες (για «φιλοξενία» στελεχών και ασκήσεις), όπως το στρατόπεδο Γεωργούλα στον Βόλο, το Πεδίο Βολής Λιτοχώρου στην Πιερία, το στρατόπεδο Γιαννούλη στην Αλεξανδρούπολη. Τονίστηκε εκ νέου ο ρόλος της Αλεξανδρούπολης ως κρίσιμου κόμβου για την ταχεία προώθηση αμερικανικών και ΝΑΤΟικών στρατευμάτων προς Βαλκάνια και Ανατολική Ευρώπη, ενώ ταυτόχρονα συμφωνήθηκε η στενότερη συνεργασία για τη μετατροπή της Ελλάδας σε πύλη εισόδου του αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στην Ευρώπη (μέσω των υποδομών της Ρεβυθούσας και του FSRU Αλεξανδρούπολης), μειώνοντας την εξάρτηση από το ρωσικό αέριο (και αντικαθιστώντας την με αμερικανική), ενώ συζητήθηκε και η αξιοποίηση υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο. Ιδιαίτερη θέση είχε επίσης η οικονομική και επενδυτική συνεργασία, με τις ΗΠΑ να δηλώνουν στήριξη στις ιδιωτικοποιήσεις στρατηγικών υποδομών, π.χ. λιμανιών και ναυπηγείων, και να ενθαρρύνουν αμερικανικές επενδύσεις σε υποδομές, Ενέργεια, τεχνολογία και άλλους τομείς, απέναντι και στην κινεζική διείσδυση.
Στον 4ο γύρο (Φλεβάρης 2023 στην Αθήνα), με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία να μαίνεται, εστίασαν στην εμβάθυνση της υλοποίησης των ήδη συμφωνημένων και στην επέκταση της συνεργασίας σε νέους στρατηγικούς τομείς. Π.χ. επιβεβαιώθηκε η πορεία ένταξης της Ελλάδας στο πρόγραμμα αγοράς μαχητικών F-35. Συζητήθηκαν η εντατικοποίηση των κοινών στρατιωτικών ασκήσεων και η χρήση των βάσεων (π.χ. Σούδας και Λάρισας). Επικυρώθηκε η σημασία της Αλεξανδρούπολης ως ενός από τους βασικότερους στρατιωτικούς κόμβους (logistics) προς την Ουκρανία, αλλά και ως ενεργειακής πύλης. Αποφασίστηκε η στενότερη συνεργασία για τη μετατροπή της Ελλάδας σε κύριο κόμβο μεταφοράς αμερικανικού LNG προς τα Δυτικά Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη. Στο δε κομμάτι της «περιφερειακής σταθερότητας» οι ΗΠΑ δεσμεύτηκαν για «ενεργή στήριξη» των ΝΑΤΟικής κοπής περιφερειακών σχημάτων συνεργασίας, ειδικότερα του Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ + ΗΠΑ (3+1).
Τέλος, στον 5ο γύρο (Φλεβάρης 2024 στην Ουάσιγκτον) βασικοί άξονες και αποφάσεις επικεντρώθηκαν στην περαιτέρω εμβάθυνση της «συμμαχίας» υπό το πρίσμα των ανοιχτών πολεμικών μετώπων. Χαρακτηριστικά, επισημοποιήθηκε η αποδοχή της επιστολής (LOA) για την προμήθεια F-35 από την Ελλάδα, ενώ συμφωνήθηκε και η παροχή πλεονάζοντος στρατιωτικού υλικού από τις ΗΠΑ (δωρεάν ή με ευνοϊκούς όρους) για την ενίσχυση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, ώστε να παίξουν με καλύτερους όρους ρόλο ευρωατλαντικού χωροφύλακα («πάροχος ασφάλειας») στην ευρύτερη περιοχή από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ερυθρά. Σε αυτό το μοτίβο, εξάλλου, οι δύο κυβερνήσεις επιβεβαίωσαν τη στήριξή τους στο καθεστώς του Κιέβου (στο πλαίσιο της οποίας ασκούνται σήμερα πιέσεις στην Αθήνα για αποστολή στον Ζελένσκι πυραύλων Patriot ή και συστοιχίας). Επιπλέον, τονίστηκε η ενεργός συμμετοχή της Ελλάδας στην «ασφάλεια της ναυσιπλοΐας» στην Ερυθρά Θάλασσα (κατά των Χούθι), με τη χώρα μας να αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο στην επιχείρηση «Aspides». Παραπέρα, υπέγραψε την επίσημη προσχώρησή της στις Συμφωνίες «Artemis» – «διεθνής συμμαχία» υπό την «ηγεσία» των ΗΠΑ (NASA) που αφορά την «εξερεύνηση» του Διαστήματος, βασικά τον έλεγχό του έναντι Κινέζων και άλλων ανταγωνιστών. Τέλος, επαναβεβαιώθηκε η «στρατηγική» σημασία του Κάθετου Διαδρόμου φυσικού αερίου (από την Ελλάδα προς τα Βαλκάνια και ακόμα παραπέρα, μέχρι Μολδαβία και Ουκρανία), καθώς και η υποστήριξη των ΗΠΑ σε μεγάλα έργα ηλεκτρικής διασύνδεσης, όπως το GSI, που συνδέει Ελλάδα – Κύπρο – Ισραήλ και έχει προκαλέσει την αντίδραση της «συμμάχου» τουρκικής αστικής τάξης, με τις «ενστάσεις» της να απλώνονται και στο πεδίο.
Ανεπιθύμητος! Ούτε γη ούτε νερό στους φονιάδες των λαών
Σε αυτό το μοτίβο καταφτάνει στην Αθήνα ο Ρούμπιο. Την ώρα που η Μέση Ανατολή φλέγεται, ο πόλεμος στην Ουκρανία κλιμακώνεται και τα μέτωπα τείνουν να ενωθούν σε ένα. Ερχεται να εισπράξει νέες δεσμεύσεις, παραπέρα αναβάθμιση της Συμφωνίας για τις Βάσεις, περισσότερες διευκολύνσεις σε λιμάνια, αεροδρόμια και στρατόπεδα, και αυτό ενώ υπάρχουν προειδοποιήσεις για αντίποινα του Ιράν σε ευρωπαϊκά κράτη που στηρίζουν τις αμερικανοΝΑΤΟικές επιθέσεις. Ερχεται να επιβεβαιώσει το βαθύτερο δέσιμο της χώρας στα πολεμικά αλλά και στα ενεργειακά σχέδια των ΗΠΑ, σχέδια για πανάκριβη Ενέργεια και ακόμα μεγαλύτερη ενεργειακή φτώχεια για τον λαό μπροστά στον χειμώνα, όπως αποδεικνύεται άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια που οι αστοί πανηγυρίζουν για την Ελλάδα – ενεργειακό κόμβο και τα λαϊκά νοικοκυριά ξεπαγιάζουν.
Δεν χωράει επομένως κανένας εφησυχασμός. Αντίθετα, απαιτείται να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στην εμπλοκή, και επιπλέον να μεγαλώσει η αμφισβήτηση στην κυβέρνηση αλλά και στα κόμματα που στηρίζουν αυτήν τη στρατηγική, να δυναμώσουν η πάλη και η αυτοτελής παρέμβαση της εργατικής τάξης και του λαού στις εξελίξεις.
Πηγή: Ριζοσπάστης
